علائم حیات در انجمن عکاسان ایران مشاهده شد

علائم حیات در انجمن عکاسان ایران مشاهده شد

انجمن یک تشکیلات مستقل صنفی است که با رای و نظر اعضای تشکیلات کار را برعهده می گیرند. کاری که گاه اجرایی است و گاه خدماتی؛ گاه آموزشی است و گاه نمادین اما در هر صورت هر گونه رفتاری از سوی هر انجمنی مشخصات هویتی و شخصیت افکار عاملان و مجریان آن را در بر می گیرد.
در فضای عکاسی کشور انجمن های بسیاری را داریم که به نام زنده اند و بسیاری شان در یک موقعیت بسته داخلی در دانشگاه ها و شهرستان ها با کمترین حمایت ها مشغول انجام کمترین فعالیت ها هستند اما چندین انجمن عکاسی در پایتخت کشور نام دارند که اگر فعالیت هر یک را بر اساس اساسنامه شان رصد کنید موارد اختلافی آشکاری را در آنها رصد خواهید کرد. مواردی که حتی بازرس اسمی هر انجمن به آنها اشاره ای ندارد.
انجمن عکاسان ایران سالها پیش که در فصل ریشه گذاری بود قرار بود نقش مادر انجمن های دیگر را عهده دار باشد ولی شواهد و قرائن بر این باورند که نتوانست نقش هادی را در این جریان برای دیگر انجمن ها داشته باشد و نسبت به بسیاری رفتارها بجای حضور و اعلام وجود صنفی، کاملا شخصی وارد شد و در پاره ای موارد می توان از آسیب های رفتاری این انجمن هم نکاتی را فهرست کرد.
این در حالی است که حرکت در مسیر فعالیت کم تنش و جذب حداکثری تا بدان جا پیش رفت که در هیچ موردی انجمن های عکاسی سعی نکردند نسبت به یک رفتار، واکنشی اعتراضی داشته باشند تا اذهان عموم عکاسان و اعضا از آنچه به عنوان کار در پس رای به افراد سپرده اند، اظهار ندامت نکنند.

اما چند روزی است نام انجمن عکاسان ایران در یک حرکت اعتراضی در کنار دیگر انجمن های هنرهای تجسمی در انتشار بیانیه ای به چشم می خورد. بیانیه ای که خود گویای موضوع محل اختلاف نظر میان مدیران انجمن ها و کارشناسان و داوران نهمین جشنواره تجسمی فجر است. بیانیه ای که حاکی از اهدای طوبای زرین نهمین جشنواره تجسمی فجر دارد به کاظم خراسانی که ادعا شده است اثر هنرمند ترک شاکر گوکچه باء(Sakir Gokcebag) را کپی برداری و یا به عبارتی گرته برداری کرده است.
رفتاری که در نهایت با دفاع شورای هنری جشنواره و تاکید داوران جشنواره تجسمی فجر مجالی یافت تا از حاشیه به متن تبدیل شود و در رسانه ها مجال طرح پیدا کند. (+)، (+)، (+) و (+)

حضور نام و عنوان انجمن عکاسان ایران را پس از سالها فعالیت بی تاثیر در محیط عکاسی کشور در آخرین روزهای اسفندماه سال 1395 در این جریان عمومی و اعتراضی با ادبیاتی قابل تقدیر و مودبانه شایسته دریافتیم و تشخیص دادیم اکنون که این انجمن نه به شکل مستقل که به شکل گروهی در کنار دیگر انجمن های تجسمی به یک رفتار با طرح یک پرسش قرار گرفته است جانب انصاف را رعایت کنیم.
چرا که برخی خبرگزاری ها و دبیران سرویس های تجسمی اغلب خبرگزاری ها بنابر ملاحظات ارتباطی و تشکیلاتی هیچ تمایلی به پیگیری هدفمند طرح بجای این پرسش درشان دیده نمی شود. پرسشی که مجید ملانوروزی و مرادخانی از مدیران عالی معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و رئوس این جریان پاسخی کاملا منطقی و آشکار به خطای رخ داده داده اند و با این حال هنوز هم خاطیان اصرار به توجیح این خبط آشکار دارند.
لازم به یادآوری است که بیانیه فوق به تاریخ 10 اسفند ماه جاری منتشر شده است و در آن زمان ریاست انجمن عکاسان ایران بر عهده مسعود زنده روح کرمانی بود که بنابر خبر ارسالی دبیرخانه این انجمن به تاریخ 11 اسفندماه، با برگزاری یکصدونودویکمین جلسه هیات مدیره انجمن عکاسان ایران مسئولیت ریاست انجمن مذکور به سیف ا.. صمدیان واگذار شد.
—————————————————————————————————————————————————————————————————-
بیانیه انجمن های تجسمی ایران درباره رسوایی داوری در نهمین جشنواره تجسمی فجر
۱۰ اسفند ۱۳۹۵

۱- این روزها صحبت از جایزه ای ست که در جشنواره ی دولتیِ فجر به شخصی تعلق گرفته که اثر هنرمند دیگری را با مختصر تغییراتی به نام خود جا زده و به طریقی جایزه ی جشنواره را تصاحب کرده است. هیئت داوران جشنواره هم با انتشار بیانیه ای با ارجاع به بحث تئوریک《از آن خودسازی》 کاملا از عملکرد خود دفاع نموده اند که به هیچ وجه پذیرفتنی نیست. اینکه یک اثر کپی از کار یک هنرمند دیگر توانسته طوبای زرّینِ نهمین جشنواره بین المللی تجسمی فجر را 《از آن خود》سازد، دُملِ کهنه ای را گشوده است که دیدنش هرگز خوشایند نبوده و نیست و سنگینیِ حضورش چنان گزنده است که نمی گذارد نادیده گرفته شود.
متاسفانه و به حق، هم در اذهان جامعه ی هنری و هم در اذهان عمومی، این واقعه به حیثیت پنج ساحت در حیطه ی هنر یورش برده و لطمه زده است: هنرمند، مدیریت هنری، هیئت داوری، حرفه ای بودن و شعور مخاطب. این حادثه شبهات واقعی و اساسی ایجاد کرده است و لازم است هر چه سریع تر، از طریق میزگردهایی تخصصی، با حضور مسولین جشنواره، صاحب نظران موافق و مخالف، و مطبوعات مورد بررسی عاجل قرار گیرد و آسیب شناسی شود چرا که برخورد سازنده با این واقعه قطعاً می تواند مثبت و تغییر دهنده باشد‌. این گونه وقایع به راحتی می توانند در این عصر دیجیتال آبروریزی های ملی و بین المللی برای کشور و هنرمان رقم بزنند.

۲- در این سال ها، مدیریتِ دولتیِ هنر با فاصله گرفتن از  انجمن های تجسمی ، خود را از اندیشه ، دانش و همکاری این مجموعه های تخصصی محروم کرده است . انجمن هایی که می توانند در برنامه ریزی های کلان  فرهنگی – هنری مشاورانی ارزشمند باشند . بی شک این نادیده انگاشتن بخش قابل توجه جامعه ی هنری که هریک تجربه فعالیت وبرنامه ریزی در حوزه تخصصی خود را نزدیک به دو دهه دارند  اسیب های جدی به فضای هنری امروز وارد آورده ، و این در حالی ست که با هر تغییر مدیریتی انجمن های تجسمی برای همکاری اعلام آمادگی کرده اند .

۳- جناب آقای صالحی امیری، وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی، در نشستی که در موره هنرهای معاصر تهران در ۲۶ بهمن سال جاری با برخی از هنرمندان، نمایندگان مطبوعات و برخی از مدیران دولتی و خصوصی داشتند، قول دادند که سال ۱۳۹۶، سال تحول در عرصه های کلان هنرهای تجسمی باشد و صحبت از ایجاد شورای تجسمی، اتاق فکر و برنامه های دیگر کردند‌. همه ی این ها می توانند امیدوار کننده و بسترساز باشند به شرط اینکه فضای عادلانه و حرفه ای برای فعالیت و همکاری هنرمندان و صاحب نظران مستقل با مدیریت دولتی فراهم شود. اینک بهترین فرصت است. تجربه ی تلخ جشنواره ی فجر نباید تکرار شود.
انجمن هنرمندان نقاش ایران، انجمن هنرمندان مجسمه ساز ایران، انجمن هنرمندان سفالگر، انجمن عکاسان ایران ، انجمن تصویرگران ایران، انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران

منبع: پایگاه عکس چیلیک





دیدگاهتان را بنویسید