سیف الله صمدیان
باز هم، سوء­استفاده تاریخیِ فضای مسموم رسانه ­ای از قدرت تاریخی عکس!

باز هم، سوء­استفاده تاریخیِ فضای مسموم رسانه ­ای از قدرت تاریخی عکس!

منبع: آژانس عکس همشهری –
یادداشت سیف اله صمدیان
باز هم، سوء­استفاده تاریخیِ فضای مسموم رسانه ­ای از قدرت تاریخی عکس!
جنگ با تولد اولین انسان شروع شد و با مرگ آخرین انسان پایان خواهد یافت و در این مسیرِ تلخِ ناگزیر، تنها رسانه­ ای که توانسته در بیش از یک قرن­ و نیم گذشته، حتی برای زمان کوتاهی از ادامه جنگ­ها جلوگیری کند؛ عکس و عکاسی بوده است. نمونه می­ خواهید: عکس اعدام خیابانی یک ویِت­ کُنگ بخت­ برگشته، کودکان سوخته از جراحات ناشی از بمب ناپالم در ویتنام و یا کودک زخمیِ رهاشده در بمباران اتمی ژاپن.

باز هم، سوء­استفاده تاریخیِ فضای مسموم رسانه ­ای از قدرت تاریخی عکس!

سیف­ اله صمدیان

جنگ با تولد اولین انسان شروع شد و با مرگ آخرین انسان پایان خواهد یافت و در این مسیرِ تلخِ ناگزیر، تنها رسانه­ ای که توانسته در بیش از یک قرن­ و نیم گذشته، حتی برای زمان کوتاهی از ادامه جنگ­ها جلوگیری کند؛ عکس و عکاسی بوده است.

نمونه می­ خواهید: عکس اعدام خیابانی یک ویِت­ کُنگ بخت­ برگشته، کودکان سوخته از جراحات ناشی از بمب ناپالم در ویتنام و یا کودک زخمیِ رهاشده در بمباران اتمی ژاپن.

 … ولی گویا این دهه؛ دهه­ ی دهشتناکِ بی­ پرواییِ جنگ­ افروزان است و نقش رسانه­ های گروهی، بیشتر ایجاد کمپین­ های سطحی و شعله ­ورکردن آتش بی شعله ی احساسات رقیقه در مخاطبان است. چرا که  از صدقه ­سر تعدد این شوهای کلیشه­ ای، زمان همدردی­ های ملی و بین­ المللی برای فجایع مخوف حتی، فقط به چند روز تقلیل پیدا کرده است.

    باز نمونه می­ خواهید: همین عکس کودک سوری؛ که گویی هنوز بر لب ساحل خوابیده­ و «هنوز خبر هولناک را نشنیده است».

نمونه­ ی تمام عیارِ آتش­بازیِ خبریِ جدید رسانه­ ها؛ و این در حالی­ است که تمام پدران و مادران جهان در سوگ مرگ این کودک نشسته­ اند.

 ناگفته پیداست که دردمندان جامعه بشری، تمامی اشک و آه خود را لحظه به لحظه در پای نامردمی­ بازی سیاست­ پیشگانِ عالمِ سرمایه و قدرت ریخته­ اند و صد البته برای از دست ­رفتگان ِسلسله­ ی بی­ انتهایِ پناهجویان در چند سال اخیر هم.

… و حالا من مانده ­ام و حس غریبی که بین «احترام قلبی» برای اشک­هایی که لحظه ­لحظه به موج­های دریایی اضافه می­ شوند که این کودک بر ساحل­ اش آرمیده­ و «خشم عکاسانه­ ام» که سکوت سیاسی- اقتصادی رسانه­ های گروهی جهان را نشانه رفته­­ است؛ رسانه­ هایی که حتی اگر یک ساعت از بیست­ وچهار ساعت مسئولیت حرفه­ ای خود را به برخوردی جدی برای فراهم ­کردن حداقلِ شرایط انسانی برای تنفس انسان معاصر اختصاص بدهند؛ به احتمال زیاد، اگر عکسی از ساحلی در دوردستِ این جهان منتشر ­شود، عکسی خواهد بود از بازی کودکان در ساحل و یا کودکی خوابیده که با بوسه­ ی مادرش بیدار خواهد شد.

امیدوارم خیلی زود به رویاهای کودکانه من نخندید و کمی فکر کنید.

 چون «ما» کم نیستیم!

پانوشت: همین الان که مطلب را تلفنی برای برادر عکاس و شاعرم عبداله صمدیان خواندم، نگاه­اش به هجوم پناهجویان به اروپا را در این جمله خلاصه کرد:

« کشورگشاییِ ستمدیدگان جهان در غروبِ غرب»

( آیلان )





دیدگاهتان را بنویسید