نمایشگاه عکس‌ « دیوانگی منهای یک ثانیه » در گالری شیرین

نمایشگاه انفرادی عکس‌ ژیلا مختاری با عنوان « دیوانگی منهای یک ثانیه » از عصر روز جمعه 29 دی ماه جاری در گالری شیرین گشایش می یابد.

به گزارش پایگاه عکس چیلیک ، ژیلا مختاری نخستین نمایشگاه انفرادی از عکس‌های خود را در نگارخانه شیرین برگزار می کند. ایشان عکاسی و تاریخ هنر را در مرکز تخصصی هنر آموزش دیده و سپس عکاسی را در سن سباستین اسپانیا ادامه داد. او پیش از این نمایشگاه، در سومین فستیوال پرتره سازی شرکت داشته و سه عنوان نمایشگاه انفرادی را در کشور اسپانیا در کارنامه خود به ثبت رسانده است.

ژیلا مختاری در متن بیانیه نمایشگاه عکس خود با عنوان «دیوانگی منهای یک ثانیه» نوشته است:
بی‌خردی، بی‌عقلی، جنون، زوال عقل
باور دارم نخستین ردپای دیوانگی، در سطوح بسیار پایین‌تری از بی‌خردی و بی‌عقلیِ مطلق شکل گرفته و فرسنگ‌ها فرسنگ با جنون و زوالِ کاملِ عقل فاصله دارد. به گمانم فرد فردمان را در این چند فرسنگ پیش رو، مختصاتی هست، هرچند شناور: گاهی در مجاورت عقل، گاهی دیگر در دامن دیوانگی و گاه گاهی در میانه.
فکر می‌کنم ترسناک‌ترین نقطه‌ی این نمودار، دیوانگیِ مطلق که نه، شاید نقطه‌ای در مجاورت آن باشد. نقطه‌ای درست یک دم قبل از جنون. آنجا که انگار چیزی در درونِ ما می‌شکند و فرو می‌ریزد. آوار می‌شود انگار به روی انسانیت و اخلاق و تمامِ ارزش‌های آموخته‌مان. همان لحظه‌ای که مرد اطو کشیده‌ای پشت یک چراغ قرمز طولانی از اتومبیل خود پیاده می‌شود و با قفل فرمانی که بدست دارد، شیشه‌ی اتومبیلِ جلویی را خرد می‌کند. درست همان دم که نوجوان سر به زیری مرتکب جنایت وحشتناکی می‌شود یا آن دم که در یک نزاع خانوادگی…
در مقابل اما، شرافتِ دیوانگانِ محض را می‌ستایم. آن‌ها که، برچسب خورده و طرد شده، گوشه نشینِ پستوی خانه‌ای یا آسایشگاهی می‌شوند: بدون آنکه حضورشان کسی را تهدید کند. آنها که با من و تو و آن دیگری، تنها یـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــک ثانیه فاصله دارند.

 

نمایشگاه عکس « دیوانگی منهای یک ثانیه » ساعت 16 روز جمعه 29 دی ماه گشایش یافته و تا ساعت 21 ادامه خواهد یافت. سایر علاقمندان می توانند همه روزه به جز روز دوشنبه تا پایان روز 11 بهمن ماه از ساعت 11 تا 20 از عکس های ارایه شده در این نمایشگاه دیدن کنند.
گالری شیرین در تهران، خیابان کریمخان زند، خیابان سنایی، کوچه سیزدهم، شماره 5 واقع شده است.

منبع: پایگاه عکس چیلیک





نظرات (3)

  • ابراهیم باقرلو

    |

    خانم ژیلا مختاری در این نمایشگاه به نکته بسیار ظریف و تامل برانگیزی پرداخته بودند، مرز بین عقل و جنون!
    مرزی بسیار باریک با فاصله ای کمتر از یک ثانیه، که ممکن است برای هر انسانی گذر از این مرز صورت بگیرد و به اصطلاح لحظه ای به جنون برسد و به تعبیری از ارزشها، مرتبه، منزلت و چیزهایی که می نمایاند، سقوط کند.
    نمایش فضاهای آسایشگاهی بصورت عکس مستند و عکاسی صحنه آرایی شده فردی با لباس آبی در فضاهای گوناگون شهری و پرتره هایی با لباسهای آبی، که هویت اشخاص مشخص نیست، قیاس این نوع جنون، با انسانهایی که دیوانه (بیمار روانی) می خوانندشان و در دنیای ما انسانها در جای و مرتبه دیگری قرار گرفته اند، نکته قابل تامل و چالش برانگیز این نمایشگاه بود.
    شیوه ارائه آثار، چیدمان و گفتار صوتی پیرامون بیماران روانی و ابعاد متغییر آثار (نسبت به موضوع ) و کیفیت فنی بالای آثار، در انتقال حس و همراه ساختن مخاطب موفق بود.

    پاسخ

  • اعظم حشمتى

    |

    خلق دوباره آنچه كه مى بينيم، مى شنويم و احساس مى كنيم و باز آفرينى معناى كلمات، كارى است كه هنرمند انجام ميدهد تا در قالب هنرش، انديشه، جهان بينى اش را بيان كند. ژاله بختيارى با نگاهى دقيق و كاوشگرانه، مفهوم ديوانگى را از مجارى انديشه و نگاه خويش به تصوير كشيده است.
    ديوانگى منهاى يك ثانيه را چون لباس به تن سوژه پوشانده و مرز شناور بين عقل و جنون را در واقعيت روز مره اى كه هريك از ما تنها يك ثانيه با آن فاصله داريم در مقابل شرافت ديوانگان محض به تصوير كشيده است.
    به نظر من هر هنرمندى كه تفكرى را در پشت هنرش دارد و دنبال مى كند قابل ستايش است، ژيلا بختيارى مفهومى را در نهان آدميان ديده و با در مقابل قرار دادن آنْ مفهوم شناور در ذات آدمى با مفهوم محض ديوانگى، يك مفهوم را كنشگرانه به چالش كشيده است.
    ارائه مناسب كار و قطع هاى صحيح از ارائه كار، چيدمان به بهتر ديده شدن و درك كار كمك كرده است. پرتره نگارى هايى كه از مجنونين آسايشگاه انجام داده بودند با حذف چشم به عنوان نماد و نشانه شاخصى از هويت انسان، اين مفهوم را به ذهن القا مى كند ، كه هر كسى با يك ثانيه تفاوت مى تواند صاحب و شناسه اين عكس ها باشد.

    پاسخ

  • مریم خداوردی

    |

    بعضی چیزها به نظر آنقدر ساده می آیند که شاید کمتر کسی به عنوان یک موضوع نمایشگاه عکس به آن نگاه کنند. خانم ژیلا مختاری در نمایشگاه دیوانگی منهای یک ثانیه با عکسهای مستند از آسایشگاه روانی و عکسهای صحنه آرایی شده به مسئله دیوانگی از دو زاویه نگاه کرده بود. همانطور که در متن اول نمایشگاه آمده است، یکی دیوانگان محض که شناخته شده اند و برچسب خورده اند و برای درمان در آسایشگاه به سر می برند و به زیبایی با چیدمان تخت بیمار و انتخاب به جای اندازه بزرگ برای عکسهای این قسمت و پرده های توری که آنرا از قسمت بعدی نمایشگاه جدا می کرد، نمایش داده بود و بخش دیگر عکسهای صحنه آرایی شده که شخصی را با لباس آبی آسایشگاه در موقعیتهای مختلف روزمره نشان می داد که می تواند حاکی ازعامه ی به اصطلاح سالم باشد که تداعی کننده این است که همه ما می توانیم از جمله همان دیوانه باشیم که در شهر می چرخیم و به زندگی عادی ادامه می دهیم فقط لباس آبی نداریم و هنرمند با چشم نکته بینش این را به ما گوشزد می کند که هر کدام از ما می تواند این لباس آبی را برتن داشته باشد. به نظر می آید که در قسمتی دیگر که پرتره هایی از لباس آبی ها، بدون نمایش چشمهای آنها دوباره این نکته را تاکید می کند که فرقی ندارد که اسم و رسم ما چیست و فاصله ما تا دیوانگی منهای یک ثانیه است.

    پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید