نمایشگاه گروهی عکس «سيتوپلاسم» در گالری هپتا

نمایشگاه گروهی عکس « سيتوپلاسم » دستاورد نگاه تنی چند از بانوان عکاس از روز جمعه 11 اسفند ماه جاری در گالری هپتا به نمایش گذاشته می شود.
به گزارش پایگاه عکس چیلیک در این نمایشگاه ٣٠ قطعه عكس از: بهار اصلاني، سارا ساسانی و نازلي عباس پور به نمایش در می آید.
مجموعه آثار این نمایشگاه با رویکردی انتقادی به بازنمايي شرايط زيست زنان در جامعه مي پردازد.

در بخشی از متن یادداشت این نمایشگاه عکس آمده است: «حاشيه در حركت مداوِم به سمت هسته و در تلاش براي نفوذ به آن است. او نه می‌خواهد گفتارِ خود را غالب كند و نه می‌پذيرد كه كنار گذاشته شود؛ تنها هدفش نشان دادن تهی بودن تصورِ پَروارِ مركز است … ».

نمایشگاه گروهی عکس « سیتوپلاسم » ساعت 16 روز جمعه 11 اسفند ماه جاری گشایش یافته و تا ساعت 20 پذیرای حضور علاقمندان است. سایر علاقمندان هم می توانند تا پایان روز چهارشنبه 23 اسفند ماه جاری از ساعت 11 تا 20 از عکس های ارایه شده در این نمایشگاه دیدن کنند.
نگارخانه هپتا روزهاي پنجشنبه و جمعه از ساعت 16 تا 20 باز بوده و پذیرای حضور علاقمندان است.
گالری هپتا در: تهران، خيابان كريمخان زند، خیابان ايرانشهر، بن بست نيكوشهر، شماره ٣ واقع شده است.

منبع: پایگاه عکس چیلیک





نظرات (2)

  • مریم خداوردی

    |

    نمایشگاه سیتو پلاسم که سه بانوی هنرمند ، خانم سارا ساسانی ، بهاره اصلانی و نازلی عباسپور برگزار کننده آن بودند، هرکدام به نوعی به مسئله زنان و محدودیت ها و مسائل آنان در جامعه پرداخته بودند.
    خانم نازلی عباسپور که با استفاده از تلفیق تمبر ها و عکسهای خانوادگی و عروسی های غیابی در دوران جنگ، جریان زندگی معمولی مردم در کنار اتفاقات جنگ را بیان کرده بود. البته طبق متن اول نمایشگاه که بحث حاشیه و هسته را مطرح کرده بود معلوم نیست که جریان زندگی عادی مردم و جنگ ، کدام حاشیه و کدام هسته است؟ ولی به هر حال به خوبی نشان داده است که گرچه کشور در یک وضعیت غیر عادی به سر می برده ولی نمی توانست مانع جریان عادی زندگی مردم، علائق، ترسها و تفکر آنها شود و قضیه عروس پستی و عقد و عروسی های غیابی را طرح کرده اند.
    خانم سارا ساسانی با عکسهایی چیدمان شده با خانمهایی که ماسک سفیدی بر چهره دارند و قرار دادن آنها در محیطهای مختلف، فعالیت زنان در جایگاههایی که منع شده اند را نشان میدهد.
    خانمی در کسوت گارسونی، مانکنهای شوهای لباس زنانه ، کلاسهای آموزش رقص، خوانندگی، زن در استودیومهای ورزشی، دی جی، در تمام این موقعیت ها زنی با ماسک سفید نشان داده شده که تداعی کننده این می باشد که حضور زن در این مشاغل و موقعیت ها، ممنوعه و منع شده می باشد ولی زنان همچنان به کار خود طبق علائق شان ادامه داده اند.
    این برداشت من از کارهای خانم ساسانی بود، ولی دو عکس از مجموعه ایشان این تفکر مرا نقض می کرد. یکی تصویری از بازار بود که سه زن ماسک بر چهره در آن وجود داشتند و دیگر عکسی از گروهی نوازنده خانم و خواننده که همگی ماسک بر چهره داشتند. ماسک بر چهره خواننده طبق ممنوعه بودن خوانندگی زن، منطقی می باشد ولی نوازندگی برای خانمها اشکالی ندارد و به طور عادی در جامعه انجام می شود.
    در مجموعه بعدی عکسها و کارهای خانم بهاره اصلانی، رویکردشان مسئله تنها زیستی زنان در دهه اخیر بود که با تعداد بیشتری از عکسها شرکت کرده بودند و هر عکس از زنی که تنها زندگی می کرد با داستان خودش که در کنار آن آمده بود به خوبی به معضلی اشاره شده بود که اگرچه زنان توانسته اند به تحصیلات عالیه در دانشگاههای خوب دست پیدا کنند و به مشاغل و درآمد های خوبی هم برسند، اما تنها زندگی می کنند.
    به نظر می آید این معضلی است که باید تحقیقات و کارهای روانشناسانه و جامعه شناسانه وسیعی بر روی آن صورت بگیرد، چراکه طبیعت بشری در زندگی جمعی و حداقل دونفره می باشد و حال آنکه میلی برای آن نیست، سوالهای زیادی را در پیش روی ما قرار می دهد.
    آیا در بین زنان نوعی مرد ستیزی بوجود آمده است؟
    آیا دانش و توان زندگی مشارکتی با جنس مخالف را نداریم؟
    به هر حال این مشکلی است که جامعه را در دهه های بعدی با نسلی پیر و تنها و بیمار مواجه میسازد که حتما جای تامل دارد.

    پاسخ

  • اعظم حشمتى

    |

    سارا ساسانى، بهار اصلانى و نازلى عباسپور، سيتو پلاسم را حاشيه اى در حركت مداوم به هسته خوانده اند كه در تلاش براى نفوذ به آن است، كه نه مى خواهد گفتار خود را غالب كند و نه ميپذيرد كه كنار گذاشته شود و تنها هدفش را نشان دادن تهى بودن پروار مركز و به چالش كشيدن اين گفتار غالب يكدست معرفى كرده اند.
    از ابهام نهفته در نام نمايشگاه تا سرگردانى ذهن ميان كلمات متن قاب اول نمايشگاه، ” نگاه” به داد مى رسد. سه عكاس با سه نگاه مستقل در متنى مشترك به روايت وجودى “زن” در جامعه ايران پرداخته اند.
    خوانش حضور و وجود زن، از نگاه زنان عكاس، هر چند اندكى فمنيستى مى نمايد، ولى بازتابى از واقعيت حضور و نقش اجتماعى ” زنان” جامعه ايران در مدياى هنر عكاسى است. نازلى عباسپور تم مورد نظر عكس هايش را از دوران جنگ وام گرفته است و روايت خود را در قالب تكنيك فوتومونتاژ و در فرمت تمبر، به تصوير درآورده است، او “زن” را موضوع روايتى در حال جريان در متن جنگى قرار داده است كه بر زندگى مردم سايه انداخته است، ولى زن در اين سايه محو نشده است، “زن” در دوران جنگ لباس عروسى به تن مى كند و زندگى را كه به حاشيه جنگ بدل شده است به متن فرا مى خواند.او با يكدست كردن تصوير هر دو روايتِ موجود در عكس را در جايگاه ارزشى يكسان قرار داده است. اما آنچه اين برش و روايت زنانه را زير سوال ميبرد، اصل زندگى است كه فراى زنانگى، با مرد و كودك و پير و جوان در جريان بوده است، چه از نگاه آنان كه زندگى را حاشيه جنگ مى ديدند و چه آنان كه جنگ را حاشيه زندگى در حال گذار تصور مى كردند. سارا ساسانى در ادامه فعاليت هاى متراكم عكاسانه و برگزارى نمايشگاه هاى انفرادى و گروهى كه بيشتر آن ها با موضوع “زن” در تم هاى مختلف بوده است، اين بار در ادامه نمايش نگاه و تفكر خويش، “زن” را در سيتوپلاسم قرار داده است.
    او زنان را در جايگاه و موقعيت هاى اجتماعى چيدمان شده اى قرار مى دهد كه باور جامعه ايرانى ما كمتر اين جايگاه ها را براى زنان به رسميت مى شناسد،
    ساسانى چالش زنان را براى بودن در اين جايگاه ها به تصوير كشيده است، اما اين چالش و انديشه، گاه به ورطه افراط افتاده است، البته نبود توضيح و استيتمنت عكاس، در سرگردانى مخاطب ميان موضوع و مجموعه عكس تاثير گزار است و باعث مى شود بيننده بعضى قاب ها را چندان در ارتباط با كل مجموعه درك نكند.
    بهار اصلانى، ديگر عكاس اين نمايشگاه از نگاهى كاملا مستند و روايت گرانه، قصه “زن” هاى جامعه را در چالش با زندگى به تصوير كشيده است،
    بيان شيوا و قلم قوى اين عكاس بار اصلى مجموعه عكس هاى او را به دوش مى كشد تا تك شات هايى انتخابى از كل قصه هر شخص.
    البته جسارت عكاس در پرداخت موضوع و ثبت لحظه هاى شخصى زندگى “زن” هاى قصه اش ستودنى است، او واقعيت زندگى زنان را كه راهشان و نوع زندگيشان را برگزيده اند روايت مى كند و خود “اصل” ماجرا هستند نه حاشيه اى براى حركت مداوم به هسته ماجرا، چالش آنان با خود و زندگى است.
    آنچه بر فضاى كلى نمايشگاه غالب بود ديدگاه فمنيستى بود كه واقعيت را گاها در سايه افراط پنهان مى كرد.
    سيتوپلاسم مايع غليظى اطراف هسته سلولى است كه وظيفه اداره كردن تغييرات شيمايى داخل سلول، تغذيه و تنفس سلولى را بر عهده دارد، و هسته سلول نقش مديريت اين تغييرات شيمايى را دارا است.
    هر كدام وظيفه اى بر عهده دارند و نقش تكميل كننده و نه چالشى بر عهده دارند.
    اين عنوان براى موضوع چالش برانگيز اين نمايشگاه جاى تامل دارد.
    اما نمى توان از نقش عكس به عنوان رسانه اى گويا در بيان موضوعات و دغدغه هاى شخصى و اجتماعى چشم پوشيد،
    عكاسان اين نمايشگاه بسيار خوب رسالت عكس را درك كرده اند و از اين رسانه در بيان دغدغه هاى شخصى و اجتماعى شان سود جسته اند.

    پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید