چهارمین جشنواره عکس زمان

توضیح نمایشگاه100-fa

این جشنواره در 2 بخش الف و ب برگزار شد:
الف: انقلاب اسلامی در گذر زمان (انقلاب و تعمیق اعتقادات مردم، انقلاب، ولایت پذیری و ایثار، دستاورد های انقلاب، کار و سرمایه ایرانی)
ب: نگاه آزاد و خلاق به مفهوم زمانپس از انجام مراحل ارزیابی و داوری بیش از 5000 قطعه عکس از 408 عکاس کشور توسط داوران: سیدعباس میرهاشمی، محمدمهدی رحیمیان و کریم ملک مدنی؛ در نهایت 80 قطعه عکس از 63 عکاس به نمایشگاه این جشنواره راه یافت.

عکاس:
گروه عکاسان
قاب اول

بیانیه هیات داوران چهارمین جشنواره ملی عکس زمان

چهارمین جشنواره سراسری عکس زمان در محل حوزه هنری استان مرکزی در حین برگزاری است و هیات داوران این جشنواره، محمدمهدی رحیمیان، سیدعباس میرهاشمی و کریم ملک مدنی چندی پیش با حضور در این حوزه و برگزاری نشست ارزیابی و داوری عکس های رسیده بیانیه ای را تنظیم کردند که دبیرخانه جشنواره نسخه ای از این بیانیه را در اختیار ” پایگاه عکس چیلیک ” قرار داده است.

متن بیانیه هیات داوران چهارمین جشنواره سراسری عکس زمان به این شرح است:
پس از امکان ثبت پرتوهای نور بر روی سطح حساس، چیرگی بر حرکت و زمان، سرآغاز جریان تحولاتی شگرف در فن آوری عکاسی از دیروز تا امروز بوده است.
در دو سویه دوربین و در امتداد این فرآیند، از سویی جهان فارغ از عکاس و از دیگر سوی دنیای درونی عکاس، در تکاپوی مضاعف و در جریانی مستمر قرار دارند.
تلاش عکاسان در درک زمان و چیستی آن در عکاسی از دغدغه های چالش برانگیز است.
عکاسان در مواجهه با واژه زمان و در تفکر و تامل با مفهوم یا مفاهیم آن در جستجوی چه مصداق یا معنایی هستند، آیا مفهوم زمان در عکاسی دارای قابلیت های بصری است؟ و پیش تر از آن، آیا مفهوم زمان در سیطره عکاسی جای می گیرد؟
دیگر عکاسان گیتی در بیش از 170 سال گذشته چگونه به این مقوله پرداخته اند؟ و نتایج این رویکردها کدام است؟ آیا زمان از منظر انسان شرقی مشابه رویکرد انسان غربی به این مفهوم است؟ دراین میان پرسش های بنیادی قرار دارند: در اینجا مراد از زمان چیست؟ وقت کدام است؟ چرا این مفهوم از منظر برگزارکننده با طلا سنجیده شده و مقایسه می شود، آیا هدف از این مقایسه، بررسی این موضوع از موضعی ارزشی و یا از منظری اخلاقی است؟ کدامیک بر دیگری تقدم دارند و آیا چنین قیاسی بر عکاسی وارد است؟ و پرسش هایی بی پایان برای آشنایی با مفهوم زمان در عکاسی.
با مشاهده عکس هایی که در این چهار دوره به نمایش درآمده اند، دل مشغولی عمده عکاسان “توهم واقعیت”، “توهم ثبت زمان” و “توهم حرکت” است.
رویکرد برخی از آثار، بیانگر نگرش فرا واقع نگرانه عکاس و تجسم آن در فضایی سورئالیستی است. عکاسانی در عکس هایشان در جستجوی زمانی از دست رفته هستند. در بسیاری از آثار رگه هایی از نوستالژی قابل پیگیری است. دنیای بعضی از عکاسان سرد و گرفته است و سرشار از اندوه و غباری ابدی است، امیدی نیست. در کمتر اثری ردپایی از بهجت و شادی درونی هویدا است، آیا دنیای درونی عکاسان ما اینچنین است و آیا این آثار، حاصل یافته ها و تاملات درونی و شخصی هنرمند است و یا این رویکرد از مشاهده برخی آثار عکاسان جهان، عارض عکاسان ما شده است؟
عدم آشنایی کافی علاقمندان عکاسی، در گزینش نهایی مسیر عکاسی سیاه و سفید یا رنگی، در انتخاب رنگمایه های رنگی و عکاسی سیاه و سفید و یا ترکیبی از این دو در بعضی از آثار مشهود است، عکس هایی که اگر سیاه و سفید بودند، از استحکام بیشتری برخوردار بودند.

اراک – شهریور ماه 1391





دیدگاهتان را بنویسید