نمایشگاه عکس «اقلیم حیرانی» محمد صیاد در مرکز نبشی

نمایشگاه عکس‌های محمد صیاد پس از ۴٧ سال فعالیت حرفه‌ای در عرصه‌ی عکاسی مطبوعات ایران برای نخستین‌بار در ایران برگزار می‌شود.
به گزارش پایگاه عکس چیلیک «اقلیم حیرانی» عنوان نمایشگاه « محمد صیاد » فتوژورنالیست سرشناس ایرانی است که از عصر روز جمعه ١١ اَمرداد جاری در مرکز نبشی رونمایی می‌شوند.
نمایشگاه با بیش از یکصد قطعه قاب عکس ، روایت رنج آوارگان و کوچندگان کردهای عراق و پناه‌شان به خاک ایران در دوران اعمال فشار حکومت صدام بر کردهای این کشور است.
«اقلیم حیرانی» پیش از آن‌که محوریت سیاسی و قومی داشته باشد، درباره‌ی آن لحظه و آن گوشه‌‌ی زندگی‌‌ست که در آن هر شئ صاحب روایت است و مالک روح و نماینده‌ی هویت صاحبان آن.
محمد صیاد عکاس لحظاتی از تاریخ ایران است که با مفاهیم سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و قومیتی گره خورده‌اند: جنگ، انقلاب، درگیری‌های سیاسی و تاثیرش بر زندگی فردی و جمعی.
روایت‌های صیاد همچون دفترچه خاطراتی از تاریخ پرفرازونشیب ایران است که ورق زدنش، سفری به گوشه‌وکنار روزهای سرد و گرمِ ازسرگذشته است.
محمد صیاد صبور از پیشکسوتان عکاسی خبری در ایران است که در سال 1326 در شهر بندر انزلی متولد شد. از نوجوانی به تهران آمد و در آتلیه‌ی فتوپلازا مشغول به‌کار شد و عکاسی را آموخت. سپس در سال 1348 وارد کانون خبرنگاران شد و فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد.
بین سال‌های 1350-1357 با روزنامه‌ی آیندگان در بخش‌های سیاسی، ورزشی و اجتماعی همکاری کرد و از سال 1357 و در آستانه ی پیروزی انقلاب اسلامی، درحالیکه هنوز در روزنامه ی آیندگان مشغول کار بود، همکاری خود را با خبرگزاری آسوشیتدپرس آغاز کرد که تا سال 1380 ادامه یافت.
صیاد از آغاز جنگ ایران و عراق به صورت مستمر برای تهیه ی عکس و ارسال به این خبرگزاری به جبهه‌های جنگ می‌رفت. عکس‌های مربوط به دوران انقلاب و جنگ محمد صیاد در کتاب های مختلفی نیز به چاپ رسیده، از جمله انقلاب نور، 444 روز: داستان گروگان‌های آمریکایی در تهران، دفاع عاشقانه و جنگ تحمیلی: دفاع در برابر تجاوز.
او در سال 1358 به اتفاق کاوه گلستان کتاب شورش را منتشر کرد که گزارشی تصویری از روزهای منتهی به پیروزی انقلاب اسلامی است.
صیاد در سال 1359 به خاطر عکس‌های مربوط به شکست نیروهای دلتا در عملیات طبس موفق به دریافت جایزه‌ی بهترین عکاس خاورمیانه شد.
مرکز نبشی در تهران، خیابان کریمخان زند، خیابان استاد نجات الهی(ویلا)، نبش کوچه خسرو، شماره 51 واقع شده است.

منبع: پایگاه عکس چیلیک





نظرات (7)

  • اعظم حشمتى

    |

    “گزارش يك رنج”
    عنوانى بود كه با ديدن عكس هاى محمد صياد در ذهنم شكل گرفت.
    محمد صياد را پيش از اين نمايشگاه نمى شناختم،
    با او و از نگاه او روايتى از اندوهِ تاريخ و رنج بشر را ديدم.

    بيشتر عكس هاى او روايتى گزارش گونه و خبرى از يك اتفاق بود، اما در برخى عكس ها قدرت رنج و اندوه آنچنان بود كه عكس و عكاس را محصور خود كرده بود و قدرت نمايى ابژه و احساسى و روايتى كه بر دوش مى كشيد حضور عكاس و تاثيرش را كمرنگ مى كرد.

    براى من اين نمايشگاه هم خير آشنايى با يك عكاس را داشت و هم بخشى از روايت تاريخ را نگاه كردم كه پيش از اين نديده بودم.

    پاسخ

  • حمیده-نظری

    |

    حضور در نمایشگاه« حیرانی» و دیدن کارهای آقای محمد صیاد به عنوان یک عکاس خبرنگار حرفه ایی از چند جهت حائز اهمیت بود .اول اینکه می توانستم رنج و درد هموطنان اواره کُرد خودرا ببینم و فکر کنم با اینکه در همان دوران زندگی می کردم ولی این حجم از درد و رنج را یکجا ندیدم و لمس نکرده بودم .دوم اینکه عکسها با دوربین انالوگ و به زیبایی گرفته شده بودکه علاوه بر زیباییهای مفهومی پر از درسهای تکنیکی مربوط به عکس و عکاسی بود.و سوم اینکه نمایشگاههایی از این دست برای فرد اماتور تازه کاری مانند من پر از جذابیت و درسهای عکاسی بود.برای اقای محمد صیاد طول عمر ارزو دارم .

    پاسخ

  • سید مهدی طباطبایی

    |

    اقلیم حیرانی، مجموعه عکسهای محمد صیاد از آوارگان کرد عراقی بین سالهای ۶۷ تا ۷۰ است که طی عملیات نسل کشی نیروهای صدام، موسوم به انفال، از عراق به ایران فرار کرده بودند و در اردوگاهها پناه گرفته بودند.تمام عکسها سیاه و سفید و در دو شکل، قابهای بزرگ و قابهاب کوچک به نمایش درآمده است.این مجموعه عکسها، علاوه بر اینکه یک گزارش خبری از اتفاقات آن سالها محسوب می‌شود، به شدت جنبه‌های هنری عکسها نیز در آنها رعایت شده است.قابهای بزرگ که بیشتر رویکرد آرتیستی عکاس را نمایش می‌دهد و قابهای کوچک که بیشتر حاوی جنبه‌های خبری محیط است.تداوم و ساختار عکسها به صورتی است که حتی اگر شما از از زمان و مکان عکس‌ها هم باخبر نباشید، می‌توانید سرگردانی، کوچ بی‌هدف و به عبارتی حیرانی در یک جغرافیای ناشناخته را از چهره و محیط افراد داخل عکس درک کنید.بازدید اقلیم حیرانی به عنوان یک نمایشگاه عکس خبری که دارای جنبه‌های قوی هنری است توصیه می‌شود.در کنار اینها، وجود کانتکت شیت تعدای از عکسها که نحوه انتخاب عکس منتخب را نشان می‌دهد و ارائه بدون دستکاری و اصیل عکسها از نقاط قوت نمایشگاه بود.

    پاسخ

  • مهری راست قدم

    |

    در نمایشگاه اقلیم حیرانی عکسهایی از فضای آوارگی و نداشت ابتدایی ترین شرایط زندگی در پس جنگ به صورت دردناکی جلوه گر شده بود .عکسها حرف میزدند از کودکان آواره ،از انسانهایی رنج کشیده ،لباسهای پاره ومهمتر از همه درد آوارگی واز همهٔ اینها که بگذریم سختیهایی که عکاس متحمل شده بود تا عکسهایی با این قدرت را که بیان کنندهٔ تمامی رنجهای انسان است را به نمایش بگذارد .دیدگاهی عکاسانه با برشهایی از عکسها که بصورت بزرگنمایی بر دیوار خون بر دل می ریخت بیانگر برشهایی بجا از عکسهایی زیبا بود .در تعداد زیادی از عکسها به قدرت و تسلط عکاس در ترکیب بندی و انتخاب صحنه های موفق باید آفرین گفت

    پاسخ

  • مریم خداوردی

    |

    نمایشگاه اقلیم حیرانی با بیش از صد قطعه عکسهای گزارشی که آقای محمد صیاد از آوارگان کرد عراقی، ۳۰ سال پیش تهیه کرده اتد. عکسها به صورت سیاه و سفید ارائه شده اند که بر اثر گذشت زمان خط و خشهایی بر روی نگاتیوها نشسته است که پس از ظهور در عکسها دیده می شوند. حذف نکردن آنها حس بهتری از گذر زمان و رنج مردمان بی پناه می دهد.
    کراپهایی از لحظات و چهره ها و حس آنها با ترکیبهایی زیبا از دل عکسها درآمده و با چندین برابر اندازه اصلی چاپ و قاب شده اند و به نمایش در آمده اند،به نوعی بر آن قسمت تمرکز بیشتری نشان داده شده است.
    تصویرهایی که بسیار بزرگ به صورت ۳ رول کاغذی در کنار هم از سقف آویخته شده اند و به حس و حال نمایشگاه کمک کرده است.
    در کل نمایشگاه را می توان اینگونه توصیف کرد: عکسهایی قدیمی با ارائه ای جدید و متفاوت.

    پاسخ

  • ندا رهگذر

    |

    اواخر دهه شصت، نزدیک به دو میلیون نفر از کردهای ساکن عراق از ترس تکرار حمله شیمیایی راهی مرزهای ایران و ترکیه شدند، محمد صیاد عکاس پیشکسوت، پس از حدود ۳۰ سال عکس هایی را که از آوارگان کرد ثبت نموده است برای اولین بار با نام “اقلیم حیرانی” به نمایش گذاشت.
    تصاویری که فارغ از قومیت گرایی، درد و اندوه و استیصال مردمانی را نشان می دهد که برای حفظ جان خود و عزیزان شان رنج آوارگی را به جان خریدند.
    در تمامی آثار به نمایش گذاشته شده، حتی فریم هایی که از جنبه گزارشی به موضوع پرداخته شده بود، عمق فاجعه و درد حس می شد.
    آشنایی با جناب محمد صیاد، سعادتی بود که از دیدار “اقلیم حیرانی” نصیب ام شد.
    شنیدن صحبت های این عکاس پیشکسوت در رابطه با دیدگاه شان در عکاسی و نیز در مورد نحوه انتخاب و ارائه آثارشان و همچنین دیدگاهشان در رابطه با عکاسیِ آنالوگ بسیار جذاب و آموزنده بود.

    پاسخ

  • عارفه

    |

    عکس هایی که به خوبی توانستند رنج و درد رو که در چندین سال قبل اتفاق افتاده در امروز زنده کنند
    عکس ها همه با دوربین آنالوگ عکاسی شده بودند که همین امر باعث شده بود در چاپ های جدید از نگاتیو های قدیمی خط و خش هایی رو ببینیم که همین خط و خش ها به نظر من باعث پر رنگ تر شدن حس عکس ها بود و اندازه های ارائه آثار هم در انتقال حس موثر بودند
    در حین دیدن عکس ها مدام به قدرت عکاس فکر میکردم حضور در چنین شرایطی و ثبت موفق از چنین لحظاتی که درد و رنج رو میبینی و حضور داری بسیار سخته
    و در نهایت این نمایشگاه برای من بیننده به عنوان عکاس تازه کار از لحاظ دید عکاسی بسیار آموزنده بود

    پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید