1. خانه
  2. اخبار
  3. سایر خبرها
  4. یادداشت : ده سالگی انجمن عکاسان ایران بر چه کسی مبارک است؟
یادداشت : ده سالگی انجمن عکاسان ایران بر چه کسی مبارک است؟

آذر ماه سال ۱۳۸۸ بود که با نشست های مستمری که شورای برنامه ریزی نخستین مجمع عمومی انجمن عکاسان ایران برگزار کرد، یک امید و نشاط عمومی در دل عکاسان پدیدار شد.
نشست هایی که از اسفند ماه سال ۱۳۸۴ تا آذر ماه سال ۱۳۸۸ گاه! در خانه عکاسان ایران به مدیریت احمد ناطقی و گاه! در دفتر نشریه عکس به مدیرمسئولی مسعود امیرلوئی برگزار می شد و جدّیتی که در انگیزه ها بود تا یک اتفاق مهم و رویدادی وزین را برای اهالی دوربین عکاسی و هنر عکاسی و عکاسان ایران زمین دامن بزند…

عکاس: ابراهیم باقرلو

رویدادی که بسیاری از عگاسان و کارشناسان نخستین مجمع عمومی انجمن عکاسان ایران در ۲۶ آذر ماه سال ۱۳۸۸ از آن به عنوان یک نقطه عطف در تاریخ عکاسی معاصر یاد کردند و کاندیداهایی که خود را مکمل و ادامه دهنده جریان این رویداد معرفی کردند.

انجمنی که این روزها – همچون این سالها- هیچ خبری از نتایج نشست ها و جلساتش برای اعضا و عکاسان و حاملان دوربین عکاسی در سراسر کشور منتشر نمی شود، روزی یکی از مهمترین عناوین جلسه های برنامه ریزی و اجرایی حوزه عکاسی ایران را به خود اختصاص داده بود.

فراز و فرود ده سال سعی و همت بسیاری از کسانی که زحمت کشیدند و تلاش کردند تا بتوانند قدرت صنفی یک مشت گره کرده را در تنگناهای قانونی به رخ بکشند و باریکه ای برای حمایت های نظری و اجتماعی از شخصیت و حرفه «عکاس» داشته باشند؛ به جایی رسیده که در طول ۳۶۵ روز سال یک نمود حرکتی ده روزه از آن انجمن باقی مانده که آن نمود هم توسط شورای پزشکی ناظر بر احوال این بیمار ده ساله، نگران کننده و غیرقابل قبول خوانده و عنوان شده است.

انجمن عکاسان ایران بی آنکه شرایط ویژه نحوه تعامل انجمن های دیگر را با اعضای خود مورد ارزیابی و تجربه قرار دهد، از ابتدای امر نگاهی متولی گونه به سایر انجمن های عکاسی پیدا کرد و در میانه امر، تلاش های ناکامی برای جلب رضایت عکاسان از سراسر استان های کشور کرد و با پشت کردن به پیشنهادهای طرح شده از سوی برخی مخاطبین رسانه های عکاسی کشور به جایی رسید که آخرین ده روزه برگزار شده بی حضور بسیاری از عکاسان با انبوهی از پرسش ها و ابهام ها مواجه بوده و متولی اطلاع رسانی این انجمن که نام کشوری را در انتهای عنوان خود حمل می کند، در اقناع نظر عکاسان تهران نیز عاجز مانده است.

به واقع کسی قصد ندارد دغدغه های موجود و زحمات انجام گرفته را در مسیر طی شده نادیده انگارد ولی عدم اعلام و اظهار خدمات به مخاطبین و اعضا و رسانه های پشتیبان این انجمن، چه توجیهی می تواند داشته باشد؟

چرا روح پذیرندگی در روحیه اغلب اشخاصی که از ابتدا صاحب حضور و مسئولیت بوده اند، تا این اندازه منعطف و پذیرا نیست؟
در مناسبت ده سالگی این رویداد مبارک می توان در کنار نگاهی به گزارش برگزاری نخستین مجمع عمومی انجمن عکاسان ایران (در سال ۱۳۸۸)، نگاهی هم به صفحه اصلی تارنمای انجمن عکاسان ایران انداخت و در ادامه همان روند بی تعریف از رسالت حضور، به اطلاع رسانی بی هدف پرداخته که بر عهده پایگاه های اطلاع رسانی است و باز هم انجمن را در این تکرار بی سرانجام، عاری از هر گونه پویایی می بینیم و در میانه ی تراکم دغدغه ها هیچ نشانه ای از آن حضور سراسری و مشارکت بالا و انبوه امیدهایی که در ۲۶ آذر ماه سال ۱۳۸۸ زیر سقف مجتمع آسمان گرد آمدند، نمی بینیم.
[highlight]آیا این رخوت و فراموشی نشانه ای از آنچه در درون این انجمن می گذرد، نیست؟[/highlight]

در این چند سطر اصلا قصد نداریم به شعارهای نمادین هر ساله و وعده های داده شده و خدمات اعلامی و اعطایی و … بپردازیم و تنها در ده سالگی انجمن عکاسان ایران (۲۶ آذر ۱۳۸۸ تا ۲۶ آذر ۱۳۹۸) نگران امیدهایی هستیم که در پناه نبود یک نظام اطلاع رسانی ساده اما سلامت، یکی پس از دیگری به ناامیدی می گروند و البته که هیچ عقل سلیم و نگاه دلسوزی این قهقرا را برنمی تابد.

در انبوه نقدهای طرح شده یکی از جدّی ترین انتقادهای مطروحه عدم شفافیت عملکرد هیات مدیره در طی دورره های گوناگون و عدم ارایه گزارش های سالانه به رسانه های عکاسی بوده، بگونه ای که نظام فکری گروهی مجرّب که قرار بود چرخ لنگ حق عکاس و حقوق اجتماعی عکاسی را استیفا نماید مصروف برنامه های اجرایی ضعیفی شد که همانند آنها را توسط بسیاری از انجمن های غیر تهرانی و پایگاه های اینترنتی و مجامع علمی شاهد بوده و هستیم.

ده سالگی انجمن عکاسان ایران

ده سالگی انجمن عکاسان ایران

روند حرکت شکل گرفته در انجمن عکاسان ایران طی ده سال گذشته تا آنجایی پیش رفته که با وجود و حضور نام هایی توانا و آبرومند در عرصه عکاسی اجرایی در کسوت ریاست هیات مدیره انجمن باز هم تغییری صورت نگرفته و نتایج دیده شده حاکی از متفاوت از پیشی دیده نمی شود و تغییر به دست نیامده است.
شاید! بجا باشد تا در پس گذر از سالروز ده سالگی این اتفاقی که امیدها به مبارکی اش پیوند خورده بود، معتمدین و نام آشنایان جامعه عکاسی کشور که به پیشنهاد خودشان سکّان دار مسئولیت در هیات مدیره انجمن عکاسان ایران شده اند، باز تعریفی در چرایی ایجاد و پیشبرد انجمنی به نام عکاسان و به وسعت کشوری داشته باشند. بدون تردید این نوع نگاه برکاتی در ادامه حیات این رویداد ده ساله خواهد داشت.

ابتدا اینکه بازنگری درونی بر انگیزه ها و رفتارها حاصل می شود و برای برخی که به دلیل عکاس بودن در هیات مدیره حضور یافته اند، درمی یابند که برای این حضور در پی دلیلی معقول تر و منطقی تر باشند.

بعد اینکه برخی رسالت یک انجمن را در تامین منافع نه فردی! که عده ای و گروهی می بینند که با این بازنگری در تعریف شاید بتوانند نگاه انجمنی و برخورد انجمنی را با برخورد قومی قبیله ای جایگزین کنند و سعی شان بر تامین رضایت خاطر حداکثری عکاسان باشد.

امید که عکاسان عضو هیات مدیره انجمن عکاسان ایران با رصد فعالیت دیگر انجمن های هنری همسو و قیاس های موزون و سنجیده و اثرگذار، قدر این گوهر ده ساله را بیشتر بدانند و با هماهنگی های داخلی محکمتر در همدلی و وفاق های صنفی، جایگاهی ویژه برای حُسن نیت و برخورداری از روحیه انتقادپذیری و رسالت رسانه ها با افکاری روی گردان، برخوردهای انفعالی و رفتارهای غیرمنعطف، قائل باشند.

منبع: پایگاه عکس چیلیک

پیشین
سکوت «فائزه قجاوند» در گالری ایده
پسین
نمایشگاه دوربین و تجهیزات عکاسی فیلمی در رشت

به تازگي منتشر شده

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
شما برای ادامه باید با شرایط موافقت کنید

فهرست