بایگانی نویسنده

آموزش کاربردی نرم افزار لایت روم در دفتر رسانه پایگاه عکس چیلیک

operator 53

دفتر آموزش رسانه ” پایگاه عکس چیلیک ” در جدیدترین دوره آموزش نرم افزارهای مرتبط با عکاسی به آموزش کاربردی آخرین نسخه نرم افزار لایت روم پرداخته است. عرصه فناوری دیجیتال در گردآوری صنعتی عکس های دیجیتال، میل وافری را در همگان ایجاد کرد تا در این عرصه ذوق و تمایل درونی خود را از پس ویزور دوربین ها به محک تجربه بگذارند. رویه ی دیجیتالی شدن به مثابه عکاسی کردن های پی در پی، تعدد فایل های تولید شده ای را به همراه داشته که در مسیر حفظ، جستجو و بازیابی، ویرایش و نمایش به نظامی جامع، مدیریتی، سازمانی، تخصصی و فراگیر نیازمند شده است. پایگاه عکس چیلیک در راستای تجهیز کاربران و مشترکین این رسانه، بنا به تشخیص این نیاز از سوی مخاطبین و علاقمندان عکاس، دوره های آموزشی نرم افزار « لایت روم » را با شرایطی ویژه برای علاقمندان به آموزش حضوری در تهران و کارگاه های آموزشی این برنامه را برای عکاسان و علاقمندان خارج از حوزه استان تهران مدون و ارایه نموده است. این دوره در طی 10 جلسه(گروهی) مباحث مقدماتی و تکمیلی را در سرفصل هایی کاربردی برای عکاسان و علاقه مندان در مجموع 25 ساعت آموزش تعریف شده است. نرم افزار « لایت روم » از کاربردی ترین برنامه ها در زمینه نرم افزارهای مرتبط با ویرایش فایل عکس و بایگانی به شمار می رود که شرکت ادوبی آن را متناسب با نیازهای عکاسان دیجیتال طراحی و ارایه نموده و در محیطی با رابط کاربری آسان و به صورت مجتمع امکان ویرایش و پردازش غیر تخریبی عکس ها (به ویژه فرمت Raw) ،نمایش و گرفتن خروجی های مختلف، ایجاد بانک اطلاعاتی وامکان مدیریت بر تعداد انبوهی از فایل های عکس را در حداقل زمان فراهم می نماید. از ویژگی ها و قابلیت های مفید این نرم افزار می توان به سیستم جستجوی بسیار قدرتمند(بر اساس داده هایی چون: کلیدواژه ها، اطلاعات فنی فایل Exif ، برچسب ها، جی پی آر اس و…)، ایجاد مجموعه های صوری، تهیه کپی های مجازی متعدد، ویرایش غیر مخرب، ویرایش گروهی عکس ها، ساخت کتاب عکس در قالب PDF اشاره کرد. مهمترین مباحث مورد طرح در این دوره آموزشی به این ترتیب است: * آشنایی با نرم افزار: در این فصل هنرجو با قابلیت ها و کاربردهای نرم افزار لایت روم آشنا شده و به مباحثی چون: روندکاری نرم افزار و چگونگی ذخیره سازی اطلاعات در کاتالوگ یا فهرست را آموخته و تجربه می کند. * سازماندهی و مدیریت عکس ها: در این فصل هنرجو با نحوه سازماندهی و مدیریت عکس ها آشنا شده و به مباحثی چون: ساخت کاتالوگ، وارد کردن عکس ها به محیط نرم افزار لایت روم، نحوه انتخاب عکس ها و زدن برچسب و اعمال کلیدواژه، تهیه مجموعه های مجازی، نحوه جستجوی عکس، ادغام و استخراج کاتالوگ و … می پردازد. * پردازش و ویرایش تصاویر: در این فصل هنرجو با بخش پردازش و ویرایش نرم افزار لایت روم آشنا شده و عناوینی چون: شناخت جامع فرمتRAW ، شرح و شناخت هیستوگرام، تنظیم ترازسفیدی، تنظیم کلی و پیشرفته روشنایی و کنتراست، کنترل و تنظیم پیشرفته رنگها ( رنگمایه ، اشباع ، درخشندگی )، تهیه عکس سیاه و سفید، پردازش جزئیات تصویر ( نویز و شارپ سازی)، اصلاح خطاهای اپتیک لنز، پردازش گروهی و …را آموزش دیده و با انجام تجربه های کارگاهی این مباحث را به گونه ای اجرایی آموزش می بیند. * تهیه خروجی: این فصل در نهایت آموزش های طراحی شده قرار گرفته تا هنرجو ضمن آشنایی و آموزش نحوه تهیه انواع خروجی بر حسب نیاز آشنا شده و به عناوینی چون: انواع حالت های انتقال عکس به محیط نرم افزاری فتوشاپ، تهیه خروجی با فرمت های گوناگون تصویری jpg , tif , psd , dng آماده سازی عکس برای چاپ پرداخته می شود. مسئولیت آموزش این نرم افزار برعهده ابراهیم باقرلو می باشد که در طی دوره های آموزشی برگزارشده وبنا بر تشخیص هنرجویان، دارای بالاترین رتبه بازدهی در امر آموزش می باشند. ایشان متولد سال 1357 و دانش آموخته کارشناسی ارتباط تصویری است که از سال 1386 عکاسی را به شکل تخصصی و حرفه ای دنبال کرده و موفقیت هایی در زمینه عکاسی و نرم افزارها به دست آورده است. لازم به ذکر است پس از انجام آزمون های تئوری و کارگاهی پایان دوره، به هنرجویان موفق، گواهی دوره اعطا خواهد شد. علاقمندان ساکن در تهران و سایر متقاضیان جهت دریافت اطلاعات تکمیلی و اطلاع از نحوه ی ثبت نام، می توانند با شماره های: 88348824 دفتر ” پایگاه عکس چیلیک ” و یا 09122797717 تماس گرفته و ضمن مشورت با کارشناسان آموزشی، نسبت به اعلام حضور و انجام ثبت نام در این دوره اقدام نمایند. در صورت تمایل به شرکت در این کلاس ها از طریق فرم زیر ثبت نام اولیه خود را انجام دهید. نام شما (الزامی) آدرس پست الکترونیکی شما (الزامی) شماره تماس ثابت و همراه (الزامی) پیام (در صورت تمایل )

گفت وگو با مریم زندی به بهانه چاپ کتاب عکس « حکومت۵۸ »

operator 60

عکاسی هنر رایج این روزهای ماست و اهالی دوربین عکاسی با فراوانی هر روزه شان جمعیتی را برای حوزه علاقمندان به این فن و هنر و تکنیک رقم می زنند. اما روزگاری نه چندان دور این جمعیت چندان کثیر نبود که اهالی هنر عکاسی هم دیگر را نشناسند. این دوره با عمری کمتر از نیم قرن اخیر شاهدی بر این ادعا است. ادعایی که با فرهنگ روز جامعه مشرق زمین فرصت و مجال چندانی برای حضور و فعالیت زنان در جامعه تعریف نکرده بود. مریم زندی از اهالی همان روزگاری است که جسور و صبور پا به این عرصه نهاد و محکم و مقاوم پیش رفت و با وجود نقدها و اِشکال ها این روحیه مقاومت را در خود تقویت کرد تا به امروز … الهام زارع نژاد یکی از علاقمندان حوزه عکاسی و خبرنگاران دخیل در این عرصه است که گفت وگویی با این بانوی عکاس انجام داده است. متن این گفت وگو با عنوان: «جهان ِ تصاویر ِ ایرانی» به بهانه انتشار کتاب عکس حکومت58 فراهم شد که در متن این پرسش و پاسخ به آن پرداخته شده است. کتابی که مریم زندی عکس‌های بعد انقلابش را در آن منتشر کرد. این گفت وگویی است با عکاس سکوت و رنگ ِ دشت های ایران زمین تا خاکستری ِ چشم های پرتره های ماندگار —————————————————————————————————————————————————————————————————————————————— مریم زندی متولد بیستم دی‌ماه ۱۳۲۵ در گرگان و لیسانس حقوق و علوم سیاسی از دانشگاه تهران است. او شناخته‌شده‌ترین عکاس زن‌ ایرانی‌ست. شروع عکاسی او از سال ۱۳۴۸ است که جایزه‌ی نخست مسابقه‌ی سراسری عکاسی وزارت‌ فرهنگ و هنر به او تعلق گرفت. او طی حدود ۳۵سال، آرشیوی از پرتره‌ی اشخاص مشهور ایران را عکاسی کرده و در پنج جلد کتاب، به‌نام چهره‌ها به چاپ رسانده است. مریم زندی عضو هیئت موسس و نخستین رئیسِ انجمن عکاسان ایران و عضو‌افتخاری انجمن عکاسان میراث فرهنگی ایران است. همچنین در سال ۱۳۴۸ او به عنوان اولین زن کوهنورد ایرانی موفق به صعود دیواره علم‌کوه از مسیر یخچال و سنگ‌های ریزشی شد. (دیواره علم‌کوه یکی از ۵ دیواره مهم در جهان است). در زمینه‌ی عکاسی هم همین ایستادگی را به خرج داد و برای چاپ بدون سانسور کتاب “انقلاب 57 ” و تلاشش در جهت احقاق حقوق عکاسان در ایران، از طرف جشنواره‌ی مستقل شید، در سال‌های ۱۳۸۹و ۱۳۹۰ به‌ عنوان عکاس تاثیرگذار و جریان‌ساز سال شناخته‌ شد. از دیگر آثار چاپ شده‌ی او می‌توان به نخستین کتابش: ترکمن و صحرا در سال۱۳۶۲، چهره نویسندگان در کتاب آنتولوژی داستان نویسی ایران (انتشارات میج)، “ایران گل محبوب من” در سال ۱۳۸۵، “آبی با خط قرمز“در سال ۱۳۸۷، ” گیسوانم در باد ۱۳۹۷، ” کتاب شعر گونه‌های او به‌نام “دلم برای آقای داگر می‌سوزد” در سال ۹۷ اشاره کرد. او تاکنون ۱۹ عنوان نمایشگاه انفرادی برگزارکرده که دوتای آنها آثار شیشه‌ای او بوده است. همچنین او از سال ۱۳۸۰تاکنون، هرسال تقویم‌هایی از کارهای عکاسی‌اش در زمینه‌های مختلف چاپ‌کرده است. اولین نمایشگاه انفرادی‌اش در سال ۱۳۵۲ در گالری قندریز با عنوان سیاه و سفید برگزارشد. از جمله نمایشگاه‌های دیگر او، “بازی‌های‌آسیایی”، “زن همگام انقلاب”. “عکاشی“، ” شیشه و رنگ ( آثار شیشه ای )”، ” افغانستان و بادام تلخ چشمهای”، “کلاغ‌ها “ونمایشگاه‌هایی دیگردر ایران و خارج از ایران هستند. آخرین کتاب او، “حکومت ۵۸” که عکس‌هایی از وقایع تاریخی و اجتماعی سال ۵۸ است، بهار امسال در مراسمی رونمایی شد، به همین مناسبت با او به گفت‌وگو نشستیم. همه ی عکسها دیده می شوند ولی فقط هنرِمفید و با ارزش، ماندگار خواهد شد. خانم زندی آخرین اثر منتشر شده از شما کتاب “حکومت 58” است، این کتاب چه تفاوت عمده‌ای با کتاب “انقلاب 57” دارد؟ همچنان که از اسم کتاب‌ها پیداست اولی مربوط به وقایع سال ۵۷ و شروع انقلاب است تا رای به جمهوری اسلامی، و دومی مربوط به وقایع سال ۵۸ اما تفاوت عمده در ماهیت آن جریان ها و فضای عکس‌هاست. در سال 57 مردم همه یکپارچه و متحد بودند و در فضای عکس‌ها شادی و پیروزی را می‌بینیم، اما درسال 58 آغاز تنش‌ها وشروع انحصارطلبی و کشمکش‌های سیاسی و حذف مردم و فضای عکس‌ها پر از درگیری و نگرانی است. شما درمراسم تشییع آیت‌اله‌طالقانی حضور داشتید و حتا در منزل ایشان از همسرشان هم عکاسی کرده‌اید و یا در مراسم مربوط به تشییع پیکر مرتضی مطهری که قبل از روز جهانی کارگر بود. آیا شما خودتان بنابرعلاقه به اشخاص یا موضوعاتی انتخاب می‌کردید که به چه مراسمی برای عکاسی بروید و اگر موضوعی مورد علاقه‌تان نبود آن را حذف می‌کردید؟ به‌هیچ‌وجه. وقتی از رخدادی خبردار می‌شدم دلم می‌خواست که برای عکاسی فارغ از نگاه و ایدئولوژی و علاقه یا عدم علاقه ام، به محل ِآن اتفاق بروم و عکاسی کنم. در واقع در آن روزها مهم این بود که از زمان و مکان رخدادی با خبر شویم بخصوص برای عکاسی مثل من که با خبرگزاری یا مجله یا گروهی کار نمی کرد که لااقل در این زمینه او را کمک یا پشتیبانی کنند. برای اطلاع از رویدادها مهمترین رسانه رادیو و تلویزیون بود، که آن هم در سال ۵۷ بیشتردر اعتصاب بود و در سال ۵۸ کم کم شروع به جهت گیری کرد و بعضی رویداد ها را اطلاع رسانی نمی کرد. مثل امروز نبود که به واسطه ی اطلاع رسانی در فضای مجازی خیلی زود همه از هر موضوعی با خبر می شوند. در مورد مراسم خانه ی آقای طالقانی از طریق دوستی مطلع شدم که شاید همان مراسم چهلم ایشان بود که توانستم داخل اتاق او بروم و عکاسی کنم، یا در مورد تشییع مرتضی مطهری، خبردار شدم مراسمی در دانشگاه است و خودم را رساندم. عکاسان دیگری هم حضور داشتند و عکس می گرفتند. منظورم این‌ است که آیا شما جهت‌گیری خاص سیاسی داشتید که شما را از عکاسی در مورد موضوع خاصی باز دارد؟ نه نداشتم، من همیشه طرفدار عدالت و آزادی و عکاسی بوده ام! فارغ از ایدئولوژی و نگاه سیاسی، عکاسی کرده ام و به هیچ دلیلی حاضر نبودم فرصت عکاسی از موضوعی را از دست بدهم. یعنی با توجه به اینکه رشته تحصیلی شما علوم سیاسی است، یا حتا با وجود این مجموعه از عکس‌ها و کتاب‌هایتان، آیا نمی‌توان شما را در زمره‌ی عکاسان سیاسی قرارداد؟ اصلا عکاس سیاسی یعنی چه جور عکاسی‌ای است؟ من به طبقه بندی های این چنینی اعتقادی ندارم، همیشه گفته ام من عکاسم، عکاس پرتره هم نیستم، من عکاسم و از هر موضوعی که بخواهم عکاسی می کنم، زمانی از موضوعات سیاسی و تاریخی عکاسی کرده ام، زمانی پرتره اشخاص شناخته شده، زمانی از طبیعت و حیوانات و بسیار هم از تربچه و باقالی پخته، هر کدام هم ارزش ها و زیبایی خود را داشته و از نظر من هیچ کدام با هم فرقی نداشته اند و من برای همه ی آنها در زمان عکاسی، به یک اندازه شوق و هیجان داشته ام و سعی کرده ام نگاهم عکاسانه باشد. پس من اصلا نمی توانم عکاس سیاسی باشم. در واقع سیاست به ما تحمیل شده. همیشه نیروی مسلط بر جامعه سعی می کند خواسته هایش را طوری تحمیل کند که بنظر کاملا هم طبیعی بیاید، سیاست هم به ما تحمیل شده، و هنر در شرایطی است که با کمی بی توجهی می تواند در خدمت سیاست و ایدیو لوژی در آید، هنرمند باید بتواند فارغ از یک نگاه ِ خاص، حرفش را بزند. آیا شما با داشتن مجو از سمت تلویزیون، شرایط ِ بهتری برای حضور در خیابان‌ها داشتید و این مجوز می‌توانست به شما کمک کند؟ من مجوزی نداشتم. من حتی کارت عکاسی هم نداشتم. فقط یک کارت داشتم که نشان می داد من کارمند تلویزیون هستم، تلویزیون هم که در شروع انقلاب مدتی در اعتصاب بود. انتشارات سروش هم در اعتصاب بود و من برای خودم عکاسی می کردم. گاهی هم با بچه ها در سروش جمع می شدیم برای تبادل اخبار. البته یک بار در خرداد ۵۸ همان کارت کارمندی تلویزیون مرا از کتک خوردن و گرفتن دوربینم نجات داد ولی آن هم کم کم بی اثر شد. در کتاب عکس‌هایی وجود دارد مربوط به تظاهرات زنان در رابطه با قوانین طلاق و مسائل مربوط به زنان، آیا این بخش از عکاسی را مربوط به نگاه زنانه یا مردانه می‌دانید که باعث شد در این مراسم هم حضور داشته‌ باشید؟ نه، عکاسان مرد هم حضور داشتند ولی بعد از عکاسی از این تظاهرات من از تلویزیون اخراج شدم، چرا که به من گفتند تو در آن تظاهرات شرکت کرده ای. در حالیکه من باز هم فقط برای عکاسی رفته بودم و همان ثبت کردن وقایعی که در آن سالها رخ می داد ولی ظاهرا تظاهرات زنان حساسیت بیشتری داشت. آیا در عکس‌هایتان مجبور به سانسور هم شده‌اید؟ بطور کلی باید بگویم هیچ‌وقت زیر بار سانسور نرفته ام و حتی برای چاپ کتاب انقلاب ۵۷ ، چون گفتند حدود ۳۰ عکس را باید حذف کنم، تا زمانی که مجوز چاپ تمام عکسها را نگرفتم کتاب را منتشر نکردم. هفت سال منتظر ماندم اما در کتاب حکومت۵۸ حدود ۴قطعه عکس بعلاوه ی بخش اصلی مقدمه من سانسور شد و من به ناچار پذیرفتم، چون زمان انتشار کتاب برایم مهم بود. سیاه و سفید بودن عکسها را خودتان انتخاب کردید یا بنابر شرایط و نبود امکانات در آن زمان، این تصمیم را گرفتید؟ در شروع، شرایط و امکانات حتما تعیین کننده بود. نگاتیو رنگی کم بود و گرانتر و امکانات ظهور مناسبی هم وجود نداشت و در شروع راهی بجز سیاه و سفید نبود ولی من فضای دراماتیک سیاه و سفید را همیشه دوست داشته ام و بخصوص برای پرتره ها سیاه و سفید را ترجیح داده ام. آخرین کتاب چهره ها یعنی موسیقی معاصر ایران هم که در سالهای اخیر عکاسی شده، سیاه و سفید است. تعدادی از عکاسان جوان این انتقاد را بر قدیمی‌ترها دارند که آنها عکاسی آنالوگ را افتخاری بزرگ می‌دانند و با نگاه از بالا به پایین کار عکاسان ِدیجیتال امروز را زیر سوال می‌برند، تا چه حد با این طرز فکر موافق هستید؟ فکر نمی کنم موضوع به این شدت هم باشد! کار با نگاتیو، به دلیل محدود بودن تعداد فریم های شما ضمن کار و گرانی نگاتیو و وجود مراحل ظهور و چاپ عکسها (کنتاکت، چاپ کوچک و بعد بزرگ)، احتیاج به دقت و زمان و آگاهی بیشتری دارد و از طرفی عکاسی با دوربین آنالوگ مسلما سخت تر است و احتیاج به سرعت عمل و دقت و تصمیم گیری سریع دارد که شما هم زمان و برای هر فریم، نور را بسنجید، کادر را انتخاب کنید، بعد فوکوس کنید، شاتر را بزنید و سریع برای عکس بعدی دوربین را شارژ کنید و نگاتیو ۳۶تایی شما که تمام شد بسته به تبحر شما حدود بین ۳۰ ثانیه تا یک دقیقه نگاتیو قبلی را خارج کنید و نگاتیو جدید را آماده ی عکاسی کنید که در این فاصله بسیاری از اتفاق ها را از دست می دادید. سال ۵۸ در احمد آباد هلیکوپتر رییس جمهور که رسید بسیار شلوغ بود و جمعیت به آن طرف هجوم برد من نگاتیوم تمام شده بود، ضمن دویدن به سمت محل نشستن هلیکوپتر سعی کردم نگاتیو جدید در دوربین بیاندازم. گرد و خاک و دست های جمعیت بطرف آسمان و هلیکوپتر، فضای زیبایی برای عکاسی ایجاد کرده بود. من هم تند و سریع از هر نمایی عکس می گرفتم و خوشحال بودم از این فضای عجیب و زیبای عکاسی. عکس هایی گرفتم و رییس جمهور و همراهانش به سر مزار دکتر مصدق آمدند و باز عکس گرفتم و باز هم! ناگهان متوجه شدم که چرا نگاتیوم تمام نمی شود؟ من حتما بیشتر از ۳۶ تا گرفته ام. در گوشه ای با نگرانی و آهسته در دوربین را باز کردم، از شدت ناراحتی نزدیک بود غش کنم! به دلیل عجله و دویدن، سر نگاتیو در بوبینی که فیلم را جلو می برد درست گیر نکرده بود و نچرخیده بود. یعنی من عکسی نگرفته بودم. به همین سادگی، عکس هایی استثنایی از یک واقعه ی مهم و بی تکرار تاریخی را از دست دادم اما بهر حال دیجیتال انقلابی ست که شده و امکانات، سهولت و ارزانی آن را نمی شود نادیده گرفت. بخصوص که بتدریج کاستی های آن از نظر کیفیت فایل در مقابل نگاتیو، در حال برطرف شدن است. من بیشتر از ده سال است که با دوربین عکاسی دیجیتال کار می کنم ولی هنوز دلم می خواهد بعضی کارهایم را روی نگاتیو بگیرم. نگاتیو چیز دیگری است. استقبال مخاطب از عکسها و کتاب جدید شما ، “حکومت 58 “،چطور بوده ؟ با وجود قیمت نسبتا بالای کتاب در این شرایط بد اقتصادی و اجتماعی، استقبال خیلی خوب بوده، البته استقبال از آنچه که در کتاب مطرح و دیده می شود، فرق می کند با استقبال از خرید کتاب، که اولی برای من مهم تر است. این کتاب بخشی از تاریخ سرزمین ماست. بعد از سال های ۵۸ و ۵۹ روند کاری شما نیز تغییر کرد، شروع جنگ و کمتر کارکردن ِ شما، عکسی از جنگ ندارید؟ متاسفانه! حضور زنان در جبهه امکان پذیر نبود و فقط می توانستیم در پشت جبهه حضور داشته باشیم که من علاقه ای نداشتم در آنجا باشم و به امور پخت و پز مشغول شوم. همچنین همیشه برای یک عکاس ِ زن مسائل خانواده هم وجود دارد و به همین دلیل در هر دو فضا نمی تواند کامل حضور داشته باشد، نه در محیط ِ کاری اش و نه در خانواده به عنوان همسر و مادر. عکاسی از جنگ را دوست داشتم که میسّر نشد. از مکان‌هایی که در تهران بمب باران شد نیز عکسی دارید؟ خیر. بنابر همان موضوع اطلاع رسانی که قبلا گفتم خیلی به موقع خبردار نمی شدم که بتوانم خودم را به مکان حادثه برسانم و از طرفی خیلی زود دور محوطه ی بمب باران شده را هم می بستند و اجازه ی حضور و عکاسی نمی دادند. خانم زندی به مشکلات خانوادگی زنانی که کار می‌کنند، اشاره کردید و من هم به عنوان یک زن دوست دارم در مورد این مشکلات بیشتر توضیح دهید. معمولا خانواده و بخصوص فرزندان یک هنرمند و یا زنی که می خواهد با توانایی هایش دارای موقعیتی در اجتماع بشود، هرگز وجه هنری یا موقعیت اجتماعی مادر را نمی بینند و برایشان مهم نیست، آنها توقعات و انتظارات خود را دارند و به نظر من روشنفکرترین مردان هم به ندرت می توانند برای پیشرفت و موقعیت کاری و اجتماعی همسرشان از منافع همزمان خود بگذرند. پس زنان همیشه برای بدست آوردن آنچه که برای مردان بدیهی و حق است، باید بجنگند و اغلب مجبور به انتخاب می شوند، چون در این زمینه کسی حقی برایشان قایل نیست ولی من آن را حق خودم می دانستم و برایش جنگیدم و سعی کردم حقم را بگیرم، حتی کمی هم بیشتر! زنی که بیرون از خانه کار می کند از او انتظار می رود که تمام وظایف خانه و کودکان را هم انجام دهد در حالیکه از مردان چنین توقعی وجود ندارد و البته کارهایی مثل عکاسی و در شکل جدی آن، بسیار وقت گیر و در عین حال بی زمان است و ذهن و جسم اغلب درگیر هستند. کار عکاسی زمان ندارد. من طول روز را بیرون کار می کردم و شب باید به وظائف ام در خانه می رسیدم اما دلم می خواست بروم در تاریکخانه و نگاتیو هایم را ظاهر کنم. به شکل طبیعی انتظار می رفت که زمانی را هم کنار خانواده تلویزیون نگاه کنم که من باز ترجیح می دادم در تاریکخانه باشم و این زندگی راضی کننده ای نیست؛ نه برای زن و نه خانواده چون زن نه مادر و همسر خوبی می تواند باشد نه آن طور که می خواهد به کارش برسد، پس مجبور به انتخاب می شود. این انتخاب، معمولا و در اکثر مواقع و به دلایل اقتصادی، اجتماعی و یا عاطفی به انتخاب خانواده منجر می شود و زن سعی می کند توانایی ها و آرزوهایش را فراموش کند و به ندرت می تواند به نفع خودش و خواسته هایش تصمیم بگیرد و آن وقت باید جدایی و تنهایی را انتخاب کند. بخشی از انتخاب تنهایی برای یک زن هنرمند، گرچه سخت ولی به نفع کارش است و با این انتخاب می تواند بیشتر و راحت تر کار کند. این انتخابی است که هرگز مردها مجبور به آن نیستند. غیر از موضوع خانواده، برای زنان چگونگی روابط اجتماعی و کاری آنها هم در جامعه موضوع پیچیده و بازدارنده ای است، مخصوصا در جامعه ای مثل ایران از امکان روابط نزدیک و دوستانه با مسئولین و مدیران بگیرید تا برسید به نگاه ضد زن و متحجرانه در جامعه … به طور مثال؛ چند سال پیش با دو عکاس مرد، برای عکاسی از مراسم تاسوعا و عاشورا به خمینی شهر رفتیم از شلوغی و آشفتگی و بدی مراسم چیزی نمی گویم. به ما گفتند: عکاسها باید لباس مخصوص بگیرند و مشخص باشند که زیر دست و پای حیوانات نروند و رژه روندگان بدانند اینها عکاس اند و آقایی مسئول ِدادنِ این لباس ها است. یک لباس آبی بلند که روی همه لباسهای مان باید می پوشیدیم. حالا در آن صحرای محشر چگونه این آقا را توانستیم پیدا کنیم، بماند. ایشان با همه اصرار ما و کارت انجمن عکاسان (آن موقع من رییس هیات مدیره انجمن بودم) بالاخره حاضر نشد به من لباس بدهد، می‌گفت: لازم نیست ایشان عکاسی کند. چون زن بودم و من بدون آن روپوش مخصوص عکاسان رفتم و عکاسی کردم و لابد اگر زیر دست و پای شترها و جمعیت هم می مُردم، مهم نبود، چون عکاسِ زن بودم و البته بسیار و بسیار تبعیض ها و مشکلات دیگر. از مسیری که طی کردید راضی هستید؟ بله راضی هستم. بسیار جنگیده ام. بسیار بدست آورده ام و در مقابلش حتما چیزهایی هم از دست داده ام. کوشش کرده ام آن چیزی را که حق خودم می دانم بدست بیاورم و این برای من راضی کننده است. به نظرم حس پشیمانی یکی از بدترین حس هایی است که به انسان دست می دهد، من همیشه سعی کرده ام به گونه ای تصمیم بگیرم و عمل کنم که دچار پشیمانی نشوم. با وجود این مشکلات آیا فکر می‌کنید افکار و نگاه ِ زنان در آثارشان نمود ِبیرونی دارد و به وجه مردانه و زنانه اعتقادی دارید؟ توانایی‌های زنان و مردان حتما متفاوت است ولی در عکاسی نمی توانم به نگاه زنانه و مردانه چندان معتقد باشم. بر حسب همان توانایی های متفاوت، که به هزاران نکته مثل فرهنگ، تربیت، محیط اجتماعی، خانواده و… ربط پیدا می کند، می توانیم انسان ها و نگاه های متفاوتی داشته باشیم. در این میان، پیداکردن اینکه چه مقدار از این تفاوت مربوط به زن بودن یا مرد بودن است، مشکل است. من در زمینه ی کار و زندگی ام هیچوقت کار مردانه و زنانه برایم وجود نداشته و تقسیم نکرده ام. شاید! به همین دلیل وقتی من عکاسی را بعنوان حرفه انتخاب کردم، ظاهرا حرفه ای مردانه بود. در کارم علاقه ای به تظاهرات زنانه هم نداشته ام، منظورم تظاهرات یا شاید کلیشه های زنانگی ست، در ظاهر خودم هم اینگونه بوده ام، مثلا من هرگز از عطر و ماتیک استفاده نکرده ام. در جوانی به دلیلش فکر نکرده بودم ولی حالا فکر می کنم شاید در ذهنم اینها سلاح هایی است برای زنان برای جبران ضعف تاریخی شان در مقابل مردان، و یا نشانه هایی است از یک فرهنگ و کنش زنانه قراردادی و من می خواستم سلاحم گونه ی دیگری باشد. البته شاید دلایل ناخودآگاه دیگری هم داشته باشد. شعر گونه ای هم در کتاب شعرم دارم: به ماتیک های مادرم که نگاه می کردم، دلم برایش می سوخت، نمی دانستم چرا؟ ولی حالا می دانم. چون وقتی به ماتیک های دخترم نگاه می کنم، دلم برایش می سوزد. خانم زندی، شما در سال ۱۳۹۶ از کتاب هنرمندان موسیقی معاصر ایران رونمایی کردید، آیا این کتاب آخرین مجموعه بود یا ” چهره‌ها ” باز هم ادامه دارد؟ بله، آخرین مجموعه بود و در این زمینه کار جدیدی نخواهم کرد. مجموعه ی آخر چهره ها از سال ۱۳۸۰ آغاز شد و عکاسی آن ۱۶ سال به درازا کشید. عکاسی آن را با دوربین آنالوگ و نگاتیو ۱۲۰شروع کردم و با دوربین دیجیتال تمام. آیا این تصمیم شما به دلیل زیاد شدن عکس‌های پرتره و قابل دسترس بودن آنها در فضای مجازی است؟ خیر. این گونه پرتره از اشخاص معروف به نظر من سخت ترین و یا یکی از سخت ترین انواع عکاسی است و راستش دیگر حوصله اش را ندارم! آیا بر اساس روابطی که با هنرمندان و نویسندگان داشتید سراغ این مجموعه رفتید؟ در شروع روابط و آشنایی نداشتم و کسی را نمی شناختم. به خاطر آنکه در آن زمان چهره ی اهالی هنر و ادبیات در میان مردم مثل امروز شناخته شده نبود، تصمیم گرفتم این چهره ها را ثبت کنم و در سال ۱۳۵۹ برای ایجاد یک آرشیو از هنرمندان ایران آغاز به کار کردم و به دلیل اینکه با ادبیات بیشتر آشنا بودم از آن شروع کردم و بعد هم عکاسی از هنرمندان دیگر را ادامه دادم و نمایشگاه و چاپ کتاب عکس های چهره ها. البته در شروع کار، آشنایی نادر با بعضی چهره های ادبیات برای من بسیار راه گشا بود. در کتاب “گیسوانم در باد” شما عکس‌هایی از پرتره‌ی مردم عادی چاپ کرده‌اید، آیا آنها تمرینی حهت عکاسی پرتره برای شما بود؟ آن عکسها سیاه مشق های من در روزهای دور و تلاش و تجربه های من در شروع عکاسی است، زمانی که نمی دانستم عکس خوب چیست و نگاه عکاسانه کدام است؟ همانطور که گفتید نخستین پرتره هایی که گرفتم از کارگران فصلی پنبه چین در گرگان بود، از زنان و بچه های زابلی که در کودکی با آنها بازی می کردم و کارگرانی که درمزرعه ی پنبه ی پدرم کار می کردند، از زابل کوچ کرده بودند و در کنار مزارع زندگی می کردند. احتمالا آن عکس ها در نگاه من تاثیر گذار بوده و توانسته مسیر مرا به سمت عکاسی و پرتره سوق دهد. چه عکس‌های دیگری در آن کتاب وجود دارد؟ عکس هایی از اولین حلقه ی نگاتیوی که من در سفر عکاسی کردم. عکس هایی از ترکمانان که من برای تز لیسانسم که مربوط به ترکمن های ایران بود در سال ۱۳۴۸عکاسی کرده بودم و عکسی که شاید با آن عکاس شدم. عکس جلوی درِ منزلِ علی سگباز. در مسابقه ی عکاسی سراسری فرهنگ و هنر در همان سال ۱۳۴۸ جایزه اول مسابقه را بردم. عکس علی ِسگباز که بچه ها به دلیل اینکه تعداد زیادی سگ را جمع کرده بود و به آنها غذا می داد به این اسم صدایش می کردند. من هم به سفارش مجله ی انجمن حمایت از حیوانات که عضوش بودم او را پیدا کردم و از او و سگ هایش عکس گرفتم. تفاوت عکس‌های مجموعه چهره‌ها را با دیگر پرتره‌هایی که عکاسان دیگر گرفته‌اند در چه می‌بینید؟ هر عکاسی نگاه خودش را دارد و مقایسه کار درست و راحتی نیست ولی آنچه که مجموعه ی چهره ها را شاخص می کند این است که منحصربفرد است و با این فرم و روش و با این تعداد از هنرمندان و در زمانی حدود ۳۵ سال و در زمینه های مختلف هنری و به صورت مجموعه هایی جداگانه تاکنون کسی کار نکرده و بعید می دانم که بعدا هم کسی، آن هم به تنهایی، چنین کاری کند! در ذهن‌تان به این فکر نکردید که با این مجموعه می‌توانید به شهرت هم برسید؟ من هیچوقت به اینکه مشهور شوم فکر نمی کردم اما به اینکه عکاس خوبی شوم همیشه فکر و برایش تلاش کرده ام. چون من عاشق عکاسی بودم و هستم. امروز هم وقتی برای عکاسی آماده می شوم، یا برنامه ی سفر عکاسی دارم همچنان خوشحال و مشتاق کار هستم عکاسی کاری است که به من امید و هیجان می دهد. در آن زمان دیگر زنان ِعکاس هم حضور داشتند که با آنها رقابت داشته باشید؟ در شروع عکاسی من که تقریبا رقابتی وجود نداشته، بعدها هم من همیشه نگران و مواظب کارهای خودم بودم و توجهی به کار دیگران نداشتم. تا سالها بجز یکی دو عکاسی که با آنها همکار بودم حتی عکاسان مرد ایران را هم نمی شناختم. آثار زنان دیگری که در حیطه‌ی عکاسی فعالیت می‌کنند را چقدر می‌شناسید؟ مثل خانم آزاده‌ اخلاقی؛ شادی‌قدیریان؛ نیوشا‌توکلیان و یا نام دیگری که خودتان به خاطرتان باشد! همچنان که قبلا گفتم من چندان پی گیر کارهای دیگران نیستم چون همیشه برای انجام کارهای خودم در کمبود وقت هستم و نظرم مسلما در حد شناختم هست. خانم شادی قدیریان عکاس خوبی هستند ولی فکر می کنم کم کار، مجموعه ی اول ایشان را دوست داشتم. از خانم نیوشا توکلیان به ندرت کار دیده ام و اظهار نظری نمی توانم کنم. خانم آزاده اخلاقی هم به نظر من کارشان عکاسی نیست، از عکاسی هم استفاده می کنند، کار ایشان به سینما نزدیک تر است. خوشبختانه امروز تعداد عکاسان زنی که فعال هستند زیاد است و بعضی از آنها بسیار جدی کار می کنند و عکاسان خوبی هستند. از عکاسان خارجی که کارهایشان را دنبال می‌کنید و هم‌چنین از نسل‌های قبلی، چه کسانی در ذهنتان هستند؟ امروز که عکاس مورد علاقه ام سالگادو است، سباستیائو سالگادو، کتابی هم به تازگی به دستم رسیده که مدام عکس هایش را نگاه می کنم و دلم می خواست که عکس هایش مال من بود! علاقه تان به عکاسان دیگر از وجه مشترکتان با آنها می‌آید؟ نمی دانم! مجموعه «افغانستان و بادام تلخ چشمهایش» را چه زمانی کار کردید؟ عکس های افغانستان به سفری مربوط می شود درسال ۱۳۸۶که با گروه خانم حکمت برای فیلم لالایی ها همراه شدم. من برای عکاسی و آنها برای فیلم سازی. چقدر عکس‌هایی که عکاسان دیگر هم از آنجا گرفته‌اند و به واسطه‌ی آن هم به شهرت زیادی رسیده‌اند را دیده‌اید؟ تعدادی از آنها را دیده ام. بعضی عکس های استیو مک کوری از افغانستان بسیار زیباست. شرایط و فضای سیاسی و اجتماعی افغانستان سیل عکاسان را به آنجا سرازیر کرد. در این هجوم طبعن برخی عکس ها تکراری و بیهوده خواهند بود ولی خب عکس های با ارزش و عکاسانه و آنها که موقعیت تاریخی و اجتماعی آنجا را هم منعکس کند هم، کم نیستند. عکاسی از دیگر شهرها و کشورها همیشه دغدغه‌ی شماست؟ من عاشق سفر هستم ولی برای عکاسی، سفر در ایران را ترجیح می دهم. از کودکی، که ساکن گرگان بودیم با پدرم، بارها به صحرای ترکمن، گنبد کاووس، بندر شاه-امام و مناطق ترکمن نشین رفته بودم، شاید! یکی از دلایل انتخاب تحقیق و بررسی در مورد قوم ترکمن و ترکمن صحرا، آشنایی و دلبستگی من به آنجا بود. پایان نامه ی مقطع کارشناسی ام را در زمینه ی بررسی جامعه شناسانه ترکمانان ایران گرفتم که اولین تحقیق جامعه شناسانه درباره ی ترکمن های ایران بود و اولین عکس هایم را نیز برای این پایان نامه ام گرفتم و بعد این عکس ها را با عکس هایی که در سالهای بعد گرفتم همراه کردم و کتاب ترکمن و صحرا را در سال ۱۳۶۲ چاپ کردم. این کتاب اولین کتاب عکس من و اولین کتاب قوم شناسانه ی عکاسی در ایران است. سفر و عکاسی از طبیعت بخش مهم و مهیجی از زندگی و کار مرا تشکیل می دهد. فرم در کادربندی و عکاسی چقدر برای شما اهمیت دارد؟ فرم و آبستره را دوست دارم ولی ترجیح می دهم آن را پیدا کنم تا بسازم. ساخت و ساز آسان تر ست البته فرم را هم ترجیح می دهم خالی از محتوا نباشد؛ فرم خالی از محتوا، نمی دانم به چه درد می خورد؟ در واقع من سعی می کنم آنچه را که وجود دارد طور دیگر ببینم، آن را آبستره ببینم. برخی از عکس‌هایی که از طبیعت دارید بی‌شباهت به نقاشی نیستند، آیا فکر می کنید اگر عکاسی نمی کردید نقاشی را انتخاب می‌کردید؟ اگر عکس را انتخاب نمی کردم شاید سراغ سینما می رفتم قبل از انقلاب هم در فیلم صدای صحرا و همچنین سریال آتش بدون دود نقش یک زن ِ ترکمن را بازی کردم، شاید این علاقه از همان زمان می آید. اما در حیطه ی تجسمی به جز عکاسی کار با شیشه هم انجام داده ام که زیبا و با هیجان است، در آن فضا هم سعی کردم با سبک خودم و نزدیک به فرم های آبستره کار کنم. یعنی همان نمایشگاه شیشه‌های رنگی؟ بله. نقاشی را به دلیل مجموعه‌ی عکاشی مطرح کردم، آن نمایشگاه را با آقای حقیقی برگزار کردید؟ همینطور است. آقای حقیقی با آگاهی که در مورد نقاشی دارند، با شیوه ی همان نقاشانی که من از آنها عکس گرفته بودم، روی عکسها نقاشی کردند و ما عکاسی و نقاشی را کنار هم گذاشتیم که شد عکاشی. در آن سالها به من اجازه ی برگزاری نمایشگاه نمی دادند اما به هر حال به خاطر حضور آقای حقیقی نمایشگاه خوبی برگزار شد، استقبال خوبی شد چون اجرا و محتوا هر دو تجربه ای نو و تازه بودند. چند هنرمند خارجی آن موقع هم در موردش در سایت هایشان نوشتند و عکسها را گذاشتند و بعدها در مجله ای در هند هم که ویژه نامه ای راجع به هنر معاصر ایران بود، مطلب اصلی ویژه نامه عکاشی بود و به آن بسیار پرداخته شد. البته و متاسفانه در ایران نه درک شد نه توجه خاصی. فقط یک خانم نقاش شاکی شد که چرا روی عکس من نقاشی کردید؟! چند وقت پیش آقای حقیقی پیشنهاد ادامه ی آن را داد که تا امروز هنوز کاری انجام نداده ایم. از آن مجموعه خودم هنوز عکس فریده لاشایی را دارم. بعدها هم آثار را در کتاب کوچکی چاپ کردیم. خانم زندی، ابزار را برای عکاسی تا چه حد مهم می دانید؟ عکاسی با موبایل و کلاس‌هایی که با این محوریت تشکیل می‌شود، چگونه ارزیابی می‌کنید؟ ابزار مثل پول است یعنی لازم است اما کافی نیست. با هر ابزاری، مهم تفکر در خدمت آن ابزار است. باید فکری وجود داشته باشد . عکاسی با موبایل برای من هنوز جدی نیست ولی ایرادی هم در آن نمی بینم، گاهی می تواند جوابگو باشد. شما عکاسی تدریس نمی‌کنید؟ خیر، البته گاهی پیشنهاداتی برای تدریس در دانشگاه داشته ام و سه سال هم در آتلیه ام کلاسهایی خصوصی داشتم ولی هیچوقت تمایلی به تدریس نداشته ام. اما گاهی که سر بعضی کلاس های دانشگاه دعوت شده ام، متاسف شده ام که دانشجوی سال سوم و چهارم رشته عکاسی، حتا یک کتاب عکاسی هم ورق نزده بود و انگار فقط می خواهند بیایند و مدرکی بگیرند و بروند و از آن طرف هم نمایشگاهی و سر و صدایی و تمام؛ برایم تاسف برانگیز بود. آثار عکاسی آنها یا جوانانی را که مشغول به عکاسی هستند دیده‌اید؟ بله بسیاری را دیده ام بیشتر به دنبالِ رفتن یک شبه ره صد ساله هستند. این موضوع تقصیرش تنها به گردن آنها هم نیست بلکه شرایط جامعه هم آن را تشدید می کند. البته به این معنی نیست که اراده و مسئولیت آدمها را نادیده بگیریم، ولی متاسفانه شرایط و نیروی مسلط بر جامعه هم بی محتوایی، دروغ و بی سوادی را تشویق می کند. وقتی حرف از دانشجو و جوان به میان می آید و مشکلات آنها در فضای عکاسی، به اساتید هم باید اشاره کرد. خیلی از این مسائل به دلیل حضور کسانی است که تدریس می کنند، یعنی در موقعیت استادی هستند به وجود می آید که معلوم نیست چقدر واقعا در خور این نام هستند. گاهی و بعضی، افکار و دوست داشته های نسنجیده و سهل الوصول خود را به این دانشجویان منتقل می کنند و ناگهان موج یک نوع عکاسی آسان و بی خاصیت جامعه را می گیرد. البته این قضیه در دنیا هم گاهی اتفاق افتاده یا می افتد ، اما به ما همیشه ته مانده ی امواج می رسد . انگار دیگر تفکر و تحقیق و پژوهش و کار وقت گیر و سنجیده دارد تمام می شود، همه چیز باید فست فودی باشد.! اما آیا می‌دانید همین آدم‌ها در فضای مجازی چقدر دنبال‌کننده دارند و خودشان را هنرمند و عکاس هم می‌دانند، و به راحتی هم انواع امکانات را بدست می‌آورند ؟ شاید اینطور باشد و این باعث دلسردی کسانی که کار می کنند بشود، ولی ما مسایل عکاسی و عکاسان را نمی توانیم از بقیه جامعه جدا کنیم، این بیماری فعلا همه گیر شده ولی آنچه از نظر من قطعی ست، این است که زمان مثل همیشه قضاوت و سره و ناسره را از هم جدا خواهد کرد. مگر زمان داوینچی ناهنرمند و حقه باز وجود نداشته؟ ولی ما فقط داوینچی را می شناسیم. اما آن کس که در این دایره‌ی تبلیغات و سر و صداها یا حتا دایره‌ی روابط اساتید نباشد دیده نمی‌شود! متاسفانه! ما امروز به جای آنکه گروه های همکار عکاسی داشته باشیم، شاهد باندهای عکاسی هستیم که به راحتی جوان امروز را راه نمی دهند، از استعدادها حمایت نمی کنند و حقوق آنها را صاحب می شوند و حاضر نیستند جایشان را به جوانترها بدهند. وقتی من در انجمن عکاسان مسئول کمیته عضو گیری بودم و باید مرتب کارهایی را که جوانها برای عضو شدن می فرستادند، می دیدم، آنچنان کارهای درخشانی از بعضی عکاسان جوان می دیدم که بسیار تحت تاثیر قرار می گرفتم، همان موقع با آنها تماس می گرفتم تشویق شان می کردم و سعی می کردم که راهنمایی شان کنم. گاهی می گفتم کاش این عکس مال من بود و جالب است که بگویم اتفاقن همان بخش از عکاسان اصلن در فضای سر و صدا راه انداختن و و نمایش و نمایشگاه نیستند. این چیزی ست که به نظر من باید از طرف اساتید و دست اندرکاران انجمن ها و کسانی که امکان حمایت دارند مورد توجه و پشتیبانی واقعی قرار گیرد نه سلیقه ای و در دایره ی آشنایی ها. اساتید خود شما چه کسانی بودند و از کجا شروع کردید؟ من کارم را سال ۱۳۴۸ با یک دوربین ریکوی تک لنزی که برادرم نادر برایم خرید شروع کردم. قبل از آن هیچ مطالعه، توجه یا علاقه ای به عکاسی نداشتم. اصلن یادم نیست چرا این دوربین خریده شد. شاید چیزی به اسم تقدیر وجود دارد. سال ۱۳۵۰ در سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران به عنوان عکاس استخدام شدم. در همان سال، پدرم برای کشف مهمی که در زمینه مبارزه با کرم خاردار که آفت خطرناک مزارع پنبه بود به آمریکا و ژاپن سفر کرد من از او خواستم برای من فقط یک دوربین عکاسی بیاورد. حتی فرق دوربین رفلکس و غیر رفلکس را نمی دانستم و نمی دانم از کجا مشخصات یک دوربین کانن غیر رفلکس با لنز ثابت را به پدرم دادم و با همان هم از جشن هنر شیراز عکاسی کردم و تمام عکس های من در خبرنامه ی صبح چاپ می شد. در واقع من سال های بسیاری با آزمون و خطا و تجربه کردن، بسیاری چیزها را یاد گرفتم و استاد به خصوصی که عکاسی را به من آموزش داده باشد نداشته ام اما بعدها که با احمد عالی آشنا شدم همیشه راهنمایی و تشویق های او برایم ارزشمند بود و از او به عنوان یک استاد یاد می کنم. از فضای مجازی برای معرفی کارهای تان استفاده می‌کنید؟ سعی می کنم ولی چون وقت کافی و اعتماد و حوصله ی کافی تر می خواهد، فکر می کنم چندان موفقیت آمیز عمل نکرده ام. البته که حضور درست و به اندازه مفید است و البته دنبال کردن بعضی سایت های مربوط به سفر و کوهنوردی و عکاسی و حیوانات و دیدن عکس های شان برایم جالب است. برای آینده چه کارهایی در پیش رو دارید ؟ دوست دارم از عکس های انقلاب نمایشگاه بگذارم و مجموعه ای دارم که کارهای خاصی است و هنوز مشغول کار روی آن هستم و همینطور نمایشگاه گذاشتن از عکس های طبیعت که همه هزینه هایش زیاد است و فعلا نمی توانم. نمی توانید از جایی حمایت یا اسپانسر بگیرید؟ تقریبا هیچوقت دنبال این ماجرای اسپانسر برای چاپ کتابهایم و یا نمایشگاه نبوده ام، و اغلب کتابهایم را هم، اغلب با قرض و قوله! و یا با شراکت، خودم چاپ کرده ام چون دوست ندارم کسی فقط چون پول دارد! به عنوان شریک، چیزی را به من تحمیل کند. کتاب «حکومت ۵۸» و سایر کتاب‌هایتان هم به هزینه‌ی خودتان چاپ شده؟ کتاب حکومت ۵۸ و انقلاب ۵۷ را با شراکت با نشر نظر منتشر کرده ام. چهره ها با هزینه ی خودم. خانم زندی، کتاب شعرتان را چه زمانی چاپ کردید و چرا در آن شعر و عکس را تلفیق نکردید؟ من علاقه ای به نوشتن یک شعر در کنار عکس ندارم. در کتاب «ایران گل محبوب من» که کتاب عکس است به پیشنهاد ناشر و طراح و به دلایلی، چند شعر هم از من چاپ شد. کتاب «دلم برای آقای داگر می سوزد» در واقع شعرگونه های من از سن هفده هیجده سالگی ام تا به امروز است. بعضی از آنها هم در مجله ی بخارا و کلک چاپ شده بود و بالاخره با پیگیری های آقای علی دهباشی بصورت کتاب چاپ شد. کتاب دیگری در دست دارید؟ بله، کتاب نامه هایی به ماری مهربان، این کتاب در واقع نامه نگاری بین من و نادر ابراهیمی است در سنین نوجوانی و جوانی. نامه های من در کتاب نیست اما نامه های او به من خواندنی ست و انعکاس نوشته های من در نوشته های او هست. نامه ها متعلق به زمانی در حدود ده سال است. به نظرم این نامه ها جنبه ی خصوصی ندارد و می شود نگاهی جمعی به آن داشت. با توجه به کارهای جدیدی که انجام داده‌اید آیا دلتان نمی‌خواست که شب مریم زندی که در شب‌های بخارای سال ۱۳۹۳ برگزار شد، امروز برپا شود تا فرصت رونمایی از شعرها و دیگر کتاب‌هایتان را هم داشته‌باشید؟ خب من مرتب کار جدید دارم، پس آقای دهباشی باید هنوز هم صبر می کرد! ولی درمورد این گونه مراسم – که البته من هرگز انتظاری یا توقعی نداشته ام –اگر محبت یا تشویقی هست، چه خوبست که زمانی صورت گیرد که باعث تشویق و دلگرمی و نیروی بیشتر انجام کار برای هنرمند باشد، نه اینکه هنرمند کرو لال و بی حواس را روی صندلی چرخدار نمایش بدهند و عده ای استفاده ی تبلیغاتی کنند. در بازار شلوغ و پرهیاهوی امروز و حجم عظیم تولید عکس به عنوان اثر هنری، به اعتقادتان عکس جایگاه خودش را حفظ خواهد کرد؟ بله، حتما. من اعتقاد دارم به اینکه چیزی که مفید و با ارزش است باقی می ماند و از میان چیزهای بی ارزش بیرون کشیده می شود. در طول تاریخ حتمن آثار مبتذل و بیهوده هم تولید شده اما آنچه به ما رسیده و ما حالا آن را داریم همان بخشی از هنر یا ادبیات و تفکر است که برای انسان به درد خور و مفید بوده و خود را حفظ کرده، چرا که من اعتقاد راسخم این است که هنر مفید و تاثیر گذار، ماندگار خواهد بود. منبع: پایگاه عکس چیلیک

