نمایشگاه عکس و چیدمان «ای بسا آرزو که خاک شده» در گالری سیحون

نمایشگاه عکس و چیدمان فرشته شادی با عنوان: «ای بسا آرزو که خاک شده» از عصر روز جمعه 24 خرداد ماه جاری در گالری سیحون گشایش می یابد.
به گزارش پایگاه عکس چیلیک در این نمایشگاه تعداد 16 قطعه عکس به همراه چیدمان از آثار فرشته شادی طراح و گرافیست و عکاس به نمایش گذاشته می شود.

فرشته شادی الوندی متولد دی ماه سال 1357 و دانش آموخته کارشناسی رشته ارتباط تصویری از دانشگاه سوره است که از سال 1385 عکاسی را به شکل حرفه ای دنبال می کند.
ایشان تاکنون با تجربه برگزاری چندین دوره نمایشگاه نقاشی و عکاسی ، این بار نخستین نمایشگاه انفرادی عکس و چیدمان را در سوابق خود تجربه می کند.

نمایشگاه عکس و چیدمان فرشته شادی با عنوان: «ای بسا آرزو که خاک شده» در ساعت 16 روز جمعه 24 خرداد ماه گشایش یافته و علاقمندان می توانند تا ساعت 20 از این آثار دیدن کنند. سایر علاقمندان نیز می توانند تا پایان روز چهارشنبه 5 تیر ماه از ساعت 11 تا 19 از این عکس و چیدمان واقع در گالری سیحون دیدن کنند.

گالری سیحون در تهران، خیابان وزرا، کوچه چهارم، شماره 11 واقع شده است.

 

منبع: پایگاه عکس چیلیک





نظرات (1)

  • اعظم حشمتى

    |

    پرداخت به دنياى درونى و هويت “زن” از نگاه يك “زن” روايت نمايشگاه عكس و چيدمان فرشته شادى بود، او تلاش كرده بود با چيدمان صحنه اى تكرارى از زندگى روزمره اكثر زنان( رخت پهن كردن روى طناب) و با به كار بردن المان هاى بصرى ( همچون لباس مردانه، زنانه، عروسك وپارچه اى سياه با گل هاى قرمز) به عنوان نشانه هايى تصويرى ، دغدغه و برداشت خود را از دنياى زنان امروز و ديروز از زبان عكس بازگو كند.
    حضور عكاس به عنوان ناظر در تمام عكس ها مشهود بود
    گويى ناظرى بيرونى به كنج دنج زنى سرك كشيده و با هر ديد زدن گوشه اى از حال و احوال او را ثبت و ضبط كرده ست ، چه آنجا كه دل به روياها بسته و با چشمانى بسته آن ها را حس مى كند،
    چه آنجا كه دل مى كند و دلبستگى هايش را رها مى كند و عكاس از بالا شاهد اين بر جا گذاشتن و رفتن است
    و عكاس با چيدمان قاب ها بر روى زمين اين نگاه از بالا و بيرون ناظر را عامدانه نشان مى دهد.
    پارچه پيراهنى با زمينه مشكى و گل هاى قرمز وجه اشتراك اين نمايشگاه با نمايشگاه قبلى اين عكاس مى باشد
    پارچه اى كه همچون پرده اى حائل بين او و دنياى بيرون است ، تصويرو نمادى از گذشته كه زنها و دنييايشان پشت پرده و در پستو بوده است.اين پارچه كه در عكس هاى نمايشگاه قبلى نقش پررنگ ترى داشت در اين نمايشگاه نيز ابتدا با همين قوتِ نقش ظاهر شد و به ترتيب در عكس ها نقش كم رنگ ترى مى گرفت، و اين هم نشانه اى ديگر از ورود عكاس به لايه عميق تر از زنانه بودگى زنان نسبت به آثار قبلى اش است.
    تكرار يك صحنه چيدمان شده در عكس ها تنها با تغيير كادر، زاويه ديد و يا برش هايى از صحنه قبل، كسالت و رخوتى را به مخاطب منتقل مى كند كه اگر آگاهانه و در پى دغدغه عكاس باشد موفق عمل كرده ست، در غير اينصورت اين تكرار در ابتداى ديدن عكس ها يك سردرگمى در نگاه مخاطب ايجاد مى كند.
    نكته اى ديگر، پرداخت سينمايى و اتو كشيده به موضوع و دغدغه اى كه عموميت دارد، آن را محدود و مختص به طبقه يا قشر محدودى جلوه مى دهد.

    پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید