1. خانه
  2. اخبار
  3. سایر خبرها
  4. نمایشگاه عکس « خودردیابی، فصل سوم پروژه روزمرگی‎های معاصر » در گالری سایه
نمایشگاه عکس « خودردیابی، فصل سوم پروژه روزمرگی‎های معاصر » در گالری سایه

در پی برگزاری نمایشگاه های عکس «کجواج ها» و «فراموشی»، فصل سوم پروژه روزمرگی های معاصر با عنوان: « خودردیابی » از روز جمعه ۲۱ تیرماه جاری در گالری سایه برگزار می شود.
به گزارش پایگاه عکس چیلیک ، « روزمرگی‎های معاصر » پروژه هنری دنباله داری است که به نمایشگاه‌گردانی علی میراسماعیلی تاکنون دو فصل از آن با عناوین: «کجواج ها» و «فراموشی» به نمایش در آمده است و نمایشگاه فصل سوم این پروژه با عنوان: «خودردیابی» از روز جمعه ۲۱ تیر ماه جاری در گالری سایه به نمایش گذاشته می شود.
در این دور از نمایشگاه ۹ عکاس و صاحب اثر حضور دارند که اغلب آثارشان به صورت عکس و چیدمان ارایه شده است.
آنچه لازم به تاکید است توجه به این نکته می باشد که مانند مشی طی شده در فصول قبلی پروژه، صاحبان آثار برای شرکت در این فصل نیز بدون وابستگی به هر کدام از سبک‎ها یا شیوه‌های تولید اثر هنری، با رویکردی فرا‌رشته ای سعی در نمایش مفهوم روزمرگی در شکل معاصر آن دارند.

همچنین پس از انتشار فراخوان و بررسی پروپوزال های دریافتی و انتخاب هنرمندان، کار بر روی « شرایط » به عنوان فصل چهارم پروژه روزمرگی‎های معاصر به مراحل پایانی نزدیک شده و این فصل از پروژه زمستان امسال به نمایش در می آید.

علی میراسماعیلی نمایشگاه‎گردان پروژه عکاسی «خودردیابی، فصل سوم پروژه روزمرگی های معاصر» در متن قاب نخست این نمایشگاه آورده است:
خود را دیدن به معنای مکاشفه خویشتن، پدیده ای نوظهور نیست اما اختلال و پریشانی انسان معاصر که ناشی از دیدن \خود ‎\در مرز میان خاطره،واقعیت و رویاست او را بیش از هر زمان دیگری نسبت به شناخت هویت خویش به چالش کشیده است. خودردیابی به مواجه انسان معاصر با خویشتن در مسیر این شناخت می‎پردازد.
صاحبان اثر در این فصل از نمایشگاه عبارتند از: هستی ‎حاجی‎ابوالحسن، مرسا زینالی، معصومه شصتی، الهام شویکلو، مهسا شهپرنیا، ماه‎نو شیرزاد، مرضیه صادق‎محمدی، بنفشه عرشی و الهام مرادی .

نمایشگاه گروهی عکس و چیدمان «خودردیابی» ساعت ۱۷ روز جمعه ۲۱ تیرماه در گالری سایه گشایش می یابد و تا ساعت ۲۱ ادامه خواهد داشت.
علاقمندان می توانند تا پایان روز ۲۶ تیر ماه همه روزه از ساعت ۱۱ تا ۲۰ از این نمایشگاه و آثار ارایه شده در آن دیدن کنند.
گالری سایه در: تهران، خیابان کریمخان زند، خیابان سنایی، خیابان سیزدهم، شماره ۲۱ واقع شده است.

منبع: پایگاه عکس چیلیک

پیشین
موزه تاریخ عکس و سینمای شمال غرب کشور در اردبیل افتتاح شد
پسین
فراخوان اعطای گرنت به آثار پروژه عکس و چیدمان « اهل حرم »

دیگر اخبار

۱ دیدگاه. دیدگاه جدید بگذارید

  • اعظم حشمتى
    ۲۷ تیر ۱۳۹۸ ۱۰:۱۲

    “خود ردیابى” رد زیبایى از تلاش، مطالعه ، خلق ایده و پرداخت به آن بود
    موضوعى که انتخاب شده بود، یکى از چالش هاى اجتماعى دنیاى پرسرعت معاصر است که هر عکاس به فراخور حال و دغدغه اش به مواجهه با شناخت هویت خویش پرداخته بود
    در بعضى آثار ردّ هویت را از بدیهى ترین و ابتدایى ترین تاثیر دنبال کرده بودند
    مانند مجموعه “آلبوم خانوادگى”
    ردى که شاید درپیچیدگى هاى زمان معاصر از فرط عادى بودن چندان دیده نشود
    با پرداختى خلاقانه و هوشمندانه مجموعه اى قابل توجه بود که اجراى فکر شده آن مخاطب را به برخورد نزدیکتر و تعامل با اجرا و ایده وا مى داشت، هر چند در اجرا مى توانست موفق تر عمل نماید، اما در مجموع یکى از بهترین هاى نمایشگاه بود.
    یا مجموعه “بدون عنوان” و “ستردگى” که پا را از مرز خانواده فراتر نهاده و تاثیر افرادى که به هر نوعى در ارتباط با ما قرار دارند را بررسى کرده و هر کدام در اجرایى متفاوت آن را به نمایش گذاشته بودند
    که به نظرم چندان پرداخت هاى موفقى نبودند.

    اثر “تاسیان” ایده اى نو در پرداخت به
    اختلال و پریشانى هویت انسان معاصر بود ، ایده و تفکرى که وابستگى هویت انسان به مکان ها و خاطرات را مورد مطالعه قرار داده بود و این عامل را به عنوان متغییرى در نظر گرفته بود که هویت تابع آن است
    نوع پرداخت و اجرا هم نو و خلاقانه بود ولى ضعف هاى در اجرا داشت
    در این اجرا شخص با نزدیک شدن به مکان و خاطراتى، از مکان و خاطراتى دور مى شد ، ندیدن آنچه از آن دور مى شویم و عدم انتخاب عکس هاى مناسب و تاثیر گذارتر و اجرایى که با وجود کپشن به شدت وابسته به حضور و تاثیر صاحب اثر بود از ضعف هاى این مجموعه بود.
    مجموعه ” متامور فوسیس” مجموعه موفقى بود که تاثیراتى هویتى را در رد آسیب هایى دیده بود که انسان به خود و محیط اش وارد مى آورد
    و با کنار هم گذاشتن آن ها امکان مقایسه را فراهم کرده بود
    اجرایى فکر شده و موفق داشت.
    اما مجموعه ” مقطع” جذابیت اجراى آن مخاطب را وادار به جستجو مى کند ، که جلوتر رود ، حدس بزند و در نهایت دنبال اندیشه اى برود که منجر به این اجرا شده است ، تفکرى که ردّ خودیابى را تا انتهایى محتوم دنبال کرده است
    که هر چند تنها یک باور از هزاران باور و اندیشه اى است که از سرنوشت “من” ها حکایت مى کندو شاید خیلى قابل تعمیم نباشد
    اما یک تفکر با ایده اجراى جذابى بود که مخاطب را به چالش مى کشید.
    مجموعه ” برهوت” به بررسى تاثیرات زمانى رویدادهاى گذشته هاى دور و نزدیک بر هویت بشر معاصر پرداخته بود
    طراحى برهوتى که حفره هاى زمانى داشت وسرنوشت ناچار آدمى را در این برهوت مى دید و اجرا کرده بود ، ایده و تفکر جالبى بود ولى در مقایسه با اجرا خامى اى حس مى شد که نتیجه را ابتر وانهاده بود.
    مجموعه “انقلاب، آزادى” و “نوروپلاستیسى” هم دو مجموعه اى بودند که اجراى عجیب شان ، مخاطب رادرگیر و به کنکاش وامى داشت
    اجراهایى کمى پیچیده مخاطب را گیج و سرگردان مى کرد، دور بودن معنا و ایده از اجراى به نظر بنده ضعیف ، کار را در یک سرگشتگى رها مى کرد، که بعد با خودش بگوید خوب که چه؟ چى شد؟
    و با پناه به کپشن و توضیحات هم باز ذهن از تحلیل باز مى مانند.

    نمایشگاه در مجموع در نگاه منِ مخاطب جذاب و قابل تامل بود
    نمایشگاهى ایده محور که مخاطب را همراه خود به تفکر و کنکاش مى کشاند.

    پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
شما برای ادامه باید با شرایط موافقت کنید

فهرست