نمایشگاه گروهی عکس «من نیز در آرکادیا هستم» در گالری باوان

operator 79

نمایشگاه گروهی عکس «من نیز در آرکادیا هستم» با گردانندگی هوفر حقیقی عصر روز جمعه 4 بهمن ماه جاری در گالری باوان گشایش می یابد. به گزارش پایگاه عکس چیلیک در این نمایشگاه گروهی عکس تعداد ده تن از عکاسان با هدایت و گردانندگی هوفر حقیقی آثار منتخب عکاسی خود را به روی دیوار گالری باوان می برند. اسامی عکاسان صاحب اثر در این نمایشگاه گروهی به این ترتیب معرفی شده است: سیاوش خائف، گلناز طاهری، محمد غزالی، سمانه غلام نژاد، مهران فرید، فرزانه قدیانلو، البرز کاظمی، لیلا کیوان، سیاوش نقشبندی، محمودرضا نوربخش. نمایشگاه گروهی عکس «… آرکادیا … » در ساعت 16 روز جمعه 4 بهمن ماه گشایش یافته و تا ساعت 21 ادامه خواهد داشت. گالری باوان در تهران، خیابان شهید مرتضی مطهری، خیابان لارستان، خیابان عبده، شماره 7 واقع شده است. منبع: پایگاه عکس چیلیک

نمایشگاه عکس «بهمن جلالی» در گالری راه ابریشم

operator 90

همزمان با مناسبت دهمین سالروز درگذشت عکاس فقید «بهمن جلالی» نمایشگاهی از آثار ایشان از عصر روز جمعه 4 بهمن ماه در گالری راه ابریشم به نمایش گذاشته می شود. به گزارش پایگاه عکس چیلیک تعدادی از منتخب عکس ها و آثار به نمایش درآمده از عکاس فقید بهمن جلالی در طول سالهای 1380 تا 1388 همزمان با سالروز میلاد این هنرمند عکاس در محل گالری راه ابریشم به نمایش درمی آید. در متن قاب نخست این نمایشگاه در قالب متن معرفی این هنرمند عکاس آمده است: «بهمن جلالی (۱۳۲۳-۱۳۸۸) ابتدا در رشته اقتصاد و علوم سیاسی در دانشگاه ملی تهران تحصیل کرد و بعد در مدرسه عکاسی جان ویکرز آموزش عکاسی دید و عضو انجمن سلطنتی عکاسی در لندن شد. از سال ۱۳۵۱ به عنوان عکاس کارش را در مجله تماشا آغاز و سپس در کنار آن به آموزش عکاسی در دانشگاه های مختلف پرداخت. او همچنین به عنوان عکاس مستند به سراسر ایران سفر کرد، حرفه ای که در عکاسی از جبهه جنگ ایران-عراق به اوج خود رسید و منجر به چاپ چندین کتاب شد. او با همکاری همسرش رعنا جوادی از بنیانگذاران اولین موزه عکاسی ایران عکسخانه شهر و پس از آن ، مجله عکاسی عکسنامه بود. عکس های او در کلکسیون موزه های بسیاری نگهداری می شود. کار حرفه ای طولانی مدت و برجسته اش با مروری بر آثارش در بنیاد آنتونی تاپییس در سال ۶۱۳۸ ارج گذاری شد. بنیاد نیدرزاکسن در شهرهانور، جایزه بین المللی عکاسی اسپکتروم 2011 را به بهمن جلالی اعطا کرد. نمایشگاه حاضر مصادف است با زادروز بهمن جلالی و برگزیده ای است از نمایشگاه های او در گالری راه ابریشم از ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۸. نمایشگاه منتخب عکس های بهمن جلالی ساعت 16 روز جمعه 4 بهمن ماه سال 1398 در گالری راه ابریشم گشایش یافته و تا ساعت 20 ادامه دارد. سایر علاقمندان می توانند تا پایان روز یکشنبه 27 بهمن ماه همه روزه در روزهای هفته به جز دوشنبه ها و روزهای تعطیل رسمی از ساعت 16 تا 20 از این نمایشگاه دیدن کنند. گالری راه ابریشم دوشنبه‌ها و تعطیلات رسمی تعطیل است. گالری راه ابریشم در: تهران، بلوار کشاورز، بین خیابان وصال و قدس، شماره ۲۱۰، ساختمان تکنو آجر وافع شده است. منبع: پایگاه عکس چیلیک

آیین اختتامیه چهاردهمین جشنواره عکس پایگاه دوربین برگزار شد

operator 149

چهاردهمین جشنواره عکس خبری مطبوعاتی پایگاه دوربین.نت با معرفی برگزیدگان بخش‌های مختلف به کار خود پایان داد. به گزارش پایگاه عکس چیلیک در آیین اختتامیه این جشنواره که در شهر اصفهان برگزار شد، از مهدی جانی پور، عکاس پیشکسوت و باسابقه دفاع مقدس و خبری اصفهان برای سال ها فعالیت هنری با حضور دیگر پیشکسوتان عکاسی تقدیر شد. احسان رافتی مدیر برگزاری این جشنواره با تشکر از مسولان شهری اصفهان گفت: برای نخستین بار است که جشنواره عکس خبری، مطبوعاتی دوربین.نت خارج از تهران و در شهر اصفهان برگزار می‌شود. در این رویداد نمایشگاه عکس های برتر سال با ۱۲۵ فریم عکس و ۱۳ مجموعه عکس، چندین تور عکاسی و کارگاه و پنل عکاسی با حمایت اداره کل ارتباطات و امور بین الملل شهرداری اصفهان، آژانس عکس تهران، نورنگار در سالن سوره و مکان‌های تاریخی اصفهان برگزار شد. دبیر چهاردهمین جشنواره عکس خبری مطبوعاتی دوربین نت در رابطه با اهدای جوایز این دوره از جشنواره دوربین نت خاطرنشان کرد: نامزدهای دریافت نشان سال دوربین نت در بخش‌های آیین و مذهب، اقصادی، سیاسی، ورزشی، فیلم داستانی ،فیلم مستند و عکاس سال انتخاب شده اند. در ادامه مهدی زرگر مدیر برگزاری چهاردهمین جشنواره عکس خبری، مطبوعاتی دوربین نت در اصفهان گفت: در چهاردهمین جشنواره عکس خبری، مطبوعاتی دوربین نت برخی از افراد برای نخستین بار قدم به نصف جهان می‌گذاشتند که این امر بسیار قابل توجه است. شرکت کنندگان چهاردهمین جشنواره عکس خبری، مطبوعاتی دوربین نت در استان های خاصی از کشور خلاصه نشده اند و در این نمایشگاه از شمالی ترین تا جنوبی ترین نقطه ایران داوطلب برای حضور داشته ایم. در آیین این اختتامیه علاوه بر عکاسان از ۳۰ شهر کشور، علیرضا نصر اصفهانی رییس شورای اسلامی شهر اصفهان، اعضای شورای شهر اصفهان و مدیران شهری و گردشگری این شهر حضور داشتند. برندگان نشان طلایی سیزدهمین جشنواره عکس خبری، مطبوعاتی دوربین.نت در بخش عکس به شرح زیر است: – عکس برتر سال بانو صادق منش – بخش اقتصادی نفر سوم : محمدرضا بهمرام نفر دوم : سیدجمال مرتضوی نفر اول : جمشید فرجوند فردا – بخش مجموعه مستنداجتماعی نفر سوم : پویا بیات نفر دوم : صادق سوری نفر اول : سلمان سام دلیری – بخش حادثه سیل نفر سوم : پژمان مولایی نفر دوم : نسترن دادجو نفر اول : امیرعلی رزاقی – بخش تک عکس اجتماعی شایسته تقدیر : علی فرجیان نفر سوم : احمد بلباسی نفر دوم : بانو صادق منش نفر اول : بانو صادق منش – بخش سیاسی نفر سوم : علی معرف نفر دوم : مهدی نصیری نفر اول : مرتضی جابریان – بخش ورزشی شایسته نقدیر : کیوان جعفری نفر سوم : احسان جزینی نفر دوم : مرضیه سلیمانی نفر اول : مونا صیافی‌زاده – بخش آیین و مذهب شایسته تقدیر : مهدی سعیدی راد نفر سوم : رامین احمدی نیک نفر دوم : امیر عنایتی نفر اول : سعید قاسمی – بخش اردوی عکاسی اصفهان نفر پنجم : علی‌اصغر یوسفی با ۵۸ رای نفر چهارم : امیر عنایتی با ۵۹ رای نفر سوم : مینا نوعی با ۶۰ رای نفر سوم : محمدمهدی ورال با ۶۰ رای نفر دوم : علی شهسواری با ۶۱ رای نفر اول : فرشته اصلاحی با ۶۶ رای – بخش فیلم مستند شایسته تقدیر؛ سولماز صدقی برای فیلم یغمای کودکی مقام نخست؛ مجتبی محمدی برای فیلم خاطرات یک بالکن – بخش فیلم داستانی شایسته تقدیر؛ شهریار مرادی برای فیلم به هیچ کس نگو کجایی مقام نخست؛ داوود عباسی برای فیلم اتاق آبی وحید سالمی، مرتضی فرج آبادی، ساتیار امامی به دبیری محمد نوروزی داوری بخش عکس، امیر رضا نوری پرتو، میترا مهتریان، کتایون جهانگیری به دبیری احمدرضا حجارزاده داوری بخش فیلم، پژمان نظرزاده آبکنار، رضا امینی، مهدی زرگر داوری بخش اردوی عکاسی اصفهان را برعهده داشتند. احسان رأفتی داریان؛ رییس برگزاری، محمد نوروزی؛ دبیر بخش عکس، احمد حجارزاده؛ دبیر بخش فیلم، امیر نریمانی؛ دبیر بخش مالتی مدیا، سعید عرب زاده؛ دبیر بخش شهرستان، رضا جلالی؛ دبیر بخش تورها، رامین کاکاوند؛ مشاور حقوقی جشنواره، محمود خستو؛ مدیر تبلیغات و گرافیک و محمد کلهر مدیر ارتباطات و اطلاع رسانی چهاردهمین جشنواره عکس خبری، مطبوعاتی دوربین.نت بودند. منبع: پایگاه عکس چیلیک

نمایشگاه گروهی عکس «قرنیه هشتم» در گالری شَلمان

operator 115

نمایشگاه گروهی عکس دانشجویان واحد تهران غرب رشته معماری دانشگاه آزاد اسلامی با عنوان « قرنیه هشتم » عصر روز جمعه 27 دی ماه در گالری شلمان به نمایش درمی آید. به گزارش پایگاه عکس چیلیک آثار این نمایشگاه که با هماهنگی انجام گرفته با دکتر باقری مدیریت گروه طراحی صنعتی دانشگاه مهیای نمایش شده، به هنربانی پویا سلطانیان برگزار و توسط علی مزارعی مورد ارزیابی و انتخاب قرار گرفته است. پویا سلطانیان در متن قاب نخست این نمایشگاه عکس به عنوان استیتمنت آورده است: ماينور وايت، از عکاسان دهه 50 ميلادي آمريکا از آلفرد اِستيگليتس نقل‌قول مي‌کند که «اِستيگليتس چيزي درباره عکاسي گفته است که ناديدني را قابل‌ديدن مي‌سازد. سخن او في‌نفسه نوعي قرنيه [equivalent] بود. وايت در اينجا براي رساندن منظورش واژه «قرنيه» را بکار مي‌برد که اشاره به اصطلاحي است که آلفرد اِستيگليتس براي بيان نظريه خاص خودش به کار مي‌برد: بدين مضمون که در هنر، عناصر ناب و عيني مانند خط، شکل يا رنگ مي‌توانند تعابير دقيقي از تفکر انتزاعي و جلوه‌هايي از احساسات را بيان کنند. اعتقاد به وجود رابطه تمام‌عيار ميان شکل‌ها در طبيعت ازيک‌طرف و تصورات ذهني يا حالات عاطفي از طرف ديگر، انديشه جديد را همواره به خود مشغول داشته است. «من عکس نمي‌گيرم… بلکه بينشي نسبت به زندگي دارم و گاه مي‌کوشم قرنيه‌هايي به شکل عکس براي آن بيابم.» آلفرد اِستيگليتس با اين ايده، هفت تن از دانشجویان معماری داخلي از بین مسائل همگاني دنياي پيرامونشان، که بیشتر از هرچیز فکر و احساسشان را درگیر خود کرده بود، یکی را برگزیده و با «قدرت دگرديسي دوربين» وصف کرده؛ آن‌گونه که قرنيه‌هاي دوربينشان درگير دغدغه‌هاي روزمره زندگيشان است. این نمایشگاه حاصل کار نهایی درس عکاسی دیجیتال است که به کوشش و انتخاب علی مزارعی به نمايش درآمد. علی مزارعی نیز در متنی مستقل و در بخش دیگری خطاب به بیننده آثار آورده است: دراین نمایشگاه کوشش کردم تا یک تجربه خارج از دانشگاه و گروهی را به دانشجویان خود آموزش دهم. کاری که خود اواخر دوره لیسانس به همت خودمان تجربه کردیم، نه با پشتوانه دانشگاه یا اساتیدمان. بسیار علاقمند بودم هر 10 دانشجوی خود را در این نمایشگاه ببینم ولی ضروریات حاشیه ای فرصت را به این دوستانم نداد تا تلاش خود را بکنند. در این میان از تلاش های پویا سلطانیان به عنوان نمایشگاه گردان و زینب پوروقار سپاسگزارم و تلاش یکایک دوستان را برای برپایی این نمایشگاه. همچنین یادی می کنیم از بزرگوارانی که با عملکرد و سخنان خود سنگی بر سر راه ما انداختند تا نمایشگاه آنچنان که در ایده آل نمایشگاه گردان و گالری بود، برپا شود. اسامی صاحبان عکس در نمایشگاه گروهی عکس «قرنیه هشتم» به این ترتیب اعلام و معرفی شده است: بهاره ایمانی، کیانا پوریزدان خواه، ملیکا رمضان زاده، محمدعلی سلگی، نازگل بختیاروندی، زینب پوروقار، پویا سلطانی و علی مزارعی. همچنین جلسه نقد و بررسی آثار نیز روز دوشنبه ۳۰ دی ماه از ساعت ۱۷:۳۰ تا ۱۹:۳۰ با حضور دکتر پژمان دادخواه و علی مزارعی برگزار می شود. نمایشگاه عکس «قرنیه هشتم» ساعت 16 روز جمعه 27 دی ماه جاری گشایش یافته و تا ساعت 20:30 ادامه خواهد داشت. علاقمندان جهت بازدید از این نمایشگاه می توانند تا پایان روز دوم بهمن ماه همه روزه از ساعت ۱۶ الی ۲۰ به گالری شلمان مراجعه کنند. نگارخانه شلمان در تهران، بلوار میرداماد، خیابان رودبار غربی، کوچه کاووسی، پلاک ۲۷ واقع شده است. منبع: پایگاه عکس چیلیک

نمایشگاه گروهی عکس «نقطه طلایی» در نگارخانه مارلیک رشت

operator 226

نمایشگاه گروهی عکس «نقطه طلایی» از آثار هنرجویان عکاسی عصر روز شنبه 28 دی ماه جاری در نگارخانه مارلیک رشت به نمایش گذاشته می شود. به گزارش پایگاه عکس چیلیک ، دومین نمایشگاه گروهی عکس نقطه طلایی از آثار هنرجویان رده سنی 7 تا 16 سال با انتخاب اثر از سوی عکاس گیلانی شهاب گلچین عصر روز شنبه 28 دی ماه در گالری مارلیک شهر رشت به نمایش گذاشته می شود. در این نمایشگاه گروهی تعداد 69 قطعه عکس رنگی و سیاه و سفید در اندازه 30 در 45 سانتی متر از 14 هنرجوی عکاسی به نمایش درمی آید. سامان پورخوش آموز و نازی مرتاض خو به عنوان نمایشگاه گردان این رویداد در بخشی از متن قاب نخست در این نمایشگاه آورده اند: «هنرجویان در دنیای تازه وخود ساخته به ثبت این دنیای جدید از دل دوربین خود پرداخته و کوشیده اند تا ابعاد تصویری ودلنشینی از خوانش خود از این دنیا به دست مخاطب برساند سبک و تکنیک برای هنرجویان مشخص نشده و هنرجو آزادانه خود را به تصویر کشیده است. هنرجویان به دنبال شناسایی هم لهجه های خود، کسانی که پیام آنها را دریافت می کنند، هستند و بدون عنوان بودن یک نمایشگاه هنرمند را آزاد می گذارد که خود را راحت به تصویر بکشد علی رغم رویکرد مستند که در اغلب کارها حاکم است هنرجویان به مسائل گوناگونی از زندگی بشرامروز پرداخته اند و برخی از کارها هم سویه ای ذهنی تر دارند». اسامی هنرجویان صاحب عکس در این نمایشگاه گروهی به این ترتیب معرفی شده است: آریو عاملی پور، آتنا گلبانگ، اهورا مهرآریا، رامبد معاف، روژان حسنی، رها اکرامی، ستایش ایزدپناه، سیده آیه احمدی، فربد حسین پور، مهرانا زنده دل، مبینا شفیعی ثابت، مبینا کاظمی پور، نرگس رفیعی و هستی صفای هنروری. نمایشگاه گروهی عکس «نقطه طلایی» در ساعت 18 روز شنبه 28 دی ماه جاری گشایش یافته و تا ساعت 20 ادامه خواهد داشت. سایر علاقمندان می توانند تا پایان روز 28 دی ماه همه روزه از ساعت 10 تا 13 و 16 تا 19 از این نمایشگاه عکس در گالری مارلیک رشت دیدن کنند. نگارخانه مارلیک در رشت، مجتمع فرهنگی هنری خاتم الانبیاء واقع شده است. منبع: پایگاه عکس چیلیک

چهاردهمین جشنواره عکس خبری مطبوعاتی پایگاه دوربین در اصفهان

operator 98

چهاردهمین جشنواره عکس خبری، مطبوعاتی دوربین.نت ۲۲ تا ۲۶ دی ماه ۱۳۹۸ با حمایت و همکاری اداره کل ارتباطات و اموربین الملل شهرداری اصفهان، سالن سوره حوزه هنری اصفهان، شرکت نورنگار، آژانس عکس تهران و سایت عکاسی در شهر اصفهان برگزار می شود. به گزارش پایگاه عکس چیلیک ، جشنواره عکس خبری، مطبوعاتی دوربین.نت شامل بخش های مسابقه عکس برترسال، نمایشگاه عکس های برترسال در موضوعات سیاسی، اقتصادی، فرهنگ و هنر، ورزشی، آیین و مذهب، اجتماعی، مجموعه مستنداجتماعی و بخش جنبی حادثه سیل، فیلم مستند و داستانی، سخنرانی الهام بخش، گفتگو با عکاسان و تورهای عکاسی با موضوعات مختلف برگزار می شود. آیین افتتاح نمایشگاه عکس های برترسال دوربین.نت با نمایش ۱۱۵ فریم عکس و ۱۳ مجموعه عکس یکشنبه ۲۲ دی ماه ۹۸ از ساعت ۱۷ تا ۲۰ در نگارخانه سالن حوزه هنری اصفهان برگزار می شود. از تاریخ ۲۳ تا ۲۵ آبان ماه، صبح ها ساعت ۱۰ صبح الی ۱۳ تور عکاسی به شیوه رقابتی برگزار می شود. ساعت ۱۶ الی ۱۷ سانس سخنرانی الهام آمیز، ساعت ۱۷ تا ۱۸ نمایش فیلم های راه یافته به جشنواره در بخش های مستند و داستانی، ساعت ۱۸:۰۰ تا ۱۹:۲۰ پنل گفتگو با عکاسان و در سانس بعد ساعت ۱۹:۳۰ تا ۲۱ نشست داوری تورمسابقه با حضور عکاسان برگزار می شود. پنج شنبه ۲۶ دی ماه ۹۸، ساعت ۱۷ مراسم اختتامیه، اهدای جوایز بخش های مختلف عکس و فیلم و آیین بزرگداشت محمد جانی پور از عکاسان باسابقه خبری و دفاع مقدس شهر اصفهان برگزار می شود. وحید سالمی، مرتضی فرج آبادی و ساتیار امامی داوری بخش عکس را به دبیری محمد نوروزی برعهده داشتند. عکاسان راه یافته به نمایشگاه به شرح زیر است. – بخش فرهنگ و هنر / الهه اسودی، الهه کریمی، احسان رافتی، جمال الدین تیموری، کیانوش محبیان، لیلی صدیق، مهدی نصیری (۲فریم) – بخش اقتصادی / امیرصالح غنجی، پژمان مولایی، جمال مرتضوی، جمشید فرجوند فردا، سعید قاسمی، سیده مینا صفوی هیر، صادق سوری، علی اسدالهی سوته، سیدعلی رضویان، کیانوش محبیان، کیوان جعفری، محمدرضا بهمرام، مصطفی حسن زاده، هادی دهقانپور – بخش جنبی حادثه سیل / امیرعلی رزاقی، پژمان مولایی (۲فریم)، جمال مرتضوی، حمیدرضا امیری متین، رضا سلیمانی روزبهانی، سیدحسن کمالی، علیرضا تقوی (۳فریم)، غلامرضا رضایی آغوزگله، فرشته اصلاحی، کیوان جعفری (۲فریم)، گل آفرین منصوری، محمد مهدی عاملی، مهدی نوروزی، نسترن دادجو (۲فریم)، یوسف قاسمی، کامیار خطیبی، علی معرف (۲فریم) – بخش تک عکس اجتماعی / ابراهیم عرب بیکی، احمد بلباسی، امیر عنایتی، امین پاسی شیرازی، بانو صادق منش (۲فریم)، سیدحامد موسوی، علی شهسواری، علی اسدالهی سوته، علی فرجیان، محمدمهدی ورال، هادی دهقانپور – بخش سیاسی / احسان جزینی، جواد گلزار، حسین شهلایی، کیانوش محبیان (۲فریم)، محمود خاکباز، مرتضی جابریان (۳فریم)، مهدی نصیری (۲قریم)، علی معرف (۳فریم) – بخش ورزشی / احسان جزینی (۲فریم)، سامان خدایاری، علیرضا کرمی، کیانوش محبیان(۲فریم)، کیوان جعفری، متین قاسمی، مجید حجتی، محدثه صالحی، محمدجواد آبجوشک، مونا صیافی زاده، نریمان شفیعی، مرضیه سلیمانی (۲فریم)، مسعود اکبری (۲فریم) – بخش آیین و مذهب / احسان جزینی، احمدرضا مداح، ادریس رضایی، اکرم قاسمی، امیر عنایتی، پژمان مولایی، حمیدرضا امیری متین، رامین احمدی، سعید قاسمی (۲فریم)، سیدعلیرضا رجایی شوشتری، صادق سوری (۳فریم)، عبدالرحمن مجرد، سیدعلی رضوانیان، علیرضا شاه حمزه، فاطمه نصر اصفهانی، کیوان جعفری، محمدجواد آبجوشک، محمدحسن صلواتی، مهدی سعیدی راد (۲فریم)، مهران ریاضی، نسرین نوایی، هادی دهقان پور – بخش مجموعه مستنداجتماعی/ امیرعلی رزاقی، پویا بیات، حمیدرضا پازوکی، سلمان سام دلیری، صادق سوری، علی اسدالهی سوته، علی اصغر یوسفی، علی شریف زاده، مجید حجتی، مصطفی حسن زاده، مهدی حسینی، هاتف حسینی، هادی دهقانپور داوری بخش فیلم چهاردهمین جشنواره دوربین.نت توسط میترا مهتریان، کتایون جهانگیری و امیررضا نوری پرتو به دبیری احمد رضا حجارزاده انجام شد و فیلم های راه یافته به بخش مسابقه به شرح زیر است. – به هیچ کس نگو کجایی / داستانی / شهریار مرادی / ۹ دقیقه – چکش / داستانی / شادی کاملی / ۷ دقیقه – خاطرات یک بالکن / مستند / مجتبی محمودی / ۲۹ دقیقه – یغمای کودکی / مستند / ۲۰ دقیقه – اتاق آبی / داستانی / داوود عباسی / ۱۵ دقیقه – اصلی / مستند / محمدرضا بندی / ۱۱ دقیقه بخش خارج از مسابقه – نگیرآقا ۵ / مستند / احسان رافتی / ۳۰ دقیقه – خانم ف / مستند / صادق سوری / ۴۷ دقیقه احسان رأفتی داریان؛ رییس برگزاری، محمد نوروزی؛ دبیر بخش عکس، احمد حجارزاده؛ دبیر بخش فیلم، امیر نریمانی؛ دبیر بخش مالتی مدیا، سعید عرب زاده؛ دبیر بخش شهرستان، رضا جلالی؛ دبیر بخش تورها، رامین کاکاوند؛ مشاور حقوقی جشنواره، محمود خستو؛ مدیر تبلیغات و گرافیک و محمد کلهر مدیر ارتباطات و اطلاع رسانی چهاردهمین جشنواره عکس خبری، مطبوعاتی دوربین.نت هستند. جدول برنامه های چهاردهمین جشنواره عکس خبری دوربین.نت به زودی منتشر می شود. طراح پوستر : محمود خستو منبع: پایگاه عکس چیلیک

کتاب عکس «خودی» امیرمسعود ملکی منتشر شد

operator 110

کتاب عکس «خودی» امیرمسعود ملکی چاپ و منتشر شد و جهت تهیه علاقمندان در اختیار پایگاه تخصصی کتاب عکس(KetabeAks.ir) قرار گرفت. در این کتاب عکس ، امیر ملکی تعداد 50 قطعه عکس از مجموعه آثار انتخابی از میان پروژه عکاسی شان را در این کتاب طراحی و چاپ کرده اند. در متن ابتدایی کتاب به عنوان مقدمه به قلم عکاس آمده است: «سهم فرد فرد ما از زندگی، طیف گسترده ئی از مراحل، موقعیت ها، روی داده ها، و روابط گوناگون است. که هر یک اثرات بسیاری بر وجوهات شخصیتی ما می گذارند. واکنش درونی و بیرونی ما به این اثرات، در قالب الگوهای رفتاری فردی، گاه ثابت و گاه متغیری نمود پیدا می کنند. در این الگوها، هم جلوه های واقعی و دقیق از ماهیت وجودمان می توان یافت، هم جلوه هایی مجازی و گاه کاذب. گاه انتزاعی اند و گاه انضمامی. گاه هم خوان با واقعیت ما، و گاه متفاوت و متناقض با آن. بنا به عادت، قدر واقعیت به چشم ما بیشتر است تا مجاز. و زیرکانه معمولا واقعی ها را به خود نسبت می دهیم و مجاز را با غیر خود. اما آیا به راستی خود ما همواره جلوه ی واقعی ماست و مجازها جلوه های کاذب؟ آیا همواره می توان مرز میان این دو را به روشنی و دقیق دید و دریافت؟ گاه مجاز ها واقعی تر از واقعیت نیستند؟ و اصولا با چه اطمینانی می توان راحت به این گفت واقعیت و به آن گفت مجاز؟ در این عکس ها سخت گرفتار جسنم پاسخی به این پرسش ها بودم. در جستجوی اینکه شئی کجا میزان داوری ست، سایه کجا؟ کدام شیئی سایه ی مجازی است و غیر کدام سایه جلوه ی واقعی و خودی»؟ امیرمسعود ملکی طراح و عکاس و متولد سال 1348 است که سعی دارد تا با نگاهی فلسفی_عرفانی به چیستی ها بپردازد که مجموعه حاضر نخستین تالیف از سلسله مراحل انجام این پروژه می باشد. این عکاس در بخشی دیگر از بخش های آغازین کتاب عکس «خودی» با نام بردن از: محسن شیرزادیان، حسن ملکی و مژگان پارسامقام از یکایک این نام ها که در طی مراحل انتشار کتاب عکس «خودی» موثر بوده اند، سپاس گزاری کرده است. کتاب عکس «خودی» به عنوان مجموعه تصویری جلد نخست مربوط به سال 1395به تالیف و نگاه ” امیرمسعود ملکی ” در 64 صفحه به شماره شابک دوره: 8-53-8223-964-978 و با شماره شابک جلد نخست: 5-54-8223-964-978 در قطع وزیری جدید با موضوع: عکاسی هنری در انتشارات بازتاب نگار با شمارگان 1100 نسخه به قیمت پشت جلد پنجاه هزار تومان/ 500000 ریال چاپ شده و جهت معرفی و ارایه در اختیار « پایگاه تخصصی کتاب عکس » قرار گرفته است. در صورت تمایل به سفارش و دریافت نسخه ای از این تالیف به سایت کتاب عکس مراجعه و یا « ایـنـجـا » کلیک کنید. منبع: پایگاه عکس چیلیک

نمایشگاه عکس «گیرنده‌ی ضعیف» در گالری تم

operator 108

نمایشگاه انفرادی عکس «گیرنده‌ی ضعیف» با آثاری از سودابه شایگان از روز جمعه 21 تا 25 دی ماه در محل نگارخانه تم به نمایش گذاشته شده است. به گزارش پایگاه عکس چیلیک در این نمایشگاه تعداد 15 قطعه عکس از سودابه شایگان در معرض نمایش قرار گرفته است. در بخشی از متن قاب نخست این نمایشگاه عکس به عنوان بیانیه نمایشگاه می خوانیم: خبرها بی‌درنگ پشت سر هم روی صفحه‌ی تلوزیون، گوشی موبایل و … نقش می‌بندند و همواره هستند چیزهایی که فرصت خودنماییِ بی‌دردسر را از آن‌ها می‌گیرند؛ برفک‌ها، پارازیت‌ها و از همه جالب‌تر خودِ تماشاچی که قدرت درک و لمس خبرهای بدِ مربوط به دیگران را نخواهد داشت. اگر کار به عوض کردن کانالِ تلویزیون یا روی برگرداندن از آن نرسد و تماشاچی سعی کند خبر را با چشم باز ببیند و درک کند باز هم نهایتا تصویری که در ذهنِ او شکل می‌گیرد تصویری دور از واقعیتِ خبر، انتزاعی، مبهم، پر از نویز، برفک و پارازیت خواهد بود چرا که ما از درکِ رنجِ دیگران عاجزیم. علاقمندان می توانند تا پایان روز چهارشنبه 25 دی ماه جاری همه روزه از ساعت 15 تا 19 از عکس های ارایه شده در گالری تم دیدن کنند. گالری تم در تهران، خیابان کریمخان زند، خیابان استادنجات الهی شمالی(ویلای شمالی)، کوچه زبرجد، شماره 10 واقع شده است. منبع: پایگاه عکس چیلیک

فراخوان چهارمین دوسالانه ملی عکس سرمایه اجتماعی

operator 910

فراخوان چهارمین دوسالانه عکس سرمایه اجتماعی در دو بخش اصلی: سرمایه اجتماعی و بخش ویژه: سرمایه اجتماعی در جشن و بازی های بومی و محلی جهت انتشار و اطلاع رسانی به دفتر رسانه پایگاه عکس چیلیک سپرده شد. متن دریافتی فراخوان «چهارمین دوسالانه ملی عکس سرمایه اجتماعی» به این شرح است: بنی آدم اعضای یک پیکرند/ که در آفرینش ز یک گوهرند چو عضوی به درد آورد روزگار/ دگر عضوها را نماند قرار سرمایه اجتماعی حلقه اتصال افراد در قالب نهادها، تشکل های داوطلب و خمیر مایه تغییرات اساسی جامعه در دنیای نوین است. سرمایه اجتماعی به پیوندها و ارتباطات میان افراد جامعه به عنوان منبع با ارزش اشاره دارد که با خلق هنجارها و اعتماد متقابل، موجب تحقق اهداف جامعه می شود. سرمایه اجتماعی، سرمایه و منابعی است که افراد و گروه ها آگاهانه از راه پیوند با یکدیگر می توانند بدست آورند. سرمایه اجتماعی در اقتصاد هر کشور با اعتمادپذیری و روحیه همکاری میان نیروهای انسانی برای رسیدن به اهداف اقتصادی جامعه نمایان می شود. سرمایه اجتماعی در عرصه سیاسی با مشارکت مردم و حمایت از دولت در صحنه های گوناگون سیاسی تعریف می شود که از مصادیق بارز موفقیت در توسعه سیاسی هر کشور است. هرچه سرمایه اجتماعی در بخش های فرهنگی جامعه تقویت شود، توسعه فرهنگی نیز سرعت بیش تری می گیرد و از این رهگذر رفتار جامعه و نحوه تعاملات آنها قابل پیش بینی تر می شود. از اینرو موسسه سبزکاران بالان چهارمین دوره دو سالانه ملی عکس سرمایه اجتماعی را با تاکید بر موضوع سرمایه اجتماعی و مصادیق کم تر دیده شده آن و نیز در بخش ویژه سرمایه اجتماعی در جشن ها و بازی های بومی و محلی برگزار می نماید. آیین نامه شرکت در دوسالانه:  شرکت در دوسالانه برای علاقه مندان آزاد است.  دوسالانه در دو بخش اصلی(با موضوع سرمایه اجتماعی) و بخش ویژه(با موضوع سرمایه اجتماعی در جشن ها و بازی های بومی و محلی) برگزار می شود.  اولویت انتخاب هیات ارزیابی و تطبیق مصادیق تصویری مفهوم سرمایه اجتماعی با اتکا به تجارب ادوار پیشین، به موقعیت ها و مضامین کم تر دیده شده، تمرکز دارد که این ارزیابی توسط هیات ارزیابی دوسالانه انجام خواهد شد.  هر عکاس می تواند حداکثر 10 تک عکس در بخش اصلی و 10 تک عکس در بخش ویژه، مجموعا 20 عکس ارسال نماید.  عکس ها می تواند رنگی یا تک رنگ، دیجیتال یا آنالوگ باشد.  ارسال کننده، فایل ها را می بایست در اندازه ضلع بزرگ 1500 پیکسل/حداقل 3 و حداکثر 5 مگابایت/اگزیف دار(اطلاعات فنی ثبت) با فرمت JPG ارسال نماید.  آثار می باید در سایت دوسالانه بارگذاری شود (https://scf.pics)  عکس ها باید در منطقه جغرافیایی ایران عکسبرداری شده باشد.  آثار باید مطابق با قوانین جاری کشور باشد.  هرگونه دخل و تصرف که سندیت عکس را مخدوش کند مجاز نمی باشد. (اصلاح نور و رنگ مجاز است)  عکس ها نباید دارای قاب و حاشیه باشند. هیچ نوشته ای از قبیل عنوان عکس، کپشن و کات لاین، واترمارک یا هر نشانه ای دیگر نباید روی عکس ها یا ضمیمه آن ها قرار گیرد.  از ارسال یک عکس در دو بخش دو سالانه خودداری شود.  ارسال عکس و تکمیل فرم ثبت نام به منزله پذیرش مقررات دوسالانه است.  ارسال آثار توسط عکاس به منزله قبول مالکیت و اصالت آن تلقی می شود و هیچگونه مسئولیتی بر عهده برگزار کننده نخواهد بود.  فایل عکس ها را با نام و نام خانوادگی عکاس و تایپ انگلیسی نامگذاری کنید:  مانند: Amin Nazari A4 بخش اصلی و Amin Nazari B4 بخش ویژه  عکاس متعهد می شود در صورت درخواست دبیرخانه، فایل اصلی و سایز بزرگ عکس را فورا ارسال نماید. در غیر اینصورت عکس مورد نظر از مسابقه کنار گذاشته خواهد شد.  آثار پذیرفته شده به صورت نمایشگاهی در معرض دید عموم قرار می گیرد و برگزار کننده حق استفاده از آثار را برای امور نمایشگاهی، تبلیغاتی و انتشاراتی با ذکر نام عکاس و رعایت حقوق معنوی صاحب اثر برای خود محفوظ می دارد.  به تمامی پذیرفته شدگان دوسالانه، کتاب و گواهی حضور اهدا خواهد شد.  تصمیم گیری در مورد مسائل پیش بینی نشده بر عهده برگزار کننده خواهد بود. وب سایت: https://scf.pics دبیر دوسالانه: افشین میرزایی دبیر اجرایی: فاطمه ارمک هیات ارزیابی: فاطمه ارمک، سلیمان پاکسرشت، هدا حلاج زاده، نسیم طواف زاده، افشین میرزائی دبیر هیات داوران: الوند رضازاده هیات داوران: مهدی سروری، علی شاکر، علیرضا عزتی، شباب گلچین، کریم متقی گاهشمار دوسالانه: آخرین مهلت ارسال آثار 15بهمن 1398 اعلام نتایج داوری: 30 بهمن 1398 اختتامیه دوسالانه و شروع نمایشگاه: 10 اسفند 1398 جوایز: به سه عکاس برتر در بخش اصلی و سه عکاس برتر در بخش ویژه هر کدام مبلغ 20000000(بیست میلیون) ريال، تندیس و لوح تقدیر اعطا خواهد شد. نشانی دبیرخانه دائمی دوسالانه: گیلان، رشت، بلوار شهید بهشتی، کوچه شهید طهماسبی، شماره4، تلفکس 01333667633 دبیر دوسالانه: 09111345741 منبع: پایگاه عکس چیلیک

نمایشگاه عکس مریم سعیدپور با عنوان «نیم فاصله» در گالری فرمانفرما

operator 238

نمایشگاه عکس مریم سعیدپور با عنوان «نیم فاصله» از روز جمعه 13 دی ماه جاری در گالری فرمانفرما گشایش می یابد. به گزارش پایگاه عکس چیلیک در این نمایشگاه عکاس تعداد 19 قطعه عکس از فضای فکری منطبق با استیتمنت را به نمایش می گذارد. در متن قاب نخست نمایشگاه به عنوان استیتمنت به قلم عکاس آمده است:  اولین مواجهه ما با مفهوم رابطه، عموما نتیجه‌ی ادراک‌ رابطه‌ی والدینمان است. همان‌طور که آنان نیز این را از مادران و پدرانشان دریافته‌اند. ذهن ما، بی آنکه بدانیم یا بخواهیم از این قالب‌ها شکل می‌گیرد، هرچند متناقض و با سر و شکلی تازه که محصول مشترک فهم ابتدایی‌مان از ساز و کار جهان است و دریافت‌های فردی‌. “نیم‌فاصله” مرور حسرت‌های ته‌نشین شده‌ای است‌ در فقدان وضعیت باشکوه. قاب‌هایی از ناخودآگاه که با رشته‌هایی نازک به زندگی‌مان آویخته شده. امکان سخت رضایتی که پیوسته سیال است میان ماندن و رفتن، ساختن و ویران کردن، داشتن و نداشتن. نمایشگاه عکس مریم سعیدپور با عنوان «نیم فاصله» در ساعت 16 روز جمعه 13 دی ماه گشایش یافته و تا ساعت 20 ادامه خواهد یافت. علاقمندان می توانند تا پایان روز 27 دی ماه همه روزه از ساعت 11 تا 19 از این نمایشگاه دیدن کنند. گالری فرمانفرما دوشنبه ها تعطیل است. گالری فرمانفرما در تهران، خیابان کریمخان زند، خردمند شمالی، کوچه اعرابی2 واقع شده است. منبع: پایگاه عکس چیلیک

کتاب عکس «نگاهی به فتوژورنالیسم جنگ تحمیلی» منتشر شد

operator 108

کتاب عکس «نگاهی به فتوژورنالیسم جنگ تحمیلی» به قلم نازلی عباسی اهوازی و دکترمحمدرضا شریف زاده چاپ و منتشر شد و جهت تهیه علاقمندان در اختیار پایگاه تخصصی کتاب عکس(KetabeAks.ir) قرار گرفت. کتاب «نگاهی به فتوژورنالیسم جنگ تحمیلی» در چهار فصل مستقل: نگاهی به تاریخچه فتوژورنالیسم در جهان، عکاسی و جنگ تحمیلی در ایران، بازتاب تصویری جنگ در روزنامه های اطلاعات و کیهان، مصاحبه با عکاسان جنگ تحمیلی تنظیم و نگارش شده است. کتاب در فصل نهایی در قالب سخن آخر هم به انتشار اسامی عکاسان حرفه ای و غیرحرفه ای از جنگ تحمیلی و همچنین به انتشار اسامی اعضای گروه «چهل شاهد» در سالهای آغازین جنگ هم اشاره داشته است. در بخشی از مقدمه کتاب به قلم دکتر محمدرضا شریف زاده به تاریخ پاییز 1394 آمده است: «عکس و عکاسی همیشه خلاقیتی را به تصویر می کشد که در پی نگاه جستجوگر عکاس پدید می آید و این پدیدۀ تصویری همیشه در تلاش بوده است تا آنچه را که هست به هستی درآورد و جاودانه کند، اما در این میان، برخی چنان به واسطه این هنر و صنعا نوین بشری در جاودانه های ملتی ریشه دوانیده اندکه فراتر از هر عنوان یا هر کادر تصویری است». نازلی عباسی در انتهای مقدمه مربوط به نویسنده کتاب نیز آورده است: «این کتاب به بررسی پوشش تصویری جنگ در روزنامه های کیهان و اطلاعات می پردازد. پژوهش حاضر بر اساس مطالعه میدانی و با تکیه بر سخنان عکاسان جنگ انجام شده است. کتاب سعی دارد به معرفی عکاسی خبری جنگ در دوران دفاع مقدس بپردازد. با توجه به اینکه منبع مکتوب و مدوّنی در باب عکاسی جنگ در ایران وجود ندارد و تاریخچه فتوژورنالیسم در ایران در دسترس نیست، امید است این کتاب با همه کاستی هایش بتواند فتح بابی برای پژوهش های بعدی در این زمینه باشد». این کتاب بنابر معرفی نویسنده عکس محور و پژوهش محور تنظیم شده است و نگارنده در قسمتی از معرفی کتاب آورده است : ” به واقع این خاطرات تصویری همیشه طعمی از لذت و خوشی با خود به همراه ندارند و گاه یاد آور آرمان هایی هستند که باید می ماندند و ماندند ، حتی به قیمت آن ها که رفتند و اکنون فقط در کادر تصاویر ذهنی و تاریخی ما باقی مانده اند و چه نیکو .” کتاب عکس «نگاهی به فتوژورنالیسم جنگ تحمیلی» به تالیف ” نازلی عباسی اهوازی ” و ” دکتر محمد رضا شریف زاده ” در 344 صفحه به شماره شابک: 5-2259-03-600-978 در قطع خشتی انتشارات سوره ی مهر با شمارگان 1250 نسخه به قیمت پشت جلد هشتاد هزار تومان/ 800000 ریال چاپ شده و جهت معرفی و ارایه در اختیار « پایگاه تخصصی کتاب عکس » قرار گرفته است. در صورت تمایل به سفارش و دریافت نسخه ای از این تالیف به سایت کتاب عکس مراجعه و یا « ایـنـجـا » کلیک کنید. منبع: پایگاه عکس چیلیک

نمایشگاه گروهی عکس «زندگی روزمره» در بوشهر

operator 168

نمایشگاه گروهی عکس با عنوان «زندگی روزمره» با رویکرد هنر معاصر و عکاسی مستند از روز یکشنبه 15 دی ماه جاری در گالری سوره شهر بوشهر برپا می شود. به گزارش پایگاه عکس چیلیک در این نمایشگاه عکس که با راهنمایی سعید عرب زاده برگزار می شود، اسامی هنرجویانی چون: ارس زنگنه، امیدرضا پورنبی، المیرا فروزانی، بهار چعبی، پیمان دیرنده، علی تیموری، لیلا پورحسن زاده، محبوبه دهقانی، محدثه بهروزی، محسن داودی، مرصاد رنجبر و مریم ترابی حضور دارند. در نمایشگاه گروهی عکس «زندگی روزمره» تعداد 21 قطعه عکس سیاه سفید و رنگی در اندازه 50 در 70 س.م با رویکردی مستند به موضوع زندگی روزمره به نمایش گذاشته شده است. شایان ذکر است که این نمایشگاه دستاورد تلاش یک سال شرکت در جلسه های متمادی “نقد و بررسی عکس” توسط سعید عرب زاده با هنرجویان نامبرده است. نمایشگاه گروهی عکس «زندگی روزمره» ساعت 19 روز یکشنبه 15 دی ماه گشایش یافته و تا ساعت 21 ادامه خواهد داشت. سایر علاقمندان می توانند همه روزه تا پایان روز پنجشنبه 19 دی ماه از ساعت 18 تا 21 از این عکس ها در محل گالری سوره شهرستان بوشهر دیدن کنند. گالری سوره بوشهر در میدان قدس، حوزه هنری استان بوشهر واقع شده است. طراح پوستر ابوالفضل ادیم منبع: پایگاه عکس چیلیک

آغاز به کار دبیرخانه چهارمین دوسالانه ملی عکس سرمایه اجتماعی

operator 166

نشست خبری چهارمین دوسالانه ملی عکس سرمایه اجتماعی با هدف انتشار رسمی فراخوان این دوره در محل دبیرخانه دائمی دوسالانه ، دفتر موسسه سبزکاران بالان برگزار شد. به گزارش پایگاه عکس چیلیک در این نشست که ظهر امروز چهارشنبه 11 دی ماه سال 1398 در محل موسسه سبزکاران برگزار گردید، اعلام شد که دلیل تاخیر انتشار فراخوان این دوره، چالش جذب حامی مالی بوده که نهایتا با تامین حداقل ها چهارمین دوسالانه آغاز شد. افشین میرزایی دبیر دوسالانه ضمن تشکر از حامیان مالی و معنوی این دوره به موضوع سرمایه اجتماعی پرداختند که آن، محدود به مرز های جغرافیایی نبوده و برآنیم بتوانیم در آینده ای نزدیک به صورت بین المللی دو سالانه را برگزار کنیم. سپس اذعان داشتند که دلیل برگزاری چنین جشنواره ای توسط یک موسسه محیط زیستی این بوده که اعتقاد داریم محیط زیست بدون صلح و صلح بدون اعتماد ممکن نخواهد بود و اعتماد خمیرمایه ایجاد سرمایه اجتماعی در جامعه است. چهارمین دوسالانه ملی عکس سرمایه اجتماعی متشکل از بخش اصلی با موضوعیت “سرمایه اجتماعی” و بخش ویژه “سرمایه اجتماعی در جشن ها و بازی های بومی و محلی” در سرزمین ایران خواهد بود. از تغییرات این دوره نسبت به ادوار گذشته تعیین هیات ارزیابی متشکل از افراد متخصص و صاحب نظر برای ارزیابی اولیه مصادیق تصویری خواهد بود. تلاش ما بر این است بتوانیم نمودهای کم تر دیده شده سرمایه اجتماعی در جامعه را به نمایش بگذاریم. سپس نسیم طواف زاده مدیرعامل موسسه سبزکاران و برگزار کننده دوسالانه، ضمن اشاره به موضوعات و مثال هایی از نمودهای سرمایه اجتماعی در جامعه اشاره کرد: ما اعتقاد داریم سرمایه اجتماعی ابزار توسعه نیست بلکه نماد و نشانه ای است که می تواند نشان دهنده توسعه باشد. ما برآن نیستیم بگوییم وجود سرمایه اجتماعی یعنی رسیدن به توسعه بلکه برآنیم بگوییم در کنار سایر شاخص های توسعه پرداختن به موضوع سرمایه اجتماعی ضروری و بایسته است. در این دوره هیئت داوران به دبیری الوند رضازاده متشکل از: مهدی سروری، علی شاکر، علیرضا عزتی، شباب گلچین و کریم متقی خواهد بود. طواف زاده تاکید کرد: تلاش کرده ایم تا از سایر استان ها نیز افراد خبره ای را در گروه داوری جشنواره داشته باشیم. طبق ادوار گذشته دبیرخانه دائمی دوسالانه و برگزاری مراسم اختتامیه و نمایشگاه اولیه در شهر رشت خواهد بود و سپس نمایشگاه آثار برگزیده را در سایر استان ها خواهیم داشت. ضمن اینکه آثار برگزیده سومین دوره در 5 استان کشور در سال 97 به نمایش گذاشته شدند. ضمنا از تغییرات دیگر این دوره ، ایجاد سایت تخصصی دوسالانه عکس سرمایه اجتماعی می باشد که علاقه مندان از امروز می تواند با مراجعه به آدرس WWW.SCF.PICS ضمن دریافت اخبار و اطلاعات لازم با موضوع سرمایه اجتماعی؛ برای شرکت در این دوره اقدام نمایند. آخرین مهلت ارسال آثار به این دوره از جشنواره: 15بهمن ماه 1398، اعلام نتایج داوری: 30بهمن1398 و آیین اختتامیه این دوره از دوسالانه و شروع نمایشگاه: 10 اسفند1398 تعیین شده است. عکس از: عباس علیزاده منبع: پایگاه عکس چیلیک

یادداشت: «اسناد زندگی» نمایشگاه عکسی متمایز ولی عاری از نظر شخصی

operator 250

در سرشلوغی های این روزها، یکی از عالی ترین اموری که می توان به اش پرداخت حضور در نمایشگاه های هنرهای تجسمی و دیدار از عکس و آثار عکاسان است. نمایشگاه هایی که گاه آثار یک نفر و گاه! آثار چندین نفر را در پس یک بهانه و هدف به نمایش می گذارند. فهرست نمایشگاه های سطح شهر را که جستجو می کنی به نمایشگاهی از آثار عکاسان مستند در گالری نگاه برمی خورم که برای ارایه به محضر دیدگان بیننده، هفته نخست دی ماه را به خود اختصاص دادند. عصر روز بعد از افتتاحیه سری به محیط این گالری زدم و در خلوت حضور تماشاگران ، سعی ام بر دقت و مشاهده هر یک از آثار ارایه شده متمرکز شد که گاه! تا جایگاه اتوگراف پیش رفته بودند. آثاری که مشهود بود در اخبار نمایشگاه بر روی نام عکاسان آن بیش از سبک و سیاق نگاه و شیوه تشخیص شان تاکید شده است. در خبر مربوط به این نمایشگاه از این اسامی به عنوان عکاسان صاحب اثر یاد شده بود: کوروش ادیم ، امیرعلی جوادیان ، نادر داوودی ، سعید دستوری ، محسن راستانی ، مسعود زنده روح کرمانی ، مریم زندی ، سیّدجلال الدین سپهر ، مجید سعیدی ، نادر سماواتی ، افشین شاهرودی ، سیوا شهباز ، سیف الله صمدیان ، جاسم غضبانپور ، حسن غفاری ، محمد فرنود ، علی قلم سیاه ، کاوه گلستان ، هنگامه گلستان ، بهرام محمدی فرد ، ساسان مویدی ، مهدی منعم ، ساعد نیک ذات ، پیمان هوشمند زاده ، آلفرد یعقوب زاده و آرش یغماییان . در بدو ورود به گالری تصویر قاب نخست این نمایشگاه در قالبی با ارایه ای بسیار پسندیده متنی با این عبارت را خطاب به مخاطب یادآور می شد: «هیچ چیز مثل زندگی تازه نیست و هیچ زبانی همچون زبان تصویر، نمی تواند زندگی را آنگونه که هست بیان کند. عکس های مستند، اسنادی تصویری هستند که قطعه ای از زمان بی تکرار را در خود حفظ می کنند. این مجموعه شامل مستنداتی از نگاه 26 عکاس است که هر یک به گونه ای گوشه ای از زندگی را در برهه ای از زمان نشان می دهند. در هریک از قاب ها زندگی از دیدگاه یک عکاس، در کسری از ثانیه متوقف و ماندگار گشته است». تم اصلی نمایشگاه، مستند نگاری است. عکس هایی از زندگی مردم متفات دنیا در مکان های مختلف. نمایشگاه عکس”اسناد زندگی” روایتی است تصویری از رویدادها، احساسات، درونیات، وقایع و حتی روند زندگی انسان ها در گوشه ای از تاریخ. شاید یک درنگ هرمنوتیک باشد از این گروه در زمانه ای که کمتر کسانی به ارزش و ماهیت عکاسی مستند می پردازند. از آنجا که عکاسی مستند به ثبت واقعیت های یک جامعه آن گونه که هست می پردازد، ثبتی که از دیدگاه و منظرِ عکاس می باشد، پس در روند این نمایشگاه می توانیم منتظر نوعی تحلیل و بررسی شرایط ثبت شده نیز باشیم که به نظر می رسد عکاسان شرکت کننده از پس این موضوع به درستی برآمده اند. سه قاب از مجموع آثار اصلی و چشمگیر نمایشگاه مربوط به جاسم غضبانپور عکاس عرب زبان ساکن تهران است و سالها تجربه انواع عکاسی را با خود حامل است. غضبانپور در این قاب ها بیننده را با خود به سال های جنگ ایران و عراق می برد. روایتی نه چندان بی طرف، امّا از دریچه چشم عکاس مستندپرداز که به دلیل ترکیب بندی، زاویه دوربین و نوع پرداخت به موضوع جنگ، چنان احساسات و عقل بیننده را توامان به چالش می کشد که گویی ساختار عکس هم اکنون در حال رخ دادن و ساخته شدن است. این سه قاب با قدرتی کم نظیر در ترسیم یک پیکتورالیسم عکاسی گونه گویی قصد دارد بیننده را با خود به حال و هوای دوران جنگ ببرد و ذهن بیننده را درباره آن بارها و بارها به تفکر وادارد. قاب های جاسم غضبانپور شاید قصد ساختن پلی از گذشته به زمان حال را دارند و وقتی در کنار قاب های دیگر قرار می گیرد گاه با برخی از آنها نظیر قاب “کاوه گلستان” همراه شده و هم داستانی می کند و گاه بی ارتباط با بقیه قاب ها داستان مستقل و مستند خود را می گوید. در مرور عکس های نمایشگاه، گاه! برخی عکاسان درگیر رنگ و فرم شده و کفه مستندگرایی ثبت را سبک کرده اند و گاه! برخی عکس ها_مستقل از تکرارشان در نمایشگاه های دیگر_ بیننده را با این چالش مواجه می کند که اگر بنیه اسامی عکاسان مستند ما در این نام ها متمرکز است پس چرا این گروه از عکاسان مستند اهل تولید و ارایه عکس هایی نو برای مخاطبین امروزشان نیستند؟ بدون تردید «عکس» یک اثر لحظه ای با اتکا به تجربه سالها دقت در عناصر دانش و تجربه است و زمانیکه فرآیند ثبت را طی می کند تا به عنوان عکس هنری و عکس موفق نائل آید قید زمان بر آن کمتر تاثیرگذار است، با این حال پرسشی که می تواند مطرح باشد این است که چرا عکسی بیش از بیست سال از ثبت و ارایه و نمایش چندباره آن گذشته، و با وجود جایگاه مخاطب سنجی اش در فهرست دیگر عکس های ارایه شده در این نمایشگاه دیده شده است. براستی جایگاه واقعی اینگونه عکس ها کجاست؟ البته که دامنه کار عکاسی مستند در حوزه پرداخت و ارایه به قدری وسیع و قابل شرح است که جا داشت هر یک از عکاسان صاحب اثر با ارایه متنی که سندی نظری بر عکس مستند ایشان می توانست تلقی شود با انگیزه بازتعریف یک «آن» در نمای نگاه مخاطب قرار گیرد و دلیلی اصولی و نه معمول! برای تقویت یک رابطه دوسویه بین عکس و بیننده ای باشد که گام در یک سمپاد مستعد شناخت موضوع و زمان و لحظه گذاشته است. انجام این کار شاید! با یک درخواست و هماهنگی بار آموزشی نمایشگاه را نیز در کنار ارایه یک استراکچر هنری شامل می شد تا با تکمیل فرآیند نمایش عکس گامی اصولی تر را مخاطب مشاهده می کرد. و اما تشویش را در انتخاب و نوع و شکل و تعداد ارایه عکس ها در این نمایشگاه به وضوح می توان دید. تشویشی که البته تا حدی با نمایشگاه های گروهی سازگار است و نشات گرفته از شرایط تعریف شده در حوزه چهارچوب های ذهن عکاس در قبال دعوت گالری ها و نمایشگاه گردان ها و در برابر مخاطبین آثار است؛ تا در عین این تشویش و گسیختگی، مجالی برای دریافت این پاردوکس در محیط نمایش ایجاد شود تا دیگر موارد کمتر مورد ارزیابی قرار گیرند. شاید برای بیننده برقرار کردن ارتباطی موزون بین آثار حاضر و حتی بیست و شش عکاس نمایشگاه سخت و غیر ممکن باشد و او را دچار نوعی سردرگمی ناخواسته در کمینه میان تشخیص و تحلیل نماید. در مجموع آثار تنی چند از عکاسان حاضر در این نمایشگاه به قدری با ظرفیت و جامعیّت انتخاب و ارایه شده اند که جور تعجیل و گذر از امتناع از یک حضور ساده و نه ضعیف! توسط برخی دیگر از عکس های نمایشگاه کشده شده و در پاره ای موارد تا حدّی رفع مافات نیز می کنند. آثار برخی چون: محمد فرنود، نادر داودی، جاسم غضبانپور، آرش یغماییان، سعید دستوری، نادر سماواتی، سیف ا.. صمدیان، آلفرد یعقوب زاده، بهرام محمدی فرد، پیمان هوشمند زاده و مهدی منعم در تعریف عکس مستند و بازتولید یک اثر هنری شاید در جرگه بهترین های این نمایشگاه تعریف شده و جای داده شوند. نمایشگاهی که دربرگیرنده اسامی شناخته شده در عکاسان ایران است و در پاره ای موارد کاملا بی ارتباط به عکاسی مستند؛ ولی قدرت مجروح برخی عکس ها تا آنجا است که به هیچ وجهی مبیّن این نام و سابقه و شهرت نتوانسته باشد. آندرئاس فینینگر در بخشی از کتاب نور و نورپردازی ذر عکاسی آورده است: «دو سرمایه با ارزش برای هر عکاس، تمایز و نظر شخصی است». بر این پایه این گفتار، نمایشگاه حاضر از منظر ارزشمند بیننده شاهد تمایز و در حوزه نظر شخصی با فقری آشکار و یا تعریفی مبهم مواجه است به شکلی که ردیف عکس های نمایشگاه را در ذیل عنوان در عین با هم بودن بایستی یکسان سازی نمایید در حالیکه بی هم بودن این آثار از هم در بُعدِ نمایش مشهود و آشکار است. به هر صورت دیدن آثار مستند عکاسی از عکاسانی صاحب نام در یک نمایشگاه در نگاه نخست شاید جذاب و دیدنی به نظر بیاید اما دیدن نمایشگاه فارغ از نام و نشان این عکاسان نیز باید به اندازه شهرت شان جذابیت و کشش ایده آلی را در ذهن و نگاه بیننده ایجاد کند. در نهایت عدم اهمیت به جانمایه عکاسی مستند از سوی بسیاری از نهادهای متولی از جمله “انجمن عکاسان ایران” که برخی اعضای آن در این گذار دارای اثرند و فرصت دوسالانه های عکس و عکاسی و … کار مدیریت گالری و گردآورنده آثار را بااهمیّت می کند. اهمیّتی که نبایست پوششی بر خطای انتخاب و ممیزی صورت نگرفته در ساختار و عدم پذیرش برخی عکس ها به احترام دیگر نگاه های فاخر در این مجموعه باشد. صبرا رئیسی منبع: پایگاه عکس چیلیک

نمایشگاه گروهی عکس « آن یک لحظه » در خانه هنر ۱۴

operator 277

نمایشگاه گروهی عکس « آن یک لحظه » عصر روز جمعه 13 دی ماه جاری در خانه هنر ۱۴ گشایش می یابد. به گزارش پایگاه عکس چیلیک این نمایشگاه گروهی متشکل از: آثار 17 تن از عکاسان علاقمند است که به کوشش حمید مهدوی و با عکس نگاره های هنرمندان برگزار می شود. در بخشی از متن قاب نخست مربوط به این نمایشگاه عکس آمده است: «آنچه مسلم است هر یک از آدم ها دارای سرنوشتی خاص خویش اند. لحظه هایی از زندگی. زندگی اگر جریانی مداوم باشد، این جریان از تمامی انسان ها ساخته شده و هر یک با حضوری هر چند کوتاه، بر ساخت آن تاثیر گذار اند و این حضور کوتاه سرشار از ماجراها و حوادث و تلخی و شادی است. هر شخص قصه هایی در دل خود دارد. که هیچ به دیگری شبیه نیست. عکاس با ثبت تصویر اورا معرفی می کند و حال آنکه با بیان بخشی از سرنوشت او ، ما را به او نزدیک تر و آشنا می کند. او دیگر یک عکس نیست. انسانی است که ما را به درون زندگی خود دعوت کرده. تلاش ما در این نمایشگاه رویارویی مخاطب با انسان هایی است که نه معروف اند و نه خاص، بلکه قصه ای خاص خویش دارند. بیان بخشی از این قصه ها ، آنها را آشنا و نزدیک تر می کند. گویی اکنون دیگر تنها یک عکس نیست، بلکه بخشی از زندگی است که ما با ” آن یک لحظه” روبرو ایم». اسامی صاحبان عکس در این نمایشگاه گروهی به این ترتیب معرفی شده است:  فاطمه پازُکی، فروغ جدیری، تینا دلنوازی، عاطفه دهدار، سعید فلاح فر، رضا قاضیانی، امیر علیمی، مهران گل محمدی، عارفه لک، زهرا لطفیان، رویا مرادخانی، المیرا مجابی، مژگان منصوری، حمید مهدوی، فاطمه مهری، مهناز میناوند، هانیه یاوری. نمایشگاه گروهی عکس « آن یک لحظه » در ساعت ۱۶ روز جمعه 13 دی ماه گشایش یافته و تا ساعت ۲۰ ادامه خواهد داشت. علاقمندان می توانند تا پایان روز پنجشنبه ۱۹ دی ماه همه روزه به جز روز شنبه از ساعت ۱۶ تا ۲۰ از عکس های ارایه شده در این نمایشگاه دیدن کنند. گالری روزهای شنبه تعطیل است. خانه هنر ۱۴ در تهران، خیابان انقلاب ، خیابان خارک ، شماره ۱۴ واقع شده است. منبع: پایگاه عکس چیلیک

نشست عکاسی در حاشیه نمایشگاه گروهی عکس «اسناد زندگی»

operator 222

روز جمعه 6 دی ماه نشستی با عنوان ” بررسی عکاسی مستند اجتماعی با نگاهی بر آثار نمایشگاه اسناد زندگی” در گالری نگاه برگزار خواهد شد. به گزارش پایگاه عکس چیلیک دکتر محمدرضا شریف زاده، عکاس، پژوهشگر و استاد دانشگاه و همچین حسن غفاری به عنوان یکی از عکاسان صاحب اثر در این نمایشگاه که با موضوعیت مستند اجتماعی برپا شده است، پیرامون چیستی عکاسی مستند و همچینین مرور آثار 26 عکاس نمایشگاه عکس اسناد زندگی خواهند پرداخت. عکاسان صاحب اثر در محل برگزاری این نشست عکاسی به این ترتیب معرفی شده اند: کوروش ادیم ، امیرعلی جوادیان ، نادر داوودی ، سعید دستوری ، محسن راستانی ، مسعود زنده روح کرمانی ، مریم زندی ، سیّدجلال الدین سپهر ، مجید سعیدی ، نادر سماواتی ، افشین شاهرودی ، سیوا شهباز ، سیف الله صمدیان ، جاسم غضبانپور ، حسن غفاری ، محمد فرنود ، علی قلم سیاه ، کاوه گلستان ، هنگامه گلستان ، بهرام محمدی فرد ، ساسان مویدی ، مهدی منعم ، ساعد نیک ذات ، پیمان هوشمند زاده ، آلفرد یعقوب زاده و آرش یغماییان . این نمایشگاه به کوشش نازلی عباسی اهوازی گرده آوری شده و از روز جمعه 29 آذر ماه در محل گالری نگاه آغاز به کار کرده و تا پایان روز 11 دی ماه جاری ادامه خواهد داشت. شرکت در این نشست ، رایگان اعلام شده و  علاقمندان می توانند ساعت 16 روز جمعه در محل گالری نگاه حضور به هم رسانند. برگزارکننده این برنامه نسبت به حضور منضبط در زمان برنامه ریزی شده تاکید کرده است. گالری نگاه در تهران، خیابان شهیدمطهری ، خیابان جم ، خیابان غفاری ، نبش کوی لاجوردی ، شماره 64 واقع شده است. ارسال متن گزارش برگزاری این نشست در صورت دریافت از سوی گالری و برگزارکننده در دستور کار تکمیل این خبر قرار خواهد گرفت/. منبع: پایگاه عکس چیلیک

نمایشگاه عکس «خودی» امیرمسعود ملکی در گالری سایه

operator 373

نمایشگاه عکس امیرمسعود ملکی با عنوان « خودی » با نگاهی انتزاعی و مینیمال در عکاسی در محل گالری سایه در حال نمایش است. به گزارش پایگاه عکس چیلیک در این نمایشگاه عکس تعداد 18 قطعه عکس رنگی با نگاهی انتزاعی و مفهومی مینیمال در اندازه 40 در 60 سانتیمتر دربرگیرنده نگاه عکاس به حجم ها و سایه های مدیریت شده ای که بواسطه نور بر آنها تابیده شده، به نمایش گذاشته شده است. امیر مسعود ملکی عکاس و گرافیست متولد سال 1348 و دانش آموخته کارشناسی رشته عکاسی از دانشکده هنرو معماری می باشد که کار بر روی مجموعه حاضر در گالری را از سال 1395 آغاز کرده است. در متن قاب نخست این نمایشگاه که به قلم عکاس «امیرمسعود ملکی» در درودی گالری و مقابل دیوار پرفورمنس احجام عکاسی شده در نمایشگاه نوشته شده، آمده است: «سهم فرد فرد ما از زندگی، طیف گسترده ای از مراحل، موقعیت ها، رویدادها، و روابط گوناگون است. که هر یک اثرات بسیاری بر وجوه شخصیتی ما می گذارند. واکنش درونی و بیرونی ما به این اثرات، در قالب الگوهای رفتاری فردی گاه ثابت و گاه متغیری نمود پیدا می کنند. در این الگوها هم جلوه های واقعی و دقیق از ماهیت وجودمان می توان یافت، هم جلوه های مجازی و گاه کاذب. گاه انتزاعی اند و گاه انضمامی. گاه همخوان با واقعیت ما، و گاه متفاوت و متناقض با ما …» در حاشیه این نمایشگاه رونمایی از کتاب مجموعه عکس خودی امیرملکی نیز انجام گرفته و کتاب عکس آثار نیز با امضای عکاس در محل نمایشگاه ارایه می شود. نمایشگاه انفرادی عکس امیرمسعود ملکی با عنوان «خودی» تا پایان روز چهارشنبه 4 دی ماه جاری در محل گالری سایه از ساعت 11 تا 20 پذیرای حضور علاقمندان به عکاسی مفهومی و عکس های انتزاعی است. گالری سایه در تهران، خیابان کریمخان، خیابان سنایی، خیابان سیزدهم، شماره ۲۱ واقع شده است. منبع: پایگاه عکس چیلیک

نهمین نمایشگاه سالیانه عکس انجمن عکاسان استان گلستان در گرگان

operator 176

نهمین نمایشگاه سالیانه عکس انجمن عکاسان استان گلستان از روز یکشنبه 1 دی ماه جاری در نگارخانه تالار فخرالدین اسعد گرگانی در گرگان به نمایش درآمد. به گزارش پایگاه عکس چیلیک در این نمایشگاهکه برای نهمین سال متوالی توسط انجمن عکاسان استان گلستان برگزار می شود، تعداد 51 تن از عکاسان عضو انجمن عکاسان استان گلستان با 60 قطعه عکس در اندازه 40 در 60 سانتیمتر حضور یافته اند. اسامی عکاسان صاحب عکس در اسن نمایشگاه گروهی به این ترتیب معرفی شده است: داوود عامری، یحیی کریم آبادی، محمدحسین پیله ور، محمود شکیبا، محسن خراسانی، علی فدایی، محسن کابلی، صابر مناجاتی، مهدی تیرانی، اویس غفاری، صالح قلیش لی، علی دهقان، علی خورشید کلایی، بهزاد رجبی، امیر شهاب شهابی، ارغوان کردی، آذین باقری، الهام فاطمی، فائزه کابلی کفشگیری، فطرت فرزانه، هاجر ایزانلو، حسن الوند، مهدی حسینی، المیرا سادات افضلی، محمود امامی، مهناز حسینی، مهسا معقولی، منان خراسانی، وحید گنجی، مریم ربیعی، مهدی صفری نژاد، فرشته تحمیدی، مهسا صفری، مجید نورمحمدی، زینب رضایی، مهدی غفوریان، محدثه پوراقدم، میثم امامی، مرتضی اسپومحلی، علی بامری، رضا ابراهیمی، پردیس محمدی، سیدرسول حسینی، سهیل قنبرزاده، سمیه شهرکی، سوسن شاه محمدیان، فرشته کریم بلند، عرشیا کریم آبادی، علی کریم آبادی، ساناز حاج ناصری و سیداحمد میردوستی. موضوع ویژه امسال در نگاه عکاسان نمایشگاه «جنگل های هیرکانی» عنوان شده است که در فهرست ثبت در میراث جهانی یونسکو قرار دارد. مسئولیت کنونی هیات مدیره انجمن عکاسان استان گلستان با: صابر مناجاتی به عنوان رئیس هیئت مدیره، یحیی کریم آبادی به عنوان مدیر عامل، علی فدایی به عنوان نائب رئیس هیئت مدیره، مهدی تیرانی با عنوان خزانه دار، صالح قلیش لی عضو هیئت مدیره، محسن کابلی عضو هیئت مدیره، سیّدرسول حسینی عضو هیئت مدیره، رضا میرکاظمی عضو هیئت مدیره و محمدابراهیم سقایی با عنوان بازرس است. نهمین نمایشگاه گروهی عکس عکاسان انجمن عکاسان استان گلستان تا پایان روز چهارشنبه 4 دی ماه جاری همه روزه از ساعت 17 تا 20 در محل سالن نگارستان تالار فخرالدین اسعد گرگانی پذیرای حضور علاقمندان به دیدار از عکس های این نمایشگاه است. تالار فخرالدین اسعد گرگانی در استان گلستان، گرگان، خیابان لشگر، میدان فخرالدین اسعد گرگانی واقع شده است. منبع: پایگاه عکس چیلیک  

بنر کتاب عکس

لایت روم