پس از جنگ « مهدی منعم » در نگارخانه شماره شش

نمایشگاهی از آثار عکاسی « مهدی منعم » با عنوان : « پس از جنگ » از عصر روز جمعه 26 شهریور ماه در نگارخانه شماره شش به نمایش درمی آید.

به گزارش پایگاه عکس چیلیک در این نمایشگاه مهدی منعم تعداد 30 قطعه عکس رنگی و سیاه سفید را در اندازه های: 20 در 30 و 40 در 60 سانتیمتر از مجموعه آثار پس از جنگ را به نمایش می گذارد.

در قاب نخست نمایشگاه عکس پس از جنگ به قلم « مهدی منعم » آمده است: در 22 سپتامبر1980 با بمباران شهرهای ایران رسما جنگ عراق و ایران آغاز شد. در ابتدا کمتر کسی تصور می کرد که این جنگ به یکی از طولانی ترین مناقشات تاریخ تبدیل شود.
در طول هشت سال جنگ علاوه برنبردهای شدید در جبهه ها، شهرها و مناطق مسکونی غیر نظامی هم بر خلاف معاهدات بین المللی حقوق بشر و کنوانسیون های نه گانه 1949ژنو، بارها هدف بمباران ها، حملات موشکی وحتی بمباران های شیمیایی قرار گرفت.
من عکاسی بودم که کارم ازجبهه های نبرد شروع شد. ازآن دوره خاطرات تکان دهنده ای برایم باقی مانده است. اما پس از جنگ نیز با صحنه های وحشتناک و تلخی روبرو شدم که آنها را با دوربین عکاسی ثبت کردم.
این عکس ها نتیجه احساس نا خوشایندی است که از کابوسی به نام جنگ در ذهن دارم. با همه توانم تلاش کردم تا این احساس نا خوشایند جنگ را به همه منتقل کنم.

مهدی منعم متولد اسفند ماه سال 1339 و صاحب کتاب عکس قربانیان جنگ می باشد که در آن به شکل مستند و در طی سالها به نمایش آسیب های ناشی از سلاح های به جا مانده از دوران جنگ هشت ساله همچون مین های ضدنفرات در مناطق روستایی و خطه مرزنشین پرداخته است.

نمایشگاه عکس « پس از جنگ » منعم ساعت 16 روز جمعه 26 شهریور ماه جاری در محل گالری شماره شش گشایش یافته و تا ساعت 21 ادامه خواهد داشت. علاقمندان می توانند همه روزه تا پایان جمعه از ساعت 16 تا 20 از عکس های به نمایش گذاشته دیدن کنند.
گالری شماره شش روزهای پنجشنبه تعطیل است.
نگارخانه شماره شش در تهران ، خیابان میرزای شیرازی ، کوچه بیستم ، شماره 2 ، طبقه همکف واقع شده است.

منبع: پایگاه عکس چیلیک





نظرات (2)

  • اعظم حشمتی

    |

    در ایام هفته دفاع مقدس شاهد برگزاری نمایشگاه عکسی از مهدی منعم درباره « پس از جنگ» در یک گالری خصوصی هستیم! مهدی منعم عکاس جنگ بود، ولی دغدغه قربانیان جنگ که تا به امروز ادامه دارند و حس تعهد و مسئولیت انسان دوستانه این عکاس همچنان جنگ را و پسا جنگ را به تصویر میکشد، نمایشگاه در دوقسمت ارایه شده بود، در قسمت اول عکس هایی سیاه و سفید از قربانیان بمباران هایی شیمیایی پس از جنگ و همچنین قربانیان مین گذاری های دوران جنگ که هنوز هم قربانی میگیرد مشاهده می شود، نگاه عکاس در جستجوی درد و زخم هایی ست که بر جسم و روان این آدمیان رفته، عکس ها آنچنان عکس هایی عکاسانه و با ترکیب و تکنیک خاصی نیستند، بیشتر گزارش دردند. در قسمتی دیگر از گالری آنچه میبینیم گزارشی از زندگی یکی از قربانیان مین گزاری در همین روزهای صلح و امنیت امان! است. مردی که دو دست و چشمانش را از دست داده است ، در میان همه عکس ها، عکسی از این قربانی از پشت سر که دوستش را بر لبه های مبل قرار داده با ترکیب بندی ورنگ فوق العاده بود که بار تمام خلاقیت و تکنیک هنری نمایشگاه را میتوانست یدک بکشد.
    اما فراتر از عکاسی ، همه سخن و احساس و تعهد عکاس بود که به هر طریق به تصویر کشیده بود، فاجعه انسانی در همین سرزمین، جنگ خاموش و سرد و بی صدایی که در سکوت و بی توجهی در روستاها ی مرزی کشور قربانی می گیرد. واینک عکاس آن سال های جنگ، حالا پسا جنگ را به تصویر میکشد بدون هیچ حمایت مالی و معنوی از طرف نهاد های دولتی. مهدی منعم فرای یک عکاس ، انسانی است که عاشقانه زندگی شخصی و خانوادگی خود را صرف قربانیان جنگی کرده است که گویی تا به ابد ادامه دارد. بدون هیچ سفارشی. اینان قربانیان جنگ این سرزمین و این تاریخ اند. مهدی منعم احساس و عاطفه و…را خرج این تاریخ نگاری و ارتباط عاشقانه و حمایت انسان دوستانه کرده است.
    هنر و هنرمند را قدر بدانیم، یا نه…حداقل انسان و کار انسانی را در این وانفسای جنگ و بازی قدرت و آدم کشی و جاهلیت و…قدر بدانیم.
    یکی از زمینه های صلح و نجات جهان هنر است، هنر انسانی فارغ از لجن زار قدرت و سیاست. ببینیم و قدر بدانیم و حمایت کنیم.

    پاسخ

  • مریم خداوردی

    |

    نمایشگاه عکس ” پس از جنگ ” آقای مهدی منعم تصاویر انسانهای بی گناهی را به نمایش میگذارد که هیچ ربطی به جنگ و سیاست ندارند ولی قربانی جنگی شده اند که سالهاست تمام شده و قربانی آتش زیر خاکستر همان جنگ شده اند.
    بسیار دردناک است که پس از سالها آتش بس و در حدود سه دهه از اتمام رسمی جنگ، کودکانی را ببینی که تنها به دلیل باری کردن در آن مناطق مرزی و بی خبر از همه جا، ناگهان توسط یک مین که منفجر می شود اعضای بدن خود را از دست بدهند و تا آخر عمر از خود بپرسند ، چرا و به چه گناهی!!
    موضوعی که آقای منعم به زیبایی به آن پرداخته اند و از سالهای پس از جنگ تا کنون شاید به ندرت کسی به این موضوع پرداخته باشد.
    عکسهای ایشان در دو بخش ارائه شده بود. یک بخش سیاه و سفید که تصاویری از مصدومین بی گناه جنگی، که پس از جنگ و در همین سالها که ما با آسودگی در شهر و دیار خود زندگی می کنیم و فراموش کرده ایم که جنگ برای همه تمام نشده است، به نمایش گذاشته شده بود، که غالبا از ترکیب بندی و نور خوبی برخوردار بودند.
    در بخش رنگی آن در واقع روایتی از زندگی یکی از همین مجروحان پس از جنگ است که با وجود از دست دادن پاها و چشمانش با دختری ازدواج کرده است. گرچه تصاویر ، بیشتر حالت گزارشی دارند ولی پس از تلخی دیدن عکسهای سیاه و سفید ، کاممان را شیرین میکند.
    گفت وگویی با ایشان حاکی از این است که ایشان حرف های ناگفته ای در قبال سالها زحمت کشیده شده شان دارند و بی مهری ها بسیار روح ایشان را آزرده است.
    برای آقای منعم آرزوی سلامتی و موفقیت دارم و به خاطر تلاش خالصانه و بی توقع ایشان در قبال انسانیت به یغما رفته، دست مریزاد می گویم.
    به امید توجه مسئولین ذی ربط برای پاکسازی این مناطق و بوجود آوردن محیطی امن برای زندگی هموطنانمان در آن خطه.

    پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید