آتيش و خون و دود و باروت و مرگ…

آتيش و خون و دود و باروت و مرگ…

 منبع: آژانس عکس همشهری –

يادداشت/ سهيل كريمي،عكاس و مستند ساز
آتيش و خون و دود و باروت و مرگ… 
اين قاب ها ثبت مى شوند، موج مى سازند، دنيا رو زير و رو مى كنند، به شرط اين كه قدرت ها، رو اين موج سوار نشوند. به شرط اين كه صرفاً به قصد پوليتزر انداخته نشوند. به شرط اين كه تغيير بدهند، شخم بزنند، زير و رو كنند و منجر به خروش بشوند.

آتيش و خون و دود و باروت و مرگ… و مرگ! پاى ثابت همه ى عكس هايى كه چهره ى كريه جنگ رو به تصوير مى كشند. قاب بندى، تنظيم لنز، انگشت روى دكمه ى شاتر، گرفتن پوزيشن عكاسى و بعد… چيليك. ثبت در تاريخ. و تغيير مسير تاريخ. و نه فقط تاريخ كه سرنوشت خيلى از سرگذشت ها.

اون روز كه ريچارد نيكسون رييس جمهور وقت آمريكا تو سخنرانى تاريخى خودش، اصالت عكسِ عريان “فان تى كيم فوك” دخترك سوخته از بمب هاى ناپالم در ويتنام در تير ماه ١٣٥١ رو زير سؤال برد، شايد هيچ وقت فكر نمى كرد اون عكسِ “نيك اوت” ٢١ ساله بتونه دنياى رو متوجه جنگ ويتنام كنه و بعد پايان خون ريزى!

يا وقتى شهيد سعيد جان بزرگى تو اسفند ٦٦ قاب لنزش رو روى جنازه ى “عمر خاورى” مرد ميان سال اهل حلبچه تنظيم مى كرد كه خودش رو روى كودك خردسال ش انداخته بود تا از مرگ مفاجات گازهاى خردل صدام نجات ش بده، هيچ وقت فكر نمى كرد اون قاب و اون عكس، نه تنها پوستر، كه مجسمه هايى بشه تو قد و قواره ى مخالفت جهانى با استفاده از تسليحات شيميايى.

همين طور عكس معروف “كوين كارتر” تو اسفند ١٣٧١ و در سودان قحطى زده كه دختركى خردسال از زور گشنه گى چمباتمه زده و رو به احتضار رو در انتظار غذا نشون مى داد، و چند متر اون ورتر لاش خورى رو در انتظار مرگ دخترك.

و ده ها و صدها عكس و قاب و كادر ديگه از بچه هاى فلسطين و مشخصاً غزه، لبنان و قانا، يمن و صنعا، ايران و سردشت و خرم شهر و دزفول و پاوه و

و حالا، تو شهريور ١٣٩٤، قاب “نيلوفر دمير” عكاس تركيه اى روى جنازه ى غرق شده ى “آيلان كوردى” سه ساله بسته شده كه تو درياى فتنه ى سال هاى اخير سوريه غرق شد. و باز مرگ و باروت و دود و خون و آتيش. و دريا و آواره گى و بى خانمانى.

اين قاب ها ثبت مى شوند، موج مى سازند، دنيا رو زير و رو مى كنند، به شرط اين كه قدرت ها، رو اين موج سوار نشوند. به شرط اين كه صرفاً به قصد پوليتزر انداخته نشوند. به شرط اين كه تغيير بدهند، شخم بزنند، زير و رو كنند و منجر به خروش بشوند.

ولى ام روز دنيا اين شروط رو زير پا گذاشته. كسى به دنبال سرنوشت محتوم آيلان هاى ديگه ى سوريه نيست. قدرت ها و باندها و احزاب اروپايى براى شكست رقباى حاكم خودشون و زير سؤال بردن سياست هاى مهاجر ناپذيرى اون ها، اين تك فريم آيلان رو تكرار در تكرار نقد مى كنند، كردهاى جدايى طلب و داعيه دار كردستان بزرگ از اين فريم براى جاانداختن عنوان “كوبانى” به جاى “عين العرب” سوريه استفاده مى كنند، مخالفان اردوغان اون رو عَلَم مى كنند تا عليه حزب حاكم تركيه در حمايت از داعش و جبهةالنصره كارى كرده باشند و ما

از يه فرصت استثنايى براى يه عكاس خوش شانس حرف مى زنيم

دنياى فرداى ما پر از اين آیلان ها ست. كاش ديگه هيچ فريمى از اون ها بسته نشه.

 

*سهيل كريمى*





دیدگاهتان را بنویسید