گفت وگو با محمد خادمیان پیرامون مسابقه عکس خانه روستایی

محمد خادمیان طرقی یکی از داوران مسابقه عکس خانه روستایی است که چندی پیش داوری شد و اسامی راه یافتگان در بخش اخبار پایگاه عکس چیلیک منتشر شد.
دبیرخانه این مسابقه گفت وگویی را با محمد خادمیان پیرامون داوری دومین مسابقه عکس خانه روستایی انجام داده و ارسال کرده که مرور آن حاوی نکات ارزشمندی از نگاه داور به آثار بررسی شده است.

محمد خادمیان طرقی استاد عکاسی دانشگاه هنر و داور دومین دوره مسابقه عکس خانه روستایی، در مصاحبه‌ای که از سوی دبیرخانه این مسابقه صورت گرفته، درباره‌ی برگزاری این مسابقه و مسایل پیرامون داوری آثاراین چنین پاسخ داد:

*شما به عنوان یکی از داوران مسابقه، به طور کلی آثار رسیده را در چه سطحی دیدید و چه میزان تطبیق بین اثرهای ارسالی عکاسان با موضوع های مسابقه وجود داشت؟
قبل داوری این دوره، من آثار دوره قبلی این مسابقه را هم دیده بودم. این دوره حدود 5300  عکس در بخش اول داوری در تمام محورها رسیده بود که باید هر کدام از داوران انتخاب های اولیه خودشان را از کلیه آثار جدا می کردند. من در این بخش حدود 130 اثر را انتخاب کردم. از نظر تعداد آثار رسیده می توان گفت که میزان قابل توجهی عکس ارسال شده بود اما از نظر کیفیت آثار شباهت زیادی به هم داشتند و تعدادی از آثار ارسالی به جای سکونتگاه ­های روستایی از عکاسی از نشانه ­های روستایی در فضاهای شهری بود.

*علت شباهت آثار ارسالی در موضوعات مختلف را در در چه می دانید؟
شباهت در بین عکس­های رسیده به این موضوع بر می­گردد که هر شش محور موضوعی تعیین شده برای مسابقه، از نظر شباهت به یکدیگر نزدیکی بسیاری دارند و اگر این محورها بطور خلاصه شده در دو یا سه مورد آورده می شد، اجماع کلیه آثار بهتر بود. البته توضیح هر محور به صورت جداگانه در سایت ثبت نام داده شده و با کمی مطالعه و دقت می شد عکس های متناسب با موضوعات ارسال و از شباهت مابین عکس­ها جلوگیری کرد.

*پیشنهاد شما برای رفع این مورد برای دوره های آتی این مسابقه چیست؟
اینکه تعداد محور ها حتما کمتر شود و در اصل ادغام بین موضوعات صورت پذیرد.مورد دیگرمحدودیت تعداد آثار برای هر محور یک عکس نیز برداشته شود. وقتی موضوعات بصورت ادغام شده و واحد دربیایند در نتیجه می توان آثار بیشتری در هر محور ارسال کرد.

همان طور که در داوری ملاحظه شد،تعداد عکس های رسیده در بخش دوم یعنی “عکس های مقایسه ای در گذر زمان” کمتر از بخش های دیگر بود. علت این مسئله را در چه می بینید؟
* به نظر بنده عنوان این بخش باید تغییر می کرد. اگر نام این بخش “عکاسی مجدد” گذاشته می شد خیلی بهتر بود. وقتی ما یک مکان ثابت داریم و در طول زمان تغییراتی در آنجا اعمال شده، مثلا تبدیل به شهر شده یا تخریب گشته و موارد دیگر. ما با عکاسی مجدد از همان مکان و با همان زاویه دوربین بنوعی همان عکس قبل را تکرار می کنیم. پس با نامگذاری عکاسی مجدد بهتر می توان به شرکت کنندگان گفت که چه اثری مورد انتظار است.

در طول سال در کشور جشنواره ها و مسابقات عکاسی بسیاری برگزار می شود. در بین عکاسان دو اتقاق ایجاد می شود،یکی اینکه تعدادی از عکاسان، پای ثابت اکثر جشنواره­ها و مسابقات هستند و براساس نگاه داوران عکس ارسال و مقام کسب می کنند. بعد از مدتی نیز همان تعداد از عکاسان که بنظر باتجربه شده و کسب مقام کرده اند دیگر تمایلی به شرکت در مسابقات داخلی ندارند و ترجیح می دهند یا در جشنواره های خارجی حضور داشته باشند و یا خود را درجایگاه داوری می بینند، برای اصلاح چنین فضایی چه راهکارهایی را مناسب می دانید؟

در تمام رشته های هنری مسیر پیشرفت اینگونه است که وقتی کسی وارد آن رشته می شود باید سالیان زیادی را ابتدا به فراگیری و به اصطلاح نوآموزی در آن بپردازد تا به سطح قابل قبولی در آن رشته برسد. اما در عکاسی اینطور به نظر میاد که کل کار توسط یک ماشین به نام دوربین انجام می گیرد. اما در پشت این ماشین یک درک انسانی است که تصمیم می­گیرد و اثر را ثبت می کند. بنابراین به صرف داشتن یکی دو مقام در جشنواره ها و نمایش آثار در نمایشگاه نمی توان گفت عکاس به مرحله ای رسیده که دارای کرسی داوری باشد.

از این منظر عکاسی سخت ترین رشته محسوب می شود زیرا در رشته های دیگر، آفریدن اثر به عنوان تمام آنچه که دانش و علم محسوب می شود، صورت می گیرد اما در عکاسی باید هرچه را که به آن فکر می شود یک عکاس بگردد و آن را پیدا کند و به تصویر بکشد.

به جرات می توان گفت عکسی که از یک عکاس انتخاب می شود و مقام می آورد فقط عکس خودش و انتخاب او نیست.این عکس از میان هزاران عکس مرحله به مرحله توسط داوران انتخاب گردیده و انتخاب داوران همین جشنواره­های داخلی هست که عکسهای هر عکاسی را برگزیده نموده و به آنها رای داده اند.
گفت وگو از: امین رمضانعلی

منبع: پایگاه عکس چیلیک





دیدگاهتان را بنویسید