کتاب عکاس مینیمالیست منتشر شد

operator 818

منبع: تارنمای عکاسی از ایران کتاب “عکاس مینیمالیست”، اثر استیو جانسون توسط کریم متقی، پوریا زینال‌زاده و افسانه آدیگوزل منتشر شد. انتشارات کتاب پرگار این کتاب را در 224 صفحه و با تیراژ 2000 نسخه در تابستان 1395 خورشیدی به قیمت 300 هزار ریال منتشر کرده است. به گزارش تارنمای عکاسی از ایران، در پیشگفتار این کتاب به قلم “کریم متقی” آمده است؛ دوربین خوب و ابزارآلات متعدد تضمین‌ کننده‌ عکس‌های عالی و بی‌نقص نخواهند بود. نور، ترکیب بندی، درک سوژه و مسائلی از این دست از اهمیتی حیاتی برخوردارند. بنابراین با در نظر گرفتن موضوع و نوع فعالیت خود باید ابزار مکفی را انتخاب کرده و از بار غیرضروری بکاهیم. در مراجعه به تاریخ هنر و عکاسی ملاحظه خواهیم کرد که تأثیرگذارترین عکس ها – مانند “مرگ سرباز جمهوری خواه” رابرت کاپا، “کودك گرسنه‌ی سودانی و لاشخوری در کمین” کوین کارتر، “اعدام ویت‌کنگی غیرنظامی در سایگون” ادی ادمز و … – با ابزاری ساده تهیه شده‌اند و از سوی دیگر از تعدد عوامل و نشانه‌های بصری نیز در این عکس‌ها خبری نیست. از خلال تجارب تاریخی آموخته ‌ایم که راز تأثیرگذاری روایت‌های ادبی و بصری در پرهیز از تراکم دلالت‌های معنایی مضاعف و بهره‌گیری از حداقل عناصر تخیلی و بصری نهفته است. رباعیات خیام، حکایت‌های سعدی، ناصر خسرو و عبید زاکانی، داستان و فیلم‌های کوتاه و هایکوهای ژاپنی در نتیجه‌ی نقصان فناوری یا عدم اشراف به ابزار شکل نگرفته‌اند، بلکه زاییده‌ی ذهن خلاق و کمینه‌گرای (مینیمالیستی) هنرمند بوده‌اند. آثار به جامانده بر دیوار غارها و بدنه‌ی ظروف سفالینِ عهدهای پیشین ما را در سادگی این اشکال و همچنین سادگی ابزار خلق و تولیدشان به فکر وا می دارد؛ که بازنمایی تأثیرگذار یک شیء و رویداد چگونه با ایجاد چند خط و نقطه، توسط ابزاری ساده و دم دستی، انجام گرفته است. طبیعی است که در ژانرهای متنوع عکاسی – معماری، پرتره، طبیعت، خیابانی، مستند و … – به ابزاری متفاوت نیاز خواهیم داشت و توفیق در تمام این زمینه‌ها تنها با یک دوربین slr غیرممکن است. در خود عکس و بازنمایی رویدادها و اشیا نیز تعدد عوامل بصری، قوه‌ تخیل عکاس و نهایتاً مخاطب را پراکنده خواهد ساخت. عکس‌های ساده و سرراست، با حداقل عوامل بصری، راه را برای خوانش آسان و موفق تصویر و نتیجه‌گیری مخاطب باز می گذارد. پرواضح است که شناخت از موضوع و تشخیص ابزار مورد نیاز و ایجاز در استفاده از نشانه‌ها و استعاره‌ها، مختصرگویی و مختصرنمایی، تخیل عکاس و نهایتاً درک مخاطب را هموار خواهد کرد. رابرت براونینگ می‌گوید ” Less is more کمتر، بسنده‌تر” و “ساده‌تر، قابل فهم‌تر”. ازین روی “خلق ترکیبی بی‌نقص، صراحت و سادگی بیان در گروی بهره‌گیری از ابزار مکفی و متمرکز ساختن کادر عکس در عناصر اصلی است”.  

برترین تصاویر جهان در ۲ آبان ۹۵

پایگاه عکس چیلیک

operator 618

منبع: خبرگزاری مهر – تصاویر امروز را با موضوعات پیرامون المپیک بین المللی آشپزی در آلمان، مسابقات قهرمانی پرتاب تبر در سوئیس، زندگی روزانه مردم موصل عراق و ابتلای پرندگان هندی به آنفولانزای مرغی خواهید دید. عبور قایق گردشگری در طبیعت پاییزی ژاپن (AP) شرکت کننده اهل ترکیه با مجسمه «انگلا مرکل» ساخته شده از شیرینی در المپیک بین المللی آشپزی آلمان شرکت کرد. (dpa) تصادف زنجیره ای در مسابقات اتومبیلرانی نسکار آمریکا (AP) اولین دوره از مسابقات قهرمانی پرتاب تبر در سوئیس (EPA) زن کشمیری برای دستگیری برادر خود در طول تظاهرات اشک می ریزد. (AP) ماهیگیری از روخانه ای در آمریکا (AP) دوچرخه سواری نزدیک میدان نفتی آتش گرفته موصل عراق (Getty) هنرمند فلسطینی تصویر «محمد کلی» را نقاشی می کند. (Getty) زندگی روزانه مردم عراق در جنوب موصل  (Reuters ) عکاسی پرتره از زن بومی هندی در طول جشنواره سنتی (Getty) پرندگان در باغ وحش دهلی نو به آنفولانزای مرغی مبتلا شدند. (EPA) برگزاری جام جهانی اسکی زنان در اتریش (Reuters) آتش سوزی در انبار پالت های چوبی و مواد بازیافتی در کالیفرنیا (AP) کودکان هندی در راه بازگشت از مدرسه به خانه (AP) قدمت اسب حک شده با گچ روی تپه ای در انگلیس به قرن ۱۸ میلادی می رسد. (Reuters)

گفتگو با سیدمهرداد شریفی به بهانه افتتاح نمایشگاه عکس « این شهر صنعتی است»/سه اپیزود تامل برانگیز

operator 365

منبع: وقایع استانی – «هوای اراک برای یازدهمین روز متوالی آلوده و ناسالم است»، «ادارات اراک و شازند در پی افزایش آلودگی هوا تعطیل شد»، «اراک در وضعیت هشدار آلودگی هوا قرار دارد»، «در انتظار اجرای طرح کاهش آلودگی هوای اراک»، «صنایع آلاینده پر‌درآمد نباید از پرداخت عوارض آلایندگی معاف شوند»، «هشدار استاندار مرکزی به صنایع آلاینده»، این ها تیترهایی بود که بالای سر مخاطبان نمایشگاه عکس «این شهر صنعتی است» پرواز می کرد آن هم توسط موشک های کاغذی که محتوایشان اخبار معتبر از همین تیترها بود. اراک، یک شهر صنعتی است، شهری که به واسطه همین صنعتی بودند با معضلات و آسیب هایی رو به رو بوده است که از جمله آن ها آسیب های زیست محیطی و به تبع آن بروز انواع بیماری ها در میان شهروندان این شهر است. بارها و بارها مشکل آلودگی هوای اراک در رسانه ها و جلسات متعدد مطرح شده است و دریغ از اتفاقی مثبت در این زمینه شاید باید روش طرح آن تغییر کند شاید باید حساسیت مسئولین امر نسبت به آن را از زاویه و با ابزاری دیگر گوشزد کرد، این بار یک هنرمند عکاس این وظیفه را بر عهده گرفت و داستان آنچه بر شهر صنعتی اراک می گذرد را در سه اپیزود در قالب عکس های مستند اجتماعی آورده است روایتی از زنجیره صنعت، آلودگی و بیماری های ناشی از آن در اراک، این عکس ها از دریچه نگاه سید مهرداد شریفی عکاس اراکی به تصویر کشیده شده است.در افتتاح این نمایشگاه دو اجرای مفهومی نیز برگزار شد یک ویدئو آرت و یک پروفورمنس آرت برای تکمیل داستانی که بر شهر ما می گذرد. به همین مناسبت وقایع استان گفتگویی با مهرداد شریفی داشته است. ایده راه اندازی این نمایشگاه با چنین سیر روایتی از کجا آمد؟ این نمایشگاه در واقع یک مجموعه عکس مستند اجتماعی است، همیشه دنبال فرصتی بودم تا بر روی یک موضوع مستند اجتماعی کار کنم که ماهیت این نوع عکاسی در آن خیلی بارز باشد. این ایده در ذهن من بود و به این موضوع فکر می کردم که عکس هایم دارای ویژگی ای باشند که یک درد و آسیب اجتماعی ملموس که همه مردم با آن دست به گریبان هستند و به طور مستقیم با زندگی مردم این شهر در ارتباط است را نشان دهند، از همان ابتدا موضوع آلودگی محیط زیست از جمله آب و هوا به ذهنم رسید و در نهایت فکر کردم آلودگی هوا مسئله ایست که امروز برای تمام اراکی ها تبدیل به یک چالش و نگرانی شده و در زندگی روزمره آنان تاثیر مستقیم دارد. برای پرداخت به این موضوع صنعت را اولویت قرار دادید و حتی در عنوان نمایشگاه هم دیده می شود « این شهر صنعتی است» چرا اشاره به صنعت و تاکید آن اینقدر از نظر شما پررنگ است؟ برای پرداخت به درگیری مردم با آلودگی و آسیب های آن در وهله اول باید دید که این آلودگی از کجا آمده و چرا ما دچار این معضل شده ایم؟ بدیهی است که ما در روند توسعه یافتگی خودمان مسیر درستی را نپیمودیم و این توسعه ناموزون بوده است، در کشورهای دیگر توسعه پایدار و رشد به همراه استفاده صحیح از منابع طبیعی و آسیب نرساندن به آن است، یعنی اگر در فرآیند توسعه این اتفاق نیفتد ما رشد صحیح نداشته ایم. در بررسی اینکه چه گزینه هایی باعث توسعه یافتگی ناموزون میشود بارزترین مسئله صنعت است و نمی توان انکار کرد که در بحث فرآیند توسعه یافتگی صنعت ناقص و مریضی داشتیم که لطمات بسیار زیادی به هوا و محیط زیست زده است. در کنار این مسئله فرآیند ذهنی من به این سمت هدایت شد که جزئی تر به مسئله نگاه کنم و با دقت و از نگاه دوربین به صنعت بپردازم. نمایشگاه شما از سه قسمت مجزا؛ ولی در ارتباط با هم تشکیل شده است، در مورد این روند و انتخاب عکس ها در هر بخش توضیح دهید. بله نمایشگاه من از سه اپیزود تشکیل شده است، اپیزودهایی که در ارتباط تنگاتنگ با یکدیگر هستند در واقع عکس های این نمایشگاه روایتگر یک داستان است و هر کدام یک خرده روایت هستند که ما را به روایت کلی می رسانند و هر یک از نماها قسمتی را تعریف می کنند که به طور مشخص ابتدا و انتها دارد. اپیزود اول در مورد صنعت است زیرا همانطور که گفتم صنعت یکی از پارامترهای مهم در آلودگی هوای اراک است البته در این بخش به معضلات کار در محیط های صنعتی غیر استاندارد و همچنین اشتغال زنان و کودکان پرداخته ام یعنی هر فریم نماد و اشاره ای به بخش های کمتر دیده شده فضای صنعتی اراک و مهم تر از همه آلایندگی آن است. اپیزود دوم به جامعه شهر نشینی اراک و تاثیری که از آلودگی هوا می گیرد اشاره دارد و شامل شات های مختلف است که هر کدام به بازخورد صنعت ناموزون در فضای شهری می پردازد. و اما اپیزود سوم پرداخت به آسیب های اجتماعی و جسمانی از جمله بیماری هایی که شاید خیلی از ما هم با آن روبه رو بوده ایم و یکی از رهاوردهای صنعت و آلودگی هوا است اشاره دارد. همه اپیزودهای این نمایشگاه با حرکت یک مرد آغاز می شود در اپیزود اول ورود مرد به یک واحد صنعتی و اپیزود دوم با تصویر مردی که بر روی ریل قطار حرکت می کند آغاز می شود و در واقع روایت داستان در نقطه آخر نمایش عکس های من به مرگ می رسد البته نه به صورت مستقیم، یک جای خالی بر روی یک تخت تمام آنچه بود که در نهایت از مسیر عکس ها به آن می رسیم. در کنار نمایشگاه عکس دو اجرای مفهومی در افتتاحیه این نمایشگاه برگزار شد در مورد دلیل اجرای آن ها توضیح دهید. عکس یک رسانه است؛ ولی من از دو مدیای دیگر نیز در کنار آن استفاده کردم وقطعا اگر هر مدیای دیگر در دسترسم بود برای روشنگری بیشتر این مسئله استفاده می کردم تا آنچه می خواستم بیان کنم را کامل تر و رساتر ارائه دهم. در کنار نمایشگاه دو اجرای مفهومی ویدئو آرت با عنوان«این شهر صنعتی است» و پرفورمنس آرت «خبرهای معتبر» داشتیم که به نوعی مکمل عکس های من بود. ویدئو آرت شامل تصاویر گرفته شده از گزارش های مختلف آلودگی هوای اراک در سایت ها و خبرگزاری های مختلف است که در تصاویر شهرمان که نماهای آلودگی در آن بارز بود محو می شدند. در پرفورمنس آرت هم، همان اخبار خبرگزاری ها پرینت گرفته شده و به صورت موشک های کاغذی در آورده شد تا نشان دهنده بی اعتباری این اخبار باشد، یعنی اعتبار این اخبار به اندازه یک کاغذ بی استفاده که اسباب بازی دست ساز می شود، است و شاید از آن جهت موشک کاغذی برای من اهمیت داشت چون یک وسیله بازی در دسترس برای کودکان است درست مانند محتوای خبرش که بیشتر کودکان در معرض آن قرار دارند و در تولید آن سهمی نداشته اند. در مورد آلودگی هوای اراک سال هاست که حرف هایی زده می شود ولی نتیجه ای در کار نبوده است. همانطور که خودتان گفتید بارها و بارها در مورد آلودگی هوا صحبت شده است؛ ولی به نظر می رسد به دلیل زیاد مطرح شدن از اهمیتش در میان مسئولین کاسته شده است، با توجه به اینکه در افتتاح نمایشگاه شما دکتر کریمی نماینده مردم حضور داشت آیا چنین حرکت و بیانی می تواند در مسئولین این حساسیت را مضاعف کند؟ همانطور که همه ما می دانیم کار هنرمند درمانگری نیست بلکه هنرمند بیانگر است یعنی از ابزار متفاوت برای بیان تیترهای مختلفی که هر روز مردم و مسئولین با آن رو به رو هستند استفاده می کند، من در واقع می خواستم بگویم که این درد اجتماعی را درک کرده ام و رسالت من بود تا با استفاده از ژانر مقدس مستند اجتماعی که داعیه بیان درد بشر و معضل اجتماعی دارد را این مسئله تصویر کنم. اعتقاد من این است که این مسئله بر روی مسئولین نیز تاثیر دارد و این مسئولین ارشد استانی هستند که باید در این زمینه درمانگر باشند و راهکارهایی برای حل این معضل که پیامدهای منفی و اثرات مخرب بر روی نیروی اجتماعی و انسانی دارد را به طور جدی دنبال کنند و امیدوارم این عکس ها تاثیر و تلنگری بوده باشد. در ابتدای نمایشگاه جمله ای آمده بود با مضمون «به این عکس ها گوش کنید»، آیا عکس می تواند اینقدر تاثیر گذار باشد؟ این جمله در واقع شعار نمایشگاه من بود به این عکس ها گوش کنید یعنی با دقت بیشتری آن ها را ببینید یعنی یک عکس می تواند تاثیرات بیشتر و عمیق تری بر شما داشته باشد به گفته یکی از مخاطبان عکس را هم می توان دید، هم شنید و هم بویید، تمام هدف من از این جمله تعمق در عکس ها بود. یعنی با جان و دل آن ها را دید و فهمید. گویا قرار است درآمد حاصل از فروش این عکس ها به مجمع خیرین سلامت در کمک به بیماران سرطانی بیمارستان خوانساری اهدا شود، اما آیا برای فروش این عکس ها برنامه ای دارید چون به نظر نمی رسد مخاطب عام دلش بخواهد عکسی از آلودگی یا روزهای بیماری همشهری اش در خانه اش باشد. من عضو مجمع خیرین استان هستم و هر حمایتی که بتوانم از این مجمع خواهم کرد، درست است من خیلی تمکن مالی ندارم؛ ولی دارایی های معنوی دارم که ارزشمند هستند قطعا حمایت همیشه مالی نیست و می تواند معنوی باشد، در مورد خرید تابلوها باید بگویم قطعا من از ابتدا می دانستم که مخاطب عام و حتی خاص این عکس ها را خریداری نخواهد کرد. خریدار این تابلوها بیشتر باید سازمان هایی باشند که به نوعی درگیر این مسئله بعنوان منتقد و یا حتی سیاست گذار هستند. من برای تهیه این مجموعه از عکس هایی که طی پنج ساله گذشته انداخته ام استفاده کردم برخی از تصاویر من بسیار دردناک بود که در این مجموعه نیاوردم ولی امیدوارم در نهایت آنچه هدف من از برگزاری این نمایشگاه بود محقق شود. نمایشگاه عکس « این شهر صنعتی است» از سی ام مهر تا ششم آبان ماه در نگارخانه ماندگار اراک دایر است.   سمیه انصاری فر  

عکس‌های ۲۶ عکاس روی دیوار رفت

operator 328

منبع: ایسنا – نمایشگاه آثار سه نسل از عکاسان زن ایران با عنوان «۲۶ عکاس» افتتاح شد. امیرحسین حشمتی – برگزارکننده‌ی این نمایشگاه – در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: یک سال طول کشید تا ایده‌ی شکل گرفته در ذهنم برای این نمایشگاه را به اجرا درآورم. ابتدا تصمیم گرفتم برای این‌که خدمتی به جامعه‌ی عکاسی کرده باشم، نمایشگاهی از عکاسان پیشکسوت برپا کنم، اما بعدها به این نتیجه رسیدم که نمی‌توان خطی بین پیشکسوت بودن یا نبودن عکاس‌ها کشید. به همین دلیل تصمیم گرفتم برای محدود کردن وسعت بالای عکاسی و عکاس‌ها، نمایشگاهی از آثار عکاسان زن برگزار کنم. او ادامه داد: برای برپایی یک نمایشگاخ خاص، یک فهرست ۳۱ نفره از عکاسان زن را که به کارهای‌شان علاقه‌مند بودم تهیه کردم. پنج نفر از آن‌ها به دلایل مختلف از این فهرست کنار رفتند و در نهایت ۲۶ عکاس برای نمایشگاه انتخاب شدند. حشمتی همچنین بیان کرد: در این نمایشگاه آثار سه نسل از عکاسان زن ایران در معرض دید علاقه‌مندان قرار گرفته است. به آن‌ها تم خاصی ندادم تا محدود نشوند. فقط گفتم یک دیوار سه متری در اختیار شماست تا آثارتان را با یک استیتمنت در اختیار نمایشگاه بگذارید. در نهایت با همدلی عکاسان این نمایشگاه شکل گرفت و آثار آن‌ها روی دیوار رفت. او افزود: در این نمایشگاه ۱۶۰ عکس از ۲۶ عکاس روی دیوار گالری قرار گرفته است. همچنین در روز افتتاحیه کتاب آثار نمایشگاه به همراه مصاحبه‌هایی با عکاسان رونمایی شد. مهروا آروین، آبنوس البرزی، غوغا بیات، مریم تخت‌کشیان، باران جعفری، سمیه جعفری، رعنا جوادی، زهرا خرمی، گوهر دشتی، مریم رحمانیان، هلیا رضایی، کمند رضوی، کیمیا رهگذار، آزیتا سمناک، مریم سعیدپور، نازلی عباس‌پور، نغمه قاسملو، شادی قدیریان، کتایون کرمی، هنگامه گلستان، نسیم گلی، یلدا معیری، تهمینه منزوی، حنا میرجانیان، مهشید نوشیروانی و همیلا وکیلی عکاسان حاضر در این نمایشگاه هستند. نمایشگاه «۲۶ عکاس» از ۳۰ مهر تا ۱۲ آبان‌ماه شنبه تا پنج‌شنبه از ساعت ۱۱ تا ۱۹ و جمعه‌ها از ساعت ۱۶ تا ۲۰ در گالری «شیرین» به نشانی خیابان کریمخان زند، خیابان سنایی، کوچه ۱۳، شماره ۵ ادامه دارد. گالری دوشنبه‌ها تعطیل است.

اثری از کیارستمی در نمایشگاه « هنر و اچ آی وی/ ایدز » به فروش رفت

کیارستمی | CHIIICK.com

operator 302

عباس کیارستمی شناسهٔ خبر: 3801849 – جمعه ۳۰ مهر ۱۳۹۵ – ۱۵:۳۹ هنر > موسیقی و هنرهای تجسمی عکسی از زنده‌یاد «عباس کیارستمی» در سریعترین زمان ممکن و در نخستین دقایق اولین نمایشگاه «هنر و اچ آی وی/ ایدز»؛ توسط یک مجموعه‌دار، در گالری پردیس سینمایی ملت تهران به فروش رفت. به گزارش خبرگزاری مهر، نخستین نمایشگاه «هنر و اچ آی وی/ ایدز» HIV / Aids با دبیری هنری کتایون مقدم، ساعت ۱۷ روز پنجشنبه ۲۹ مهر ماه جاری و یک روز قبل از افتتاح رسمی آن، پذیرای تعدادی از مجموعه‌داران آثار هنرهای تجسمی کشور بود که عکسی از زنده‌یاد «عباس کیارستمی»؛ بدون عنوان، آنالوگ و در اندازه ۳۰×۴۰ خلق در سال ۱۳۷۸ که توسط خود این هنرمند سرشناس، در زمان حیاتشان امضا شده و قاب گرفته شده بود؛ در نخستین دقایق این نمایشگاه و در سریعترین زمان ممکن، توسط یک مجموعه‌دار خریداری شد. در همان روز، اثری از «آنه محمد تاتاری» بدون عنوان، ترکیب مواد روی بوم ,در اندازه ۱۵۸×۱۴۱ خلق در سال ۱۳۹۵ و همچنین اثری از «کتایون مقدم» توسط همین مجموعه‌دار و نیز اثری از «فرح اصولی» تحت عنوان «پرواز»، آکریلیک روی بوم در اندازه ۳۰×۳۰ خلق در سال ۱۳۸۹، توسط یک مجموعه‌دار دیگر خریداری شد. در نمایشگاه «هنر و اچ آی وی/ ایدز» به نفع کودکان مبتلا به اچ آی وی/ ایدز، یک قطعه عکس چاپ دیجیتال اثر سیف‌الله صمدیان از پشت صحنه فیلم «ABC آفریقا» به کارگردانی زنده‌یاد عباس کیارستمی و همچنین دو قطعه عکس از جاسم غضبان‌پور از صحنه و پشت صحنه فیلم سینمایی «زندگی و دیگر هیچ» به کارگردانی این هنرمند ارزنده کشورمان به نمایش گذاشته شده است. نخستین نمایشگاه «هنر و اچ آی وی/ ایدز» برای حمایت از کودکان مبتلا به اچ‌آی‌وی/ ایدز، ساعت ۱۷ امروز جمعه ۳۰ مهر ماه جاری با حمایت و حضور هنرمندان سرشناس حوزه هنرهای تجسمی کشور، هنرمندان سینما و مردم در گالری پردیس سینمایی ملت تهران افتتاح می‌شود و تا ۹ شب نیز ادامه خواهد داشت. این نمایشگاه تا روز ۱۴ آبان ماه امسال نیز پذیرای علاقمندان خواهد بود تا با حمایتهای خود، کودکان مبتلا به اچ‌آی‌وی/ ایدز را یاری رسانند. فریبرز دارایی

عکس های حیات وحش

پایگاه عکس چیلیک

operator 519

منبع: خبرگزاری مهر – همه ساله مسابقه عکاسی حیات وحش توسط موزه تاریخ طبیعی لندن برگزار می شود. همزمان با برگزاری این مسابقه در سال 2016، نگاهی داریم به تصاویر برتر این مسابقه در سال های گذشته.

بزرگداشت دو عکاس دفاع مقدس در نگارخانه «برگ»

پایگاه عکس چیلیک

operator 392

منبع: خبرگزاری مهر – پنجاه و هشتمین نشست پژوهشی هنر با عنوان «عکاسی جنگ» به منظور تجلیل از امیرعلی جوادیان و سعید صادقی در نگارخانه برگ برگزار می شود. به گزارش خبرگزاری مهر، سازمان زیباسازی شهر تهران، مجله تندیس و انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس مراسم بزرگداشتی را برای دو عکاس باسابقه عرصه جنگ برگزار می‌کنند. در این مراسم که در نگارخانه برگ برگزار می شود مجید دوخته چی زاده و مهدی مقیم نژاد درباره این دو عکاس سخنرانی می کنند. امیرعلی جوادیان در سال ۱۳۸۳ موفق به اخذ مدرک دکترای هنری شده است. جوادیان، کار عکاسی را در سال ۱۳۵۸ در حوزه هنری آغاز کرد و در سال ۱۳۶۰ به عنوان عکاس خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران به جبهه‌های جنگ رفت و از همان زمان جنگ، موضوع اصلی عکس‌هایش شد. عکس‌های وی در کشورهای فرانسه، آلمان، الجزایر، ترکمنستان، ازبکستان و… به نمایش درآمده و تاکنون از یونسکو، ژاپن، سوریه و چین جوایز بین‌المللی دریافت کرده است. جوادیان انتشار کتاب‌های کتاب ایران (یک رودخانه، یک پنجره، یک قلب)، کتاب طبیعت، قالیچه‌های زمینه، تعلیم و تربیت و… را نیز در کارنامه خود دارد. سعید صادقی نیز عکاسی را از دوران انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ آغاز و با سمت عکاس و خبرنگار در روزنامه جمهوری اسلامی در سال ۱۳۵۸ همزمان با شروع جنگ تحمیلی ادامه داد. سپس مدتی را در حوزه سینمای کشور با دستیار فیلمبرداری و مدیر فیلمبرداری در فیلم‌های سینمایی و مجموعه‌های تلویزیونی سپری کرد که از جمله فیلم‌های که در آن مدیر فیلمبرداری بوده می‌توان به «پایان کودکی»، «مرگ سیاوش»، «آخرین روز تابستان» و …. اشاره کرد. وی پس از جنگ عراق نمایشگاه «نیمه پنهان جنگ» را بایک عکاس عراقی برگزار کرد و مستند بلگراد و کارگردانی و فیلمبرداری هفت قسمت از مجموعه مستند جنگ با نام «هفت زخم از دفاع مقدس» از دیگر فعالیت‌های هنری او به شمار می رود. صادقی تاکنون ده‌ها نمایشگاه عکس اختصاصی برپا کرده و در نمایشگاه‌های گروهی بسیاری نیز شرکت داشته از جمله موضوعات آن می‌توان به «جنگ»، «کودکان» ،«ایران امروز»، «زنان ایران» و … اشاره کرد. این نشست همراه با نمایش عکس‌ها و فیلم مستندی از زندگی این دو عکاس از ساعت ۱۶ تا ۱۸ امروز چهارم مهرماه در انتهای پاسداران، میدان هروی، خیابان وفامنش، خیابان جمالی، عمارت عین الدوله ، نگارخانه برگ برگزار می شود.

عکسی از دریاچه ارومیه منتخب اینستاگرام شد

دریاچه ارومیه | CHIILICK

operator 652

منبع: ایسنا – عکس مجید سعیدی – عکاس ایرانی – از دریاچه ارومیه به عنوان عکس منتخب اینستاگرام انتخاب شد. به گزارش ایسنا، سعیدی در توضیح این عکس نوشته است: «یک زن ایرانی با دخترش باحجاب در باقیمانده دریاچه ارومیه در شمال غربی ایران، یکی از بزرگترین دریاچه‌های آب شور دنیا. رنگ قرمز آب به دلیل وجود باکتری به نام هالوفیلس است که در محیط آبی بسیار شور رنگدانه‌های صورتی – قرمز تولید می‌کند.» مجید سعیدی متولد ۱۳۵۳ در تهران است. او عکاسی را از سن ۱۶ سالگی آغاز کرد و زمانی که ۱۸ داشت برای عکاسی به مرز ایران و عراق رفت. پروژه عکاسی او با عنوان «زندگی در جنگ» با موضوع زندگی مردم افغانستان پس از بروز جنگ در این کشور، تاکنون در رویدادهای عکاسی مختلف برنده جایزه شده است. انتهای پیام

داستان عکس : تابستان «سعید» چگونه گذشت؟

پایگاه عکس چیلیک

operator 621

  منبع: ایسنا – «سعید» در کلاس انشای مهرماه امسالش از تابستانی خواهد نوشت که در کوره های داغ آجرپزی گذشت. از روزهایی که هزار آجر سنگین را با دستان کوچکش جا به جا کرد، فقط برای 2 هزار و 500 تومان! اطراف شهر اصفهان زیادند، کوره های آجرپزی. کوره‌های خانوادگی که از لگدمال کردن گل بگیر تا پختن آجر در آتش را خودشان انجام می‌دهند. کوره ها پُر اند از بچه‌هایی که تابستانشان به «دپو» کردن آجر می‌گذرد، در میان این بچه‌ها اما خبری از صدای خنده و بازی‌های کودکانه نیست. هرچه هست، کار است و مردانگی. این کوره‌های آجرپزی زمستان‌ها خاموش اند، اما تابستان که می‌شود، طبقه کارگر و آنها که دستشان کمتر می‌رسد، به همراه اعضای خانواده شان راهی کوره‌ها می‌شوند. کسانی که خانه‌ای از خود ندارند، آجر می‌سازند برای خانه‌های دیگران. تا پایان ماه شهریور کارشان همنشینی با خاک، گل و آتش زیر آفتاب داغ است.   سعید روی آجرهای دپو شده می‌نشیند و دست‌هایش را به عکاس نشان می‌دهد سعید یکی از همان بچه‌هایی است که صبح و عصر در کوره کار می‌کند. وظیفه‌اش جمع کردن آجر گلی خشک شده و انبار کردن آن برای خشک شدن کامل است. 10 ساله است با این نگاه مردانه و صبور. او هر روز برای کارگری به کوره می آید. زیر آفتاب داغ که بدجوری هم پوست صورتش را سوزانده آجرها را روی هم می گذارد تا روزگارش را بنا کند. آن هایی که از نزدیک او را دیده‌اند، می گویند، سعید اهل اعتراض نیست. از همان اول صبح که به کوره می‌آید، فقط کار می‌کند و کار. شاید ما به سعید بگوییم «کودک 10 ساله» اما او فقط عنوان کودک را یدک می کشد؛ مردی است، برای خودش. سعید و امثال او در ازای دپو کردن هر هزار آجر که وزن زیادی هم دارد، 2 هزار و 500 تومان دستمزد می‌گیرند که نتیجه‌اش می شود، همین دست های کوچک پینه بسته. سعید درحدود 200 کیلومتری شهر اصفهان زندگی می‌کند. او هم مثل همه بچه‌ها درس می‌خواند و باید امسال سوم مهر به مدرسه برود، اما او تابستانی برای خوش گذرانی و استراحت نداشته. این را دست‌های کوچکش می‌گویند که آن ها را درست مقابل عکاس گرفته است و پاهایش کوچکش که خسته و خاک گرفته‌اند، از قدم زدن روی خشت های داغ، زیر آفتاب تابستان. او زیر همین آفتاب داغ این لباس گرم زمستانی را پوشیده است، شاید برای اینکه لباس دیگری ندارد. محل استراحتش روی همین آجرهای خشن است که با آن ها عکس گرفته است. نگاهش هم واقعا همین قدر نافذ و عمیق است و همین قدر جدی. گروه عکاسی که به کوره رفته‌اند، دلشان می‌خواهد به سعید و دوستانش در کار کمک کنند. دست به کار هم می‌شوند، اما پس از جا بجا کردن حدود 60 آجر خسته می شوند و کار را رها می کنند، اما سعید باید همچنان آجرها را نان کند. «سعید» در کلاس انشای مهرماه امسالش از تابستانی خواهد نوشت که در کوره‌های داغ آجرپزی گذشت. از روزهایی که هزار آجر سنگین را با دستان کوچکش جا به جا کرد، فقط برای 2 هزار و 500 تومان! این عکس مردادماه ماه سال 95 توسط مهدی ناظری (عکاس آزاد) در یکی از کوره های آجرپزی اطراف شهر اصفهان ثبت شده است. ایسنا – سهیلا صدیقی

گپی با عکاس سوئیسی که بر فراز ایران چرخید

پایگاه عکس چیلیک

operator 444

منبع: ایسنا –   تبارش سوئیسی است اما با عشق از ایران صحبت می‌کند و می‌گوید، اگر به‌عنوان عکاس این شانس را داشته باشید که از کشوری مانند ایران عکاسی کنید، از همه عکس‌های خود راضی خواهید بود. جورج گئورگ ژرستر حدود ۴۰ سال پیش (به‌طور دقیق ۳۸ سال) با یک هواپیمای ساده در ایران یک سفر ماجراجویانه را شروع و از شگفتی‌های این سرزمین پهناور به‌صورت هوایی عکاسی کرد. او پیش از این، عکس‌هایش از ایران را در لندن به نمایش گذاشته و حالا برای اولین‌بار این عکس‌ها را به زادگاه اصلی‌شان یعنی ایران آورده است. او در افتتاحیه نمایشگاهش در فرهنگسرای نیاوران، درباره پروژه عکاسی خود در ایران گفته بود: ما با یک هواپیمای ساده کار را آغاز کردیم. من روی دم هواپیما قرار می‌گرفتم و عکس‌ها را ثبت می‌کردم. در طول عکاسی با مشکلات زیادی روبه‌رو بودم، گاهی دوربین و گاهی لنز دوربین را از دست می‌دادم. همچنین در تمام مدت عکاسی نیز باید با خلبان هواپیما هماهنگی به‌وجود می آوردم و صحبت می‌کردم. صدای زیاد موتور این اجازه را به من نمی‌داد، به همین دلیل گاهی خلبان مجبور بود، موتور هواپیما را خاموش کند و با موتور خاموش برفراز آسمان پرواز می‌کردیم و این کار خطرات زیادی داشت. متنی که در ادامه می‌خوانید، حاصل گفت‌وگوی کوتاه خبرنگار ایسنا با ژرستر ۸۸ ساله است که در میان هیاهوی دومین روز نمایشگاهش در ایران با نام «ایران از  چشم‌های هما» انجام شده است. آیا به‌جز ایران، چنین پروژه‌ای را در کشورهای دیگر هم انجام داده‌اید؟ یک‌بار دیگر این کار را در سوریه انجام دادم، انجام این کار در ایران نیز سخت بود. تا به حال در چه کشورهایی نمایشگاه برگزار کرده‌اید؟ من در شهرهایی مانند توکیو، لندن، پاریس و کشورهایی مانند آلمان و سوئیس نمایشگاه برگزار کرده‌ام و پس از ایران، در چین نمایشگاه دارم. زمانی که در ایران شروع به گرفتن این عکس‌ها کردید، چند سال سن داشتید؟ من متولد سال ۱۹۲۸ میلادی هستم و این پروژه در سال ۱۹۷۸ میلادی به پایان رسید، بنابراین آن زمان ۵۰ ساله بودم. برای گرفتن این تصاویر از جایی سفارش گرفته بودید یا ایده کار از خودتان بود؟ ایده کار از ابتدا تا پایان متعلق من بود و برای انجام آن به هیچ‌چیز دیگری نگاه نکردم، کسی هم آن را به من سفارش نداده بود. عکس‌های شما مخاطبان را به یاد پروژه «باد صبا» می‌اندازد که فیلم مستندی است و سراسر ایران را با بالگرد نشان می‌دهد و تقریبا ۹ سال پیش از ثبت عکس‌های شما، ساخت آن شروع شده بود، آیا با این پروژه آشنایی داشتید یا از آن الهام گرفته بودید؟ من چیزی درباره این پروژه و فیلم مستند آن نمی‌دانم و با آن آشنایی نداشتم. درباره حس و حال‌تان هنگام تصویربرداری این عکس‌ها بگویید. در ماه سرد ژانویه هنگامی که باران شدیدی می‌بارید، از سرما می‌لرزیدم و هنگامی که به زمین رسیدم، احتیاج داشتم گرم شوم، هرگاه این کار را تجربه کردید، آن‌گاه حس و حال من را متوجه می‌شوید (می‌خندد). زمانی که از پرواز باز می‌گشتیم، نفس راحتی می‌کشیدیم (این جمله را در حالی بیان می‌کند که نفس عمیقی می‌کشد) و حس می‌کردیم کار خوبی را انجام داده ایم. آن‌گاه می‌نشستیم و غذای خوبی می‌خوردیم که شامل برنج و پیاز ایرانی بود که مانند سیب آن را گاز می‌زدیم! من هیجان زیادی را در این کار تجربه کردم، حالتی که روی هواپیما قرار گرفته‌ای و هیچ راهی برای صحبت با خلبان یا راهنما نداری، دشوار است. سخت است بخواهم درباره احساساتم صحبت کنم. در صحبت‌های‌تان اشاره کرده بودید، بارها دوربین و لنزهای خود را در این پروژه از دست داده‌اید، درباره خطرات این کار بیشتر توضیح دهید؟ فکر نمی‌کنم از دست دادن دوربین و لنزهایم خطر به حساب بیاید. در پرواز با هواپیما هنگامی که درهای آن باز است، اگر مواظب نباشید ممکن است لنزها و دوربین‌تان را از دست بدهید که این موضوع ناراحت‌کننده است نه به‌خاطر دوربین یا لنز، بلکه به‌دلیل تصاویر فوق‌العاده‌ای که در آن است. پیش می‌آمد که به من اعتراض می‌کردند و می‌گفتند قرار است چند دوربین دیگر را سال آینده از دست بدهی و من می‌گفتم نمی‌دانم (می‌خندد). اگر دوربینت را در سوئیس از دست بدهی، اهمیتی ندارد، اما اگر دوربینت را بالای پرسپولیس از دست بدهی، موضوع دیگری است. چرا ایران را برای انجام این پروژه انتخاب کردید؟ من با منظره‌های ایرانی از تبلیغات هواپیمایی بر فراز ایران آشنا شدم و برگشتم ایران تا جزییات بیشتری را کشف کنم. چرا این نمایشگاه را پیش از این در ایران برگزار نکردید؟ این کار آسان نبود. در ایران، انقلاب شده و تغییر حکومت ایجاد شده بود. فکر نمی‌کردم بشود عکس‌هایی را که قبلا گرفته‌ام در شرایط جدید بتوان نشان داد اما در حال حاضر که این کار را کردیم، احساس بسیار خوبی درباره حکومت جدید دارم. درباره واگذاری عکس‌های خود به کانون اتومبیلرانی توضیح دهید. من حق و حقوق عکس‌ها را به کانون اتومبیلرانی نداده‌ام، صرفا عکس‌ها را به آن‌ها داده‌ام تا هر جا که ‌می‌خواهند نمایش دهند. در یک جمله بگویید از آن بالا چه دیدید؟ در آن بالا آنچه که هست را نمی‌بینی، بلکه آن چیزی را می‌بینی که باید و می‌تواند باشد که کاملا احساس جدیدی است. نمایشگاه عکس «ایران از چشم‌های هما» تا دهم مهرماه از ساعت ۱۰ تا ۲۰ و روزهای تعطیل ۱۴ تا ۲۰ در گالری شماره ۱ فرهنگسرای نیاوران میزبان علاقه‌مندان خواهد بود. ایسنا / نسترن تابع‌جماعت انتهای پیام

عکسی که جوایز جهانی را از آن خود می‌کند/ عکاس ایرانی دوم شد

پایگاه عکس چیلیک

operator 542

منبع: خبرگزاری مهر – صادق سوری که پیش از این با یک عکس «پرتره» توانست در میان یکی از برندگان جایزه عکاسی«لایکا» قرار بگیرد، با همان عکس توانست رتبه دوم هشتمین دوره جشنواره عکس پرتره «کوالالامپور» را دریافت کند. به گزارش خبرنگار مهر، جشنواره عکس پرتره «کوالالامپور» هر ساله در کشور مالزی برگزار می شود. در هشتمین دوره این جشنواره معتبر عکاسی صادق سوری با عکسی با عنوان «آخرین عکس» توانست جایزه دوم تقدیر ویژه هیات داوران را به دست آورد. جایزه بین المللی عکس «کوالالامپور» یکی از رخدادهای پیشرو و معتبر در عکاسی پرتره معاصر است. این جایزه از سال ۲۰۰۹ تاسیس شد و به طور ویژه به عکاسی پرتره می پردازد. این جشنواره در هشتمین دوره خود در ۲ موضوع «آزاد» و «سکون، فاصله» برگزار شد. صادق سوری با عکسی که تصویر دختری را نشان می دهد که جهت ثبت اندازه قد در کانون اصلاح و تربیت ایستاده، توانست در این جشنواره رتبه دوم را کسب کند.  این عکس هنرمند تاکنون جوایز بسیاری را در سطح ملی و بین المللی دریافت کرده است. از جمله اینکه توانست عنوان یکی از ۱۲ عکس برتر جشنواره عکس «لایکا» که هر سال در برلین آلمان برگزار می شود را دریافت کند. مجموعه عکس «دختران انتظار» این عکاس در سال ۲۰۱۵ جایزه عکس صلح یونیسف را نیز از آن خود کرده است. این مجموعه عکس نیز موفقیت های زیادی داشته است. از جمله اینکه به عنوان بهترین مجموعه عکس در بخش «زندگی معاصر» در جشنواره «پویی» آمریکا شناخته شد. کسب مدال برنز جشنواره فتو ژورنالیست چین و قرار گرفتن در ردیف ۶۰ مجموعه برتر عکس جوانان زیر ۳۵ سال هانوفر آلمان از دیگر موفقیت های مجموعه عکس «دختران انتظار» صادق سوری است. مقام دوم جشنواره کوهستان ایران بینالود، نفر اول جشنواره خزر تا خلیج فارس، کسب مدال طلای آساهی شیمبون ژاپن، روبان افتخار فتوژونالیست آمریکا،  کسب مدال نورث جرسی آمریکا، کسب مدال نقره اسلوونی، جایزه اول ناصر خسرو و مجموعه عکسی به نام «عروسی در بلوچستان»، تقدیر هیأت داوران جشنواره عکس شید و جوان برتر جشنواره شید و جایزه صلح جهانی یونیسف آلمان ۲۰۱۵ از جمله افتخارات صادق سوی است. صادق سوری متولد هفتم مرداد ۱۳۶۴ دانش آموخته رشته فیلمسازی از دانشگاه جامع علمی‌و کاربردی زاهدان است. خبرنگار: آزاده سهرابی

یک عکاس در مشهد: از عکاسان مستندساز حمایت نمی‌شود

operator 428

  منبع: ایسنا – یک عکاس مشهدی گفت: در ایران از عکاسانی که به صورت شخصی به مستندسازی می‌پردازند حمایت نمی‌شود. مهدی فاضل در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا، با بیان اینکه از عکاسانی که در زمینه مستندسازی فعالیت دارند از سوی هیچ‌ نهادی حمایت مالی نمی‌شوند، اظهار کرد: کسی تمایل ندارد عکس‌های آنان بخرد یا را در قالب کتاب چاپ کند تا در تاریخ عکاسی ثبت و ماندگار شوند. وی عنوان کرد: عکاسان بسیاری هستند که عکس‌های خاص و بسیار خوبی از گذشته این مملکت دارند که متاسفانه آن‌ها را در آرشیو شخصی خود نگهداری می‌کنند زیرا که هیچ‌گونه بهایی به این عکاسان داده نمی‌شود، اگر چنین کارهایی در ایران انجام شود می‌توانیم شاهد پیشرفت بهتری در زمینه عکاسی مستند باشیم. فاضل ادامه داد: اما با این حال بازهم به صورت پراکنده و خیلی مختصر نسبت به آن چیزی که وجود دارد اتفاقاتی خوبی افتاده، از جمله اینکه کتاب‌هایی در این حوزه چاپ شده و نمایشگاه‌هایی نیز برپا شده است. این کارشناس ارشد عکاسی با اشاره به دسته بندی‌هایی که در عکاسی وجود دارد، عنوان کرد: با توجه به این موضوع، شاخه‌ای از آن‌را به عنوان عکاسی مستند تعریف کرده‌ایم که موضوع آن نیز بیشتر اجتماع است، البته این نوع عکاسی نه تنها اجتماع بلکه موضوعات مختلفی را که ما در عالم واقع شاهد آن هستیم به آن‌ها می‌پردازند. وی گفت: در واقع عکاسی مستند بازگو کننده واقعیات است و در آن هیچ‌گونه دست‌کاری و تحریفی وجود ندارد و با مفهوم خاصی ارائه می‌شود که متاسفانه در این زمینه هیچ گونه عکسی در دست نیست. فاضل با بیان اینکه برخورد دقیق‌تر و تخصصی‌تر در رابطه با این مقوله نشان می‌دهد که ما تعریف درستی از عکاسی مستند نداریم، افزود: چرا که ما به صرف اینکه عکاسی می‌کنیم و قسمتی از واقعیت پیش رو را قاب و قسمت عمده‌ای از واقعیت را نیز حذف می‌کنیم به نوعی، انتخاب خود را نیز ارائه می‌دهیم، در واقع آنچه در گذشته به عنوان عکاسی مستند به آن اعتقاد داشتند در حال حاضر وجود ندارد. وی عنوان کرد: هنگامی‌که عکسی را می‌بینیم ممکن است هیچ گونه اطلاعی از عکاس آن و عناصر دیگری که در آن عکس دخالت دارند نداشته باشیم. بنابراین آنچه را که شاهد آن هستیم، اتفاقی است که توسط عکاس گرفته شده است. فاضل هدف از عکاسی مستند را استفاده به صورت خبری و هنری در مطبوعات دانست و بیان کرد: نوع دیگر این عکاسی در واقع عکاسی مستند تاریخی است که ارزش این عکس‌ها را گذر زمان تعیین می‌کند. وی اظهار کرد: هنگامی‌که من از تغییراتی که در اجتماع، انسان‌ها، پوشش انسان‌ها، معماری و ترافیک عکاسی می کنم، این عکس‌ها شاید ساده و معمولی به نظر برسند اما در50 سال آینده ارزش خاصی پیدا می‌کند. فاضل با اشاره به تاریخ عکاسی در ایران، خاطرنشان کرد: در واقع در سال 1839 که عکاسی در جهان رایج شد در سال 1842 این هنر وارد ایران شد که عمر عکاسی در ایران سه سال نسبت به جهان تفاوت دارد و این فاصله کمی است و نشان می‌دهد عکاسی در ایران پیشرفت کرده است. این کارشاس ارشد عکاسی ادامه داد: حتی جشنواره‌هایی که رویکرد مستند دارند مانند جشنواره ملی عکس مشهد که طی پنج دوره برگزار شد با تغییر مدیریت شهرداری این قضیه تعطیل شد که این تعطیلی یکی از اتفاقات بزرگ عکاسی در کشور بود. این عکاس افزود: البته جشنواره عکس بیرجند، اراک، ماهشهر و بسیاری از جشنواره‌های دیگر بعد از این جشنواره شروع به کار کردند و بدین ترتیب تلاش کردند تا فضای شهرشان را مستند سازی کنند. انتهای پیام

کودکان مناطق صفر مرزی را در تهران ببینید

نمایشگاه گروهی | chiilick

operator 418

منبع: ایسنا – نمایشگاه گروهی «چند سالگی‌های من» شامل ۲۰ قطعه عکس برگزار می‌شود. به گزارش ایسنا به نقل از روابط عمومی این نمایشگاه، «چند سالگی‌های من» با نمایش عکس‌های کودکانی در نقطه صفر مرزی ایران از ۱۹ شهریورماه در گالری «دید» افتتاح می‌شود. این نمایشگاه شامل  ٢٠ قطعه عکس است که توسط بچه‌های روستای آیرقایه در نقطه صفر مرزی ایران و ترکمنستان و به‌صورت آنالوگ عکاسی شده است. عکس‌های این نمایشگاه در فضایی روستایی از نگاهی کودکان ثبت شده‌اند. همچنین براساس اعلام برگزارکنندگان، عواید حاصل از فروش عکس‌ها برای کمک به بهبود شرایط تحصیلی دانش‌آموزان مرزنشین استفاده خواهد شد. این نمایشگاه ١٩ شهریورماه از ساعت ۱۶ در گالری «دید» افتتاح خواهد شد. علاقه‌مندان می‌توانند تا ١٦ مهرماه (روز جهانی کودک) هر روز از ساعت ۱۶ تا ۲۰ در گالری «دید» به نشانی خیابان مفتح شمالی، نبش کوچه چهارم، بعد از اداره پست مراجعه کنند. انتهای پیام

عکس‌های دفاع مقدس « سعید صادقی » کتاب شد

operator 1527

منبع: خبرگزاری فارس –   مجموعه عکس‌های « سعید صادقی » از دوران دفاع مقدس توسط نشر انجمن عکاسان انقلاب و دفاع‌مقدس به چاپ رسید. به گزارش خبرنگار هنرهای تجسمی خبرگزاری فارس، مجموعه عکس‌های « سعید صادقی » از دوران دفاع مقدس طی سال‌های 1359 تا 1367 با مدیریت هنری و محتوایی سیدعباس میرهاشمی و فرهاد سلیمانی در 256 صفحه مصور به چاپ رسید.   خرمشهر، خیابان شهدا؛مهر 1359؛ محمد دلوی (نفر وسط) به همراه دوستان،حراست از خیابان‌‌های شهر را به عهده دارند.   این کتاب توسط نشر انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس به دو زبان فارسی و انگلیسی در دو جلد با قطع 24×21 و 13× 11 منتشر شده است.   سرپل ذهاب، ارتفاعات بازی دراز؛ اردیبهشت 1360؛ یکی از مجروحان ارتش به پشت جبهه منتقل می‌شود.   بر اساس این گزارش، سعید صادقی متولد 1332 تبریز است که عکاسی را همزمان با دوران انقلاب اسلامی آغاز کرد. از سال 1358 تا 1367 در روزنامه جمهوری ­اسلامی عکاسی کرد و از 2 مهر 1359 تا پایان جنگ و عملیات مرصاد به عکاسی جنگ پرداخت. او در ده­‌ها نمایشگاه عکس با موضوعات جنگ، کودکان، ایران امروز، زنان ایران در داخل و خارج کشور حضور یافته است. انتهای پیام/ج

نمایشگاه عکس تهمینه میلانی فیلمسازی اولویت اولم است/ در تدارک نمایشگاه نقاشی هستم

تهمینه میلانی | CHIILICK

operator 531

  منبع: خبرگزاری مهر – تهمینه میلانی که این روزها نمایشگاه عکس هایش در گالری «آریانا» برپاست بیان کرد که تا وقتی بتواند فیلم می‌سازد ولی به فعالیت‌های دیگر همچون نقاشی و عکاسی و نوشتن رمان هم می‌پردازد. تهمینه میلانی درباره نمایشگاه عکس‌هایش با نام «نقش نور» که این روزها در گالری «آریانا» برپاست و برجسته بودن بافت و رنگ در این عکس ها به خبرنگار مهر گفت: یک سفر هشت روزه به ایالت وایومینگ در آمریکا داشتم. در آنجا منطقه عظیمی وجود دارد که به آن «پارک سنگ زرد» می گویند و آتشفشان های معروف تیتان نیز در آنجا قرار دارد. در آن سفر از این منطقه عکس های زیادی گرفته ام که بر اساس مفهوم دسته بندی شده اند و حال شما تعداد کمی از آنها را با مضمون نقش نور در این نمایشگاه می بینید. وی ادامه داد: همه عمرم عکاسی کرده ام. حتی پیش از آنکه دانشجوی معماری شوم. خب! دوران دانشجویی هم که خودتان می دانید، دانشجوی معماری همیشه دوربین به دوش است. گرچه در طول این سال‌ها هیچ وقت نمایشگاهی از عکس هایم نگذاشتم، اما از همان ابتدا به خاطر هر دو حرفه ام، معماری و فیلمسازی، عکس هایی با کیفیت خوب گرفته ام. در طول زمانی که به من اجازه فیلمسازی نمی دادند، فکر کردم که عکس‌ها و نقاشی هایی را که در این دوران گرفته و یا خلق کرده ام به نمایش بگذارم که این اولین نمایشگاه است. شاید در قدم های بعد نمایشگاهی از  عکس‌هایی که از  معابد و معماری کشور  نپال گرفته ام، همینطور معماری و مساجد مراکش، تونس و همچنین عکس‌هایی که از مساجد و معماری متنوع  ایران گرفته‌ام به نمایش بگذارم. فکر می کنم اگر عکس های متنوع در کنار هم به نمایش گذاشته شوند تنوع معماری به ویژه معماری مساجد در کشورهایی با فرهنگ متفاوت آشکار خواهد شد. میلانی با تاکید بر اینکه در هیچ کدام از عکس هایی که در این نمایشگاه به نمایش درآمده تغییری پس از ثبت عکس ایجاد نشده است، بیان کرد: عکس ها خالص هستند و همه چیز همانگونه است که در طبیعت می بینید و حتی از فیلتر برای ثبت آنها استفاده نشده است. می دانیم که بدون نور هیچ چیز از جمله طبیعت را نمی توان دید. نور در طبیعت قابل کنترل نیست و هر لحظه تغییر می کند. طبعا عکس هایی که شما در این نمایشگاه می بینید و ثبت یک لحظه جادویی با دوربین است، با تغییر نور عکس دیگری می شد. مثلا در یک عکس شما می توانید رنگ آبی فیروزه ای آب یا برکه را در کنار رنگ سرمه ای ببینید اما همین فضا با تغییر تابش آفتاب یا همان نور به شکل و رنگ دیگری جلوه می کند. کارگردان فیلم «آتش بس» ادامه داد: اگر نور تغییر کند رنگ هم تغییر می کند. البته نوع بافت، خاک و سنگ های منطقه هم مهم است. منطقه ای که من آنجا عکاسی کردم، منطقه ای مملو از آهک، گوگرد، آتشفشان های کوچک و بزرگ بود بنابراین مواد تشکیل دهنده محیط هم تاثیر خود را در ایجاد رنگ و انعکاس نور دارد. به واسطه همین نکات که عرض کردم گاه شما در یک عکس هزاران رنگ را می توانید تشخیص دهید. میلانی با تاکید بر اینکه برای وی اینکه مخاطب در این عکس ها طبیعت خالص و دستکاری نشده را مشاهده کند، بسیار مهم بوده است، عنوان کرد: فراموش نکنید اغلب ما از کنار طبیعت و پیچیدگی‌های سحرانگیز آن بی تفاوت می گذریم و به آن توجهی نداریم. او در ادامه درباره عکس های سیاه و سفید نمایشگاه که عکاس در آنها به قدری به سوژه نزدیک شده که بافت در آنها برجسته شده است نیز گفت: در عکس هایی که از چوب ها گرفتم هم نور نقش تاثیرگذاری دارد؛ تاثیری که نور خورشید به مرور روی چوب ها می گذارد و می شود گذر عمر را در آنها دید و احساس کرد. در این عکس ها موضوع اصلی رنگ نبود، بلکه تاثیر دراز مدت نور بر پدیده ها برایم مهم بود. برای همین فکر کردم عکس های سیاه و سفید بافت و حس را بهتر منتقل می‌کنند. کارگردان «سوپر استار»، «دو زن» و «یکی از ما دو نفر» ادامه داد: در واقع خواستم در این نمایشگاه نقش نور را در چند بعد نشان دهم؛ یکی تاثیر نور خورشید در درازمدت که به تغییر فرم و بافت می انجامد و بعد نقش نور و تغییر رنگ ها با تغییر نور. در هر حال کانسپت اصلی این نمایشگاه نقش نور است. میلانی همچنین در پاسخ به اینکه چرا برخی عکس ها در ابعاد کوچک قاب شده اند در حالیکه به نظر می رسد ابعاد بزرگ برای برخی از عکس ها کانسپت نمایشگاه را گویاتر بیان می کند، توضیح داد: اعتراف می کنم که اشتباه کردم و به خاطر تجربه کم من این اتفاق افتاد. وی ادامه داد: بعد از چاپ عکس‌ها متوجه این موضوع شدم اما دیگر زمان کافی برای چاپ مجدد نداشتیم چون کاغذی که می خواستیم  عکس ها روی آن چاپ شود مدتی در گمرک ماند و دیر به دستمان رسید و وقتی کارها چاپ شد، به خاطر زمان محدودی که سالن نمایشگاه در اختیار ما قرار داده بود دیگر زمان کافی برای چاپ مجدد در ابعاد بزرگ نداشتیم. خصوصا عکسی  که از علفزار می بیند باید در ابعاد دو در سه متر چاپ می شد تا مخاطب رو به روی آن، خودش را در علفزار حس کند. شما درست می گویید ابعاد یک اثر هنری خود بخشی از بیان هنری آن اثر است، اما روی کاغذی که کنار هر عکس قرار داده ام ذکر شده است که متقاضیان می توانند دو ادیشن دیگر عکس ها را در ابعاد بزرگ سفارش بدهند. این فیلمساز همچنین درباره اینکه چرا در این مقطع تصمیم به برپایی نمایشگاهی از برخی از عکس هایش گرفت نیز توضیح داد: سه سال نتوانستیم پروانه ساخت برای ساخت فیلم بگیریم. فیلم «تنهایی پر هیاهو» هم که پروانه ساخت گرفت و ما پیش تولید آن را آغاز کرده بودیم با مداخله ارگان های غیر مسئول متوقف ماند. از آنجا که نمی توانم بیکار بمانم، شروع کردم به عکاسی، نقاشی و نوشتن رمان.  وی ادامه داد: می خواستم با این کارم به همه آدم‌های پیرامونم بگویم اگر در کاری به بن بست خوردند ناامید نباشند چراکه همیشه راهی برای خلاقیت هست و نباید در ناامیدی غرق شوند. عکس را همیشه می گرفتم و برایم کار جدیدی نبود. سی سال بود نقاشی نکرده بودم اما دوباره شروع کردم به نقاشی و اسفند ماه نمایشگاهی از نقاشی هایم برپا می کنم. یک رمان هم نوشتم که بعد از ساخت فیلم جدیدم آن را ویرایش نهایی می کنم. این فیلمساز درباره سوژه نقاشی‌های خود نیز بیان کرد: نقاشی هایم داستانگو هستند و کارهای آبسترکت که رنگ و ترکیب بندی باشند نیستند. میلانی در پاسخ به اینکه آیا می خواهد در عرصه هنرهای تجسمی به عنوان یک هنرمند حرفه ای شناخته شود، بیان کرد: من در وهله نخست فیلمساز و معمار هستم و دوست دارم با فیلم هایم با طیف گسترده ای از مخاطب ارتباط بگیرم. یک عکس را مگر چند نفر می بیند؟ رمان را چند نفر می خواند؟ اما یک فیلم را میلیون ها آدم می بینند و در همه جای جهان می تواند دیده شود. این مدیوم ها و مخاطبانش متفاوت است. سینما برایم ارزشمندتر و جذاب تر است اما همیشه ادبیات، عکاسی و نقاشی هم برایم جذاب بوده اند. وی با بیان اینکه سفرهای بسیاری به نقاط مختلف ایران و جهان داشته و همواره در این سفرها عکاسی کرده است درباره به نمایش گذاشتن باقی عکس‌هایش نیز گفت: عکس‌ها و سوژه هایم طبقه بندی شده اند مثلا سوژه‌هایی چون مساجد، آدم ها، ابر، سنگ، آب، نور و…. را دربرمی‌گیرند و اگر موقعیت مناسبی پیش بیاید تجاربم را به نمایش عموم خواهم گذاشت. این معمار ادامه داد: این نمایشگاه اول من است و تجربه کافی نداشتم و کمی محتاط عمل کردم و تنها سی اثر را به نمایش گذاشتم. مثلا دوست داشتم پرفورمنسی هم همراه با نمایش عکس‌ها می داشتیم یا حداقل صدا و موسیقی هم به کار اضافه می کردیم که گذاشتیم برای نمایشگاه های بعد. میلانی در پایان با بیان اینکه بیشتر خود را عکاس حسی می داند تا عکاس حرفه ای گفت: من تا وقتی بتوانم فیلم بسازم و حتما فیلمسازی را به هنرهای دیگر ترجیح می دهم اما این به معنی آن نیست که از فرصت های پیش آمده برای دیگر فعالیت‌های فرهنگی هنری بهره نگیرم. علاقمندان برای بازدید از نمایشگاه عکس تهمینه میلانی می توانند از ۱۳ تا ۱۸ شهریورماه از ساعت ۱۷ تا ۲۱ به گالری آریانا واقع در الهیه، انتهای مریم شرقی، خیابان فرشته (فیاضی) نرسیده به چناران پلاک ۹ مراجعه کنند. عکس های استفاده شده در گفتگو از شراره سامعی است. آزاده سهرابی

ماجرای حذف «نیوشا توکلیان» از داوری جشنواره عکس برج میلاد و جایگزینی یک فعال فتنه ۸۸

operator 597

منبع: خبرگزاری فارس –   دومین جشنواره بین‌المللی عکس برج میلاد تهران «نیوشا توکلیان» را از جمع داوران حذف کرده اما نام «وحید سالمی» عکاس فعال فتنه ۸۸ در جمع داوران دیده می‌شود. به گزارش خبرنگار هنرهای تجسمی خبرگزاری فارس، اواخر تیرماه سال جاری دومین جشنواره بین‌المللی عکس برج میلاد تهران با موضوع «برج میلاد» و با شعار «ایرانی می‌تواند» فراخوان داد و اسامی هیأت داوران را بدین شرح اعلام کرد؛ اسماعیل عباسی، ابراهیم حقیقی، بهروز مهری، ساتیار امامی و نیوشا توکلیان. در ادامه این جریان با توجه به سوابق سوء نیوشا توکلیان و بهروز مهری، نام «نیوشا توکلیان» از بین داوران حذف شده و «وحید سالمی» جایگزین وی معرفی شد و همچنین «مسعود زنده‌روح کرمانی» جایگزین «بهروز مهری» شد. در نتیجه شاکله داوران بدین شرح اعلام شد؛ اسماعیل عباسی، ابراهیم حقیقی، مسعود زنده روح کرمانی، ساتیار امامی و وحید سالمی.     بر اساس این گزارش «وحید سالمی» متولد 1351 در تهران بوده و مدرک کارشناسی خود را از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد در رشته عکاسی گرفته است. وی از سال 1368 عکاسی را آغاز کرد و از سال 1377 با مطبوعات داخلی از جمله ارزشها، جوان، یاس نو، اقبال همکاری کرد و از سال 1378 عکاس خبرگزاری آسوشیتدپرس بود. «وحید سالمی» هم اکنون عکاس خبرگزاری AP آمریکا است.   فتنه 88؛ این تصویر توسط « وحید سالمی» عکاسی شده است.   این عکاس و داور جشنواره عکس برج میلاد در سابقه کاری خود حضور پررنگی برای پوشش آشوب‌های خیابانی در فتنه 88 داشت و بسیاری از عکس‌هایی که در آن زمان برای آژانس‌های عکس بیگانه ارسال شد مورد سوءاستفاده رسانه‌های خارجی قرار گرفت.   عکس «راهپیمایی خونین» از وحید سالمی، عکاس خبری آسوشیتدپرس، که برنده جایزه نخست بخش «اعتراض مدنی» از شصت و هفتمین دوره مسابقات «عکس برتر سال» موسسه رینولدز آمریکا   بر اساس این گزارش، دبیرخانه دومین دوره جشنواره بین المللی عکس برج میلاد تهران از 28 تیرماه کار خود را شروع کرد و تاکنون بیش از 4 هزار اثر در بخش داخلی و خارجی شرکت کرده‌اند که در میان این آثار، عکس‌هایی از عکاسان مشهور ایرانی و خارجی دیده می‌شود. انتهای پیام/ج

بنر کتاب عکس

لایت روم