بیانیه سه انجمن عکاسی در مراسم تشییع پیکر پرتوی

borna ghasemi-5-173.jpg

در مراسم تشییع پیکر زنده‌یاد حسین پرتوی انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی ایران، انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس

و انجمن عکاسان ایران بیانیه‌ای منتشر کردند.

 

به گزارش بخش هنرهای تجسمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، متن این بیانیه به شرح ذیل است: «آخرین پرتوی بارقه های لرزان شمع وجود حسین پرتوی با وزش ملایم نسیم بهاری در اردیبهشت ماه سال 93 برای آرامشی ابدی خاموش شد، تا روح پاک او در بهاری جاودان و در مجاورت خالقِ هستی آرام گیرد.

پرتوی یک نام نبود، نوری بود که با تمام وجودش به جهان و زیبایی‌های آن عشق می ورزید، نگاه تیزبین و مهربانش، لبخندها، صمیمیت و نجابت چشم‌هایش و زبانی که در سال‌های اخیر دیگر کلامی را بیان نمی‌کرد، همه و همه از او انسانی ساخته بود تا در زمان حیاتش بخشی از برکتِ وجودش در عکس‌هایش تجلی یابد.

با تولد حسین به سال 1321 در شهر اردبیل جریانی در عالم رخ داده بود تا با مهاجرت او به تهران و همراهی او و دوربینش در کیهان و زیستن در دنیای پر هیجان عکاسی و در جامعه‌ای که رو به تحول و دگرگونی بود، در صبح آن روز خاص، در 19 بهمن ماه 57 در حیاط آن مدرسه، با انتخاب زاویه‌ای استثنایی، او که تیزهوش، آگاه، حاضر و شاهد بود، ماندگارترین عکس تاریخِ سیاسی، اجتماعیِ ایران معاصر را به چنگ آورد. این عکس، یگانه عکسی است که در حساسترین برهه تاریخ ایران از سوی حاکمیت وقت تکذیب و رسماً از سوی امام خمینی (ره) تایید شد. همه ایران و جهان صحتِ عکس این خبرنگارِ عکاس ایرانی را پذیرفتند و جریان تحولات کشور پس از نشر آن عکس در روزنامه کیهان، به گونه‌ای دیگر رقم خورد، شاید اگر عکسِ این دیدار تاریخی و منحصر بفرد منتشر نمی‌شد، روند پیروزی ‌انقلاب در ایران، می‌بایست مسیری بس دشوارتر را طی می‌کرد.

عبدالحسین پرتوی عکاسی را با درایت و جدیت در درون خود و در فضای بیرون از خویشتن پیش می‌برد، تجربیات مستمر عکاسانه و آموزش به همکاران و مشتاقان عکاسی که در آغاز راهی پر فراز و نشیب بودند از دغدغه های او بود. عکس‌های شب‌ها و روزهای خون و آتش در انقلاب و جنگ یادگار آن سال‌ها است. پرتوی در عکس‌های گفتگوهای منظم حوزه فکر، فرهنگ و هنر در سال‌های نخستین شکل‌گیری کیهان فرهنگی افق‌های جدیدی از عکاسی پرتره و گزارشی را متناسب با آنچه در حوزه ذهن و تفکر روی می‌دهد دیگر بارتجربه کرد، عکس‌های آن دوران تصاویری گویا و آرام با نورپردازی‌هایی دلنشین و چاپ‌هایی استادانه است.

درسال 1385 پرتوی در سن 64 سالگی و در اوج دوران پختگی و انتقال تجربه‌ی حرفه‌ای به بیماری ALS مبتلا می‌شود. بیماری که موجب تباهی و تخریب پیشرونده و غیرقابل ترمیم در دستگاه عصبی مرکزی می‌شود و با سیر روند تحلیل عضلات بدن، درگیری نخاع، اختلال در سیستم عصبی و مشکلات تنفسی که در نهایت، رهایی از آن ناممکن است. اما مغز بیمار بدون آسیب در طی سال‌های شدت گرفتن و توسعه بیماری تا آخرین لحظاتِ زندگی آگاه و هشیار است. عبدالحسین پرتوی در طی این سال های پررنج از قدرت ادراک، شعوری فوق‌العاده و احساساتی تحسین برانگیز برخوردار بود. همسر دلسوز و سیاوش صبورش این پرتوی نور و احساس را بر دوش جان کشیدند و تا آخرین نفس، همنفس این سیمای جذاب و مردانه بودند، تا آنگاه که برق نگاه نافذ حسین به حقیقت پیوست و چشم از جهان فرو بست. خانواده او غریبانه در نهانخانه دل با او وداع کردند.

اما اکنون روح و جسم پر احساس عبدالحسین پرتوی در صحن خانه هنرمندان حاضر است، حسین در میان ما است و می‌دانست و می‌داند که چه کسانی در آشکار و نهان به وی وفا کرده و یا جفا روا داشته‌اند. او تنها نیست، در طی ماه‌ها و سال‌هایی که گذشت پیکر بیجان بسیاری از عزیزان ما پیش از خاکسپاری به گواهی و شهادت تک تک آجرهای این بنا و درختانی که سایه و شاخه‌ای مشرف بر این صحن دارند در آستانه این خانه و بر آجر فرش‌های این باغ قرار گرفته‌اند و با نگاهی به تصاویر و صداهای ضبط شده و عکس‌های موجود در بایگانی شخصی هر یک از ما از این مکان این پیکره‌های فارغ از دنیا دقایقی در این میان متوقف شده‌اند.

شاید که امروز صبح، و در این لحظه از تاریخ، زمان در درون ما از حرکت ایستاده است تا ما به گذشته‌ای نه چندان دور نیم نگاهی کنیم. ما، همه ما و متولیان فرهنگی و هنری ایران در کجای تاریخ و انسانیت ایستاده‌ایم. سلامتی و بیماری، مرگ و زندگی دو روی چرخه جهان و حیات انسان است. بیماری و از کارافتادگی و مرگ فرجام همه ماست اندکی بالاتر قدری پایین‌تر، به چه میزان و چگونه می‌توانستیم و می‌توانیم بار سنگین مسئولیت همسر و فرزند حسین پرتوی‌ها را بر دوش بکشیم و اندکی بار آنان را سبک کنیم. با کدام سازوکار انسانی و مدیریتی می‌توانستیم به کمک سیاوش و یاری مادرش بیاییم.

آیا مسئولان فرهنگی کشور تا این لحظه که زمان از حرکت ایستاده است برنامه‌ای مدون، تدوین کرده‌اند؟

آیا ارزش سرمایه‌های فرهنگی کشور را می‌دانیم؟

آیا می‌دانیم هر سرمایه‌ انسانی نیاز به مراقبت، سلامت و آرامش دارد؟

آیا از همین امروز سیاوش‌ها را از یاد نخواهیم برد؟

همسران داغدار را چه کسی تسلی خواهد داد؟

در ادامه آینده زندگی بازماندگان چه خواهد شد؟

آیا امشب در نیایشی برای آمرزش روح عبدالحسین پرتوی هنگامی که با آرامش به آسمان نگاه می‌کنیم، برای خودمان و حسین پرتوی‌ها در سایه تلاش فردا و جبران غفلت‌ها طلب مغفرت می‌کنیم؟

آیا کسانی را که بدون نام ونشان و در غیبت و غفلت ما دلسوزانه با بضاعتی اندک یاری رسانده‌اند، قدر شناسیم؟

در میان انبوه جمعیت امروز، کسانی ایستاده‌اند و سر به زیر دارند که بدون هیچ چشم‌داشتی یاری‌رسان نیازمندان جامعه عکاسی ما در تنگناها و دشواری‌ها هستند، در سایه حضور جوانمردان با تدبیر این مرز و بوم آینده‌ای روشن در انتظار همه ما خواهد بود.

زندگی پربار، بیماری جانکاه، صبر و بردباری خانواده و غم فراقِ از دست دادن عبدالحسین پرتوی شاید ما را از غفلت به سوی آگاهی رهنمون شود.

روحش شاد

سی ام اردیبهشت ماه یکهزار و سیصدو نود و سه»

انتهای پیام


admin

Nam non diam eros, vitae dictum erat. Praesent lacinia diam vel mi sodales molestie? Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada.



دیدگاهتان را بنویسید