به یاد « عکاسان شهید و شهدای رسانه »

پاییز هر سال که از راه می رسد، طبیعت رنگ و رویی به خود می گیرد و دوربین ها آماده عکاسی پاییزی می شوند.
از مهر نمی توان به آسانی گذشت ولی چاره چیست بایستی گذشت ولی آبان هم نمی تواند در این پاییز ماندگار باشد و تو را به آذری می رساند که بیش از یک دهه است که آتش به جان می زند.
آذری که چنان شراره های داغ و درد را به جان اصحاب رسانه و یاران خبر انداخت که هنوز هم آه از نهاد هر جان وفاداری برمی گیرد.

سی130 جواد گلزار

پرواز هواپیمای سی130 حامل خبرنگاران و عکاسان بود که در 15 آذر ماه سال 1384 پرید و رفت که از یک مانور نظامی عکس و فیلم و خبر تهیه کند ولی … خود خبرساز شد و در تیتر یک اخبار رسانه ها جای گرفت.
پروازی که با بالهای آهنی پرید و رفت و رفت و دیگر هیچ بازگشتی را برایشان نمی توان گمان برد.
پروازی که حامل یک اتفاق دردناک بود و مرگی ناخواسته و ناگهانی را به دلیل نقص فنی هواپیما برای سواران مرکبش رقم زد.
پروازی که احوال ورودی ساختمان اهالی رسانه های مطبوعات و خبرگزاری ها را از روزمرگی خارج کرد و نمایی سیاه پوش و یکدست به همه شان داد.
پروازی که شهید علی رضا برادران نجار از خبرگزاری فارس ، شهید سیدمهدی میرافضلی از خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران(ایرنا)، شهید محمدحسن قریب طرزه از خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، شهید محمد کربلایی احمد از روزنامه همشهری، شهید سیدرسول کاظم نژاد از روزنامه کیهان همراه با دو تن از عکاسان شهیدی که از گروه رسانه ای و روابط عمومی ارتش جمهوری اسلامی ایران به نام های مقصودی و محمدیان را از آمار عکاسان خبری کم کرد.
آری! به همین سادگی قصه گوی یکی بود و یکی نبودشان شدیم و تنی چند از عکاسان رفتند تا روزی از سال را یادشان کنیم و همراه خانواده های داغدارشان در طول روزهای سال، یک روز را با ایشان همدردی کنیم.
سی130 از آن روز تا امروز عنوان: « عکاسان شهید و شهدای رسانه » یک عنوان آشنا به ذهن شده است و حامل یک خاطره دردناک از آنانی که روزی بودند و با دوربین های عکاسی شان بر خاک این مرز پر گوهر عکاسی می کردند و ایران را با تمام آنچه که داشت و به چشم می دیدند برای رسانه و مخاطبان رسانه هایشان به نمایش می گذاشتند.
به اینجای متن که می رسیم ، می شود نوشت: بگذریم! ولی مگر می شود گذشت؟
زمان می گذرد و این داغ هر سال شاید در اذهان برخی به فراموشی سپرده شود! اما جای داغی از این جنس را زمان هم نمی تواند تسکین دهد و مرهم گذارد.
پایگاه عکس چیلیک ، همه ساله در سالروز پروازشان، این مصیبت را فرصتی مغتنم دانسته تا تنها به یاد و نامشان این فقدان ناگهانی را یاد داشته و به محضر خانواده ها و همکاران و فرد فرد جامعه عکاسان ایران به ویژه عکاسان خبری عرض تسلیتی داشته باشد.
باشد تا عنوان « عکاسان شهید و شهدای رسانه » بتواند یادآور بسیاری نکات از یاد رفته ای شود که انتظار می رود هر ساله به همین مناسبت در ذهن و روان عکاسان ، بازآفرین شود. نکاتی چون عمر و زندگی و اخلاق و مرگ و جای خالی عکاسان و یادی خالی تر از وجودشان در تقویم و برگزاری یک مراسم مشترک در میانۀ برنامه های روزمرۀ تشکیلات و کانون های عکاسی مان …
عکس بالا: جواد گلزارخرم





دیدگاهتان را بنویسید