نمایشگاه عکس «سیل خوزستان از هشت نگاه» در گالری نگاه

نمایشگاه عکس «سیل خوزستان از هشت نگاه» با آثاری از عکاسان خبری حاضر در این رویداد از عصر روز جمعه 24 خرداد ماه جاری در گالری نگاه به نمایش گذاشته می شود.
به گزارش پایگاه عکس چیلیک در این نمایشگاه عکس هایی از: آرش خاموشی، یلدا معیری، امین نظری، امیر عبیداوی، مهدی قنواتی، مهناز دژبان، علی محمدی و مرتضی جابریان از رویداد سیل و عواقب مخرّب آن و نگاهی به حواشی این واقعه در گالری نگاه به نمایش گذاشته می شود.

این نمایشگاه گروهی عکس در مجموع دربرگیرنده تعداد 26 قطعه عکس مستند در اندازه های 30 در 40 و 40 در 60 سانتیمتر از هشت تن از عکاسان است که در نمایشگاه «سیل خوزستان از هشت نگاه» به نمایش گذاشته می شود.

براساس اعلام برگزارکنندگان این نمایشگاه، بخشی از عواید نمایشگاه در کمک به سیل زدگان خوزستان صرف خواهد شد.

نمایشگاه عکس «سیل خوزستان از هشت نگاه» ساعت 16 روز جمعه 24 خردادماه جاری گشایش یافته و تا پایان روز چهارشنبه 29 خرداد ماه همه روزه به جز دوشنبه ها از ساعت 16 تا 20 دایر می باشد.

گالری نگاه در تهران، خیابان شهید استاد مرتضی مطهری، خیابان فجر(جم)، خیابان غفاری، شماره 64 واقع شده است.

منبع: پایگاه عکس چیلیک





نظرات (1)

  • اعظم حشمتی

    |

    “سیل خوزستان از هشت نگاه” را دیدم، گزارش نه چندان کاملی از یک اتفاق بودکه اخیرا همه شاهد آن بودیم. در بیانه ی ابتدای نمایشگاه انگیزه عکاسان را ثبت زیان های انسانی، فرهنگی و اجتماعی و بیان درد و رنج مردم خوزستان و شناخت عمیق تر زوایای پنهان آن عنوان شده بود. عکس ها نگاه هشت عکاس بود که در زمان وقوع حادثه و بعد از آن به محل رفته بودند، تک عکس های روایی که بر اساس بیانیه نمایشگاه سعی شده بود با بغض و پریشانی و آشوب شهر صادقانه رفتار کند، وبا رعایت اصول اولیه کادر بندی و زیبایی شناسی عکس های “قشنگ” تولید کنند! چیدمان عکس ها بر دیوار نمایشگاه بر اساس یک تم ظاهری در عکس ها بود به عنوان مثال عکس هایی که در آن ها سیلاب در کوچه ها روان بود، یا عکس هایی از داخل منازل و نمایش احوال خانه و اهل خانه، عکس ها فراتر از این تم بصری و روایت گزارش گونه، زوایای پنهان دیگری را بازگو نمی کرد. هشت نگاه ، گزارشی از ویرانی ، آوارگی، پریشانی و تلاش و تقلا برای ادامه زندگی داده بودند. ثبت هایی که قرار بود زیان های فرهنگی و اجتماعی را بیان کند این چنین در سطح آب مانده بودند
    این گونه نمایشگاه های عکس تنها از این لحاظ ارزشمند هستند که روایت یک اتفاق در یک مکان و زمان خاص هستند و عکاس به عنوان یک عکاس فوتوژورنالیست عمل کرده است. اما رسالت عکاس اگر او را چون لویس هاین “وجدانی با دوربین” بنامیم چیزی فراتر از آن چیزی ست که بر دیوارهای گالری نگاه، در قاب نشسته بود.

    پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